De Stijl - Yeahvolution
Live schijnt De Stijl, inderdaad vernoemd naar de kunststroming, energiek en alleraardigst te zijn. Ze speelden volgens ooggetuigen in ieder geval Fireside van het podium met hun minimalistische benadering van de gitaarpunk die maar al te hip is op dit moment. De vraag is natuurlijk of zoiets op plaat ook leuk blijft. Energiek en interessant op het podium is natuurlijk geen garantie voor een plaat die vol energie en interessant is. Met een gitaargeluid dat leentjebuur speelt bij de uit de dood opgestane Buzzcocks en een zanger die wel wat lijkt op Jon Spencer, maar dan saaier, voegt Yeahvolution! dan ook te weinig toe aan wat we al kenden aan hedendaagse retro en ouderwetse punk. 13 songs worden er afgeraffeld in een dikke 25 minuten en toch ga je je vervelen na een klein kwartier doordat de plaat af en toe gewoon on(der)geproduceerd klinkt en de songs gewoon dom simpel drie akkoorden zijn. Live is het dan misschien energiek en alleraardigst. Op plaat vind ik er weinig Yeahvolutionairs aan. Maar de liefhebbers van Hives, Strokes en aanverwanten zullen er wel weer mee weg lopen.
File: De Stijl - Yeahvolution
File Under: Geen Yeahvolutionaire plaat

Stretcher - Stretcher
Zeker als je een CD van een jou onbekend bandje krijgt ga je zoeken naar referenties voor wat er in de CD-speler ligt. Bij Stretcher moest ik in eerste instantie en eigenlijk nog steeds wel denken aan Bettie Serveert. Na een paar keer luisteren moest ik het toch wel iets bijstellen. Het lijkt vooral ook op wat anders, maar ik was de bandnaam vergeten. Beetje speurwerk leverde al snel de naam Capablanca? Pak ik het mooie hoesje erbij van Stretcher, blijkt zangeres Pien van Capablanca? nu dus in Stretcher te zingen. Eigenlijk moet je je dan moeten schamen, want de A-CD van Capablanca? staat bij de C in de platenkast thuis. Openingstrack "Eleven" van deze 5-track had me door de ronkende gitaaropening (Neil Young?) op het verkeerde been gezet. Van de vijf tracks zijn er vier in de roos. Alleen het Gigantjes-achtige "1:25" is een beetje een (lelijke) eend in de bijt. Daar staan echter pareltjes tegenover als het gedeeltelijk tweestemmige "Stevie" en "Case of Affair". Pien wint je snel voor zich met haar zijdezachte loepzuivere stem en de band die haar begeleidt is een stuk beter dan vroeger bij Capablanca? Het enige vervelende is dat de CD maar een kleine 16 minuten duurt, maar daar is de prijs dan ook wel weer naar.
File: Stretcher - Stretcher
File Under: Aangename gitaarpop

Fog - Ether Teeth
Je moet er tegen kunnen wat Andrew Broder, de man die in zijn uppie Fog vormt je voorschotelt op zijn tweede plaat Ether Teeth. Op zijn zachtst gezegd is het een indrukwekkend schizofreen geschift zooitje wat hij je oren voert. Als je deze plaat in één keer behappen kunt ben je zelf rijp voor opname. Want de in de huiskamer in elkaar geprutste geluidsbrij, niet in de zin van hard, wel in de zin van rommelig, laat zich gewoon niet eenvoudig doorgronden. Schuif je Ether Teeth gelijk terzijde na de eerste draaibeurt, dan kan ik je eigenlijk niet eens ongelijk geven. Dit is namelijk een plaat waar je mensen mee je huis uit kunt jagen als ze te lang blijven zitten. Geef je Ether Teeth echter de kans op meer draaibeurten, het liefst met de koptelefoon op, dan ontvouwen de geheimen van de geluidsescapades van Broder zich echter en blijken er zowaar liedjes achter schuil te gaan die de moeite waard zijn als je kunt tegen de niet alledaagse soep van akoestische gitaren, doffe drum and bass, scratches, samples, loops, blaasinstrumenten en piano die wordt opgediend in een lo-fi soepkom. Werd je al nerveus van de laatste twee Radiohead (de stem van Broder lijkt wel wat op die van Yorke) platen, dan kun je Fog het beste rechts laten liggen, wil je nog een stap verder de vaste structuren uit, sla hier dan linksaf.
File: Fog - Ether Teeth
File Under: Weirde Trip, Headphone Music

Kashmir - Zitilites
Tot mijn verbazing was het al weer vier jaar geleden dat Kashmir met The Good Life een mijlpaal in de Deense pophistorie. Als er één schaap over de dam is volgen er meer en na het schaap The Good Life is er een aardige stortvloed Deense bands over ons heen gekomen die vissen uit de vijver die britpop heet. Zitilites, geen idee wat dat betekent overigens, wel dat dit de derde deense plaat binnen een maand die hier langskomt en ik begin me serieus af te vragen of we ondertussen niet gewoon van deenpop moeten gaan spreken in plaat van britpop, wat wel lekkerder bekt overigens, maar dat is een kwestie van gewenning. Dit vierde album is onstaan zonder dat er echt concrete ideeën waren over tracks. Wat hebben die jongens in de afgelopen vier jaar gedaan vraag je je af. Hoe dan ook, Kashmir klinkt veelal droger (bestaat dat droge muziek?), ingetogener en is misschien zelfs wel beter dan zijn voorganger, al duurt de plaat misschien net iets te lang. De britpopinvloeden liggen er natuurlijk dik bovenop, maar eigenlijk kun je dat een band die al sinds 1994(!) bestaat toch niet verwijten? Ik vrees wel dat alleen fijnproever zullen horen dat Kashmir toch wel een eigen gezicht heeft, maar goed het is dan ook geen eenvoudige opgave om onderscheidend te zijn in het deenpop-gebeuren.
File: Kashmir - Zitilites
File Under: Deenpop

No-Man - Together We're Stranger
Als je alles wat Steven Wilson aan vinyl of CD (en soms zelfs tape!) toevertrouwt als muzikant (of als producer) zou willen verzamelen, dan mag je alleen daarvoor wel een extra baan nemen. De man brengt zo allemachtig veel en ook nog eens vaak in heel gelimiteerde versies uit dat het gewoon niet leuk meer is. Daar moet je dus echt nier aan beginnen. Alhoewel er eigenlijk geen reden voor is, want wat er op die limited editions staat is ook meer dan de moeite waard. Twee bands van Steven Wilson (Porcupine Tree en No-man) zijn ongeveer tegelijkertijd ontstaan en blinken ook uit in het uitbrengen van limited editions. Porcupine Tree is voor de meer symfonische britrock, No-Man is voor ehhh tja, stop het maar eens in een vakje. No-Man is zacht, ambient, verstild en vooral meesterlijk. De verschillen met voorganger Returning Jesus zijn op Together We're Stranger niet groot. De ietwat ijle stem van Tim Bowness staat is wat prominter aanwezig, wat blijft is hetmuzikale vernuft en dito productie van Wilson. Elke track is raak, hypnotiseert, verstilt en sleept je weg van waar je bent. Geen muziek voor miljoenen, maar muziek voor de stille genieter die houdt van de soloalbums van Mark Hollis of David Sylvian.
File: No-Man - Together We're Stranger
File Under: Voer voor jaarlijst

Fireside - Get Shot
Bij de eerste track ("All you had") van Get Shot bekruipt me al het gevoel en na het afsluitende "Player" is het niet weg. Fireside is er niet ingeslaagd de spanning en verrassing die Elite van kop tot staart had te herhalen. Misschien zijn het wel door de vele nevenprojecten van de heren (solo-CD van de zanger, gitarist als producer van the Hives en inspringbassist bij the Soundtrack Of Our Lives), die wat er voor gezorgd hebben dat er meer kortere compactere en eenvoudiger liedjes op Get Shot staan dan op Elite dat bol stond van spanning en verrassende wendingen. Ik zat iig niet te wachten op de terugkeer naar 'het liedje', want juist zo'n twaalf minuten durende titeltrack als die van Elite, vol experiment en verrassing. Dat was juist het onderscheidende aan Fireside, wat je nu krijgt is wel helemaal van deze tijd, maar niet veel beter dan anderen tegenwoordig doen en dat is knap balen als je zit te wachten op een plaat die Elite moet doen vergeten.
File: Fireside - Get Shot
File Under: Te alledaags tov vorige top-plaat

Ilse de Lange - Clean Up
Ik pas in mijn jas, mijn jas past in mijn fietstas, dus ik pas in mijn fietstas. Logica van de bovenste plank. Zo redeneren ze ook op de site van Ilse de Lange als het gaat om haar nieuwe plaat: Clean Up komt binnen op 3, klimt door naar nummer 1 de week daarna en dus is dit een bewijs dat Ilse wederom een fantastisch album gemaakt heeft. Ook logica van de bovenste plank, maar toch gaat die vlieger niet op. Dat is best spijtig, want het succes gun ik de sympathieke Tukkerse wel. Natuurlijk heeft ze een prima stem, die op deze plaat meer nog dan op haar vorige lijkt op die van Alannah Myles, maar ze zou die snik wel wat meer mogen onderdrukken, want af en toe is dat een beetje té. Wat Ilse in haar mars heeft bewees ze tot nu toe het beste op Dear John, dat uitkwam als tussendoortje. Dat was gewoon hét bewijs dat ze met sterk songmateriaal echt tot de top kan behoren. Helaas kan ik dat niet zeggen van Clean Up. De songs zijn gewoon niet sterk genoeg. Zelfs zó niet goed genoeg dat ik er bij in slaap viel in de trein terwijl ik die plaat zat te luisteren. Dat is toch een teken aan de wand dunkt me? Ik val namelijk nooit zo maar in de trein in slaap overdag. Dus Ilse alsjeblieft neem gewoon een plaat op met toffe covers, zing de sterren van de hemel kom binnen op 3, klim door naar nummer 1 de week erna en bewijs dat je weer een fantastisch album gemaakt hebt! Logica van de bovenste plank.
File: Ilse De Lange - Clean Up
File Under: Toch liever een plaat met Hiatt nummers

Mew - Frengers (Not quite friends but not quite strangers)
Scandinavië lijkt een welhaast onuitputbare bron te zijn van bandjes die een frisse draai geven aan oude invloeden, er zelf iets aan toe weten te voegen en een plaat op de plank leggen die duidelijk zijn invloeden weergeeft, maar er toch toe doet doordat er gewoon erg leuke liedjes op staan. Dat geldt dus óók voor het nog piepjonge Mew, dat door haar invloeden (My Bloody Valentine, Lush en een zanger die klinkt als Jonathan Donahue van Mercury Rev) nergens verhult, maar verpakt in pareltjes zoals "Am I Wry? No" en post-rock (als in niet standaard abacab-liedje)-achtige "Comforting Sounds". Alle reden om gehypet te worden in Engeland en "Comforting Sounds" werd dan ook pardoes, en terecht, door de NME al tot single van de week gebombardeerd, het middenstuk van de plaat is misschien niet even sterk als deze twee tracks, maar ook "She Came Homre For Christmas" en het betoverende balladduet van zanger met Stina Nordenstam "Symmetry" Geen reden om zuur te zijn over zo'n internationaal debuut, Mew schijnt al twee platen in Denemarken uitgebrachte te hebben, hooguit over de ietwat rare hoesfoto. Ze kunnen zo aansluiten bij al die andere Scandinavische bands die doorbreken
File: Mew - Frengers (Not quite friends but not quite strangers)
File Under: Danish Pop Dynamite

RPWL - Stock
Het is eng, bijna heel erg eng. Volgens mij heb ik nog nooit een band gehoord die zo Pink Floyd klinkt dat als je niet beter wist je zou denken dat je naar teruggevonden en nooit uitgebrachte Floyd-opnames zit te luisteren als je RPWL hoort op Stock. En dan luister je niet eens naar een reguliere PRWL plaat, maar restopnamen die van hun eerste twee platen God Has Failed en Trying to Kiss the sun die niet pasten in het concept, maar nog wel de moeite waren om uit te brengen. Door openingstrack "Opel" wordt je natuurlijk nog eens extra op het verkeerde been gezet. Dat is natuurlijk ook een cover een Syd Barrett nummer. Daarna gaat het het gewoon stug door met het grote Floyd imitatiegebeuren tot het ietwat buitenbeentje Beatles-achtige "Who Do You Think You Are?" en de hidden track in "Forgive Me Part 3". Het is bijna genant allemaal, maar het komt er gewoon zo dicht bij dat het je onmogelijk kan irriteren. Want dat ze voortreffelijke songs kunnen schrijven blijkt wel uit het tien minuten magnus opus "The Gentle Art Of Swimming", dat als een warm bad aanvoelt met zijn prachtig uitgewerkte solos waar Gilmour bijna jaloers van zou worden. En dat het allemaal op Floyd lijkt? Ach het zal me worst zijn. Net als het feit dat RPWL ooit begon als Pink Floyd-coverband.
File: RPWL - Stock
File Under: Pink Floyd Jr.

Boxstep - The Faces All Look On
De eerste ronde lukte het niet met Boxstep en hun debuutalbum The Faces All Look On, de CD was alleen maar beschikbaar via de importkanalen. Daar is nu dus verandering in gekomen. Nu nog de vraag beantwoorden of we daar blij mee moeten zijn. Hmmm tja dat is wat lastiger. Je krijgt natuurlijk wel een plaat voor je kiezen die al uit 2001(!) stamt. Muzikaal zit het op zich eigenlijk wel snor bij Boxstep. Ergens in de Bermuda-driehoek The Bad Seeds, Palace Music en GSYBE zwemmen de tracks rond. "My Slate Roof" zou echt niet misstaan op een Cave album zelfs. Eric Graf is duidelijk een getalenteerde songschrijver en David Wallace een dito gitarist smaakvol gebruik van de twee violen en accordeon door de rest van de band. Eén ding staat me alleen tegen op de deze plaat. En dat is de stem van Graf. In bovengenoemde "My Slate Roof" wil je geen halfvaste ietwat iele en valse stem horen, maar wil je Cave pijn horen lijden, want dat verdient dat liedje gewoon! Niet in alle tracks stoort de stem van Graf, maar in de meerderheid is het net over het randje. Maar goed er zijn ook mensen die dat weer wél goed vinden. Een beetje een twijfelgeval dus. Misschien dat het op een volgende plaat weer terugspringt naar de andere (goede) kant van het randje.
File: Boxstep - The Faces All Look On
File Under: Goede band, goede plaat, nu nog een goede zanger

Pete Yorn - Day I Forgot
Pete Yorns' debuut musicforthemorningafter scoorde in 2001 op een schaal van 1 tot 10 toch wel een dikke 9. Altijd lastig om dat nog te overtreffen, een 10 wordt immers niet zo vaak uitgedeeld. Eigenlijk kon Yorn dus niet veel anders dan teleurstellen met Day I Forgot, en helaas is dat ook zo. Alleen in de wat rustiger nummers haalt Yorn af en toe de klasse van musicforthemorningafter. In zijn geheel is Day I Forgot een stuk meer rock georiënteerd, waardoor Yorn gaat klinken als een soort folkie Eddie Vedder (luister maar eens naar "Burrito"). Het zou me niet verbazen dat het rockgeluid komt door het vele toeren dat Yorn de afgelopen twee jaar gedaan heeft, maar de grotere hoeveelheid elektrische gitaar en minder mondharmonica trekt dit album uit balans en dat is toch wel jammer. De gepassioneerde rauwe schoonheid is vervangen door een meer geproduceerd geluid. Vervelend is dat de plaat niet slecht is, Day I Forgot blijft best overeind tussen de platen die al uit gekomen zijn dit jaar, maar scoort ten opzichte van musicforthemorningafter slechts een mager zesje, waar je gehoopt had dat, gezien het talent dat Yorn zonder twijfel heeft, er minimaal weer een negen uit de bus zou rollen. Of meer....
File: Pete Yorn - Day I Forgot
File Under: Een mager zesje

Schwarz - Cheesy
Het houdt niet op met goede platen vanuit het Iberisch schiereiland. Cheesy, het nieuwe album van het Schwarz is er weer een lijkt luchtig te beginnen met een orgeltje. Ga je dat echter minutenlang achter elkaar doen dan word je er ofwel door geïrriteerd of gefascineerd. Net als je wilt gaan FFWD naar de volgende track pakt Schwarz je echter bij je lurven en kladden voert het tempo en zuigt je naar de luidsprekers. Wat volgt is een diverse plaat vol schoenstaarderij, flarden Mogwai, theremin-gebruik, af en roe raar geïnstrumenteerde, met speelgoedinstrumenten, nummers met, herinneringen aan voorla het gitaargeluid van Sonic Youth's Daydream Nation in de titeltrack. Eén ding is zeker: na "Say Goodbye With A Kiss" is er geen garantie voor een kus van het gehele volk, daar is dit te veel een rariteitenkabinet. Sta je open voor een avontuurlijk plaatje, ben je hier wél aan het goede adres, zoen je Schwarz vol op de mond, bestudeer je de hoes (rare foto is dat) is het allerminst goodbye en heb je toch nog zeker een draaibeurt of 5 nodig om het allemaal helemaal te bevatten wat je voorgeschoteld krijgt. Allerminst goedkoop en waardeloos zoals de titel zou kunnen suggereren.
File: Schwarz - Cheesy
File Under: Weer een toffe plaat van Spaanse makelij

Boo! - TNTLC
Er is volgens mij geen buitenlandse band vaker in Nederland gesignaleerd de afgelopen twee jaar dan het Zuid-Afrikaanse trio Boo!. Stapje voor stapje hebben ze hier vaste voet aan de grond gekregen. Elke keer als ze terugkwamen om hier optreden zijn er grotere zalen meer publiek, en enthousiaste cd-kopers. Voor hen was het tot nu toe niet altijd net zulk feest als bij de optredens, want op plaat maakte Boo! niet waar wat ze in de zaal wel konden maken: feest. Beter dan op, beetje flauwe titel overigens, TNTLC deden ze het volgens hun zelf nog niet en dat was dus ook niet zo lastig. Een bijna bizarre mix van allerlei genres krijg je voorgeschoteld. Af en toe zou je wensen dat je in plaats van de vele synths wat meer gitaarwerk voorgeschoteld zou krijgen, dat zou de liedjes wat meer body geven. Ben je niet allergisch voor mannen die vier octaven halen, vind je synths tof, denk je vol weemoed terug aan, veelal, de jaren 80 en zoek je een plaat als goede voorbereiding op een vrolijke (dans-)avond uit? Bij Boo! Ben je aan het goede adres. Morgen de wereld? Zou kunnen, maar dan zal het denk ik toch wel zaal voor zaal duren. Kan dus nog wel even duren.
File: Boo! - TNTLC
File Under: Monkie Punk!

Smalltown Romeos - Superfiction
Hoe zou Crowded House met meer ballen klinken? Heb je je dat wel eens afgevraagd? Het antwoord hierop kan ik je met redelijk grote zekerheid wel geven. Grote kans dat je dan uit komt bij het ondertussen, in ieder geval live, tot kwartet uitgedijde Smalltown Romeos uit Eindhoven. Op Superfiction krijg je geraffineerde samenzang in sterke popliedjes, maar meer en harder gitaarwerk dan Crowded House je ooit voorschotelde, wat gelijk al duidelijk wordt bij openingstrack en single "Superman Or Charlie Brown", dat ook gelijk één van de best tracks is van deze plaat. Het is wat lastig meezingen met het refreintje, ik struikelde over mijn tong in ieder geval, maar na een paar keer luisteren gaat het als vanzelf. Niet alles is vol gas op de plaat, voor een mooie ballad als "Like Nothing (Is What It Seems)" is ook op zijn plaats. Alleen die afsluitende herrie had voor mij niet gehoeven, ik bleef zo ook wel goed wakker bij deze plaat. Of is dit om al die bandjes met NY en Detroit zang te laten horen dat het gemakkelijker is van die rauwe muziek te maken dan een vakkundig popliedje? Want vakkundige popliedjes die blijven hangen staan er genoeg op Superfiction
File: Smalltown Romeos - Superfiction
File Under: Crowded House met meer ballen

Holopaw - Holopaw
Alt.Country liefhebbers kunnen hier wel vast stoppen met lezen, naar de winkel gaan en Holopaws debuutalbum blind aanschaffen. Zanger John Orth zou je kunnen kennen van Ugly Casanova's Sharpen Your Teeth van vorig jaar waarop hij op twee van de langzamere nummers meedoet en deze ook schreef. Op Holopaw krijg je tien ietwat weemoedige liedjes voorgeschoteld met grotendeels traditionele instrumenten (u weet wel akoestisch, viool, slide, brushes op de drums) maar juist door ook gebruik van wat spaarzame electronica ("bijvoorbeeld in het betoverend mooie "Abraham Lincoln") onderscheiden de liedjes zich van de standaard alt.country die mij normaal niet zo heel veel doet op een uitzondering na. Dromerig, onconventioneel, soms wat spooky indie-country zoals Wilco op Yankee Hotel Foxtrot laat horen, met een stem die wel wat wegheeft van Will Oldham. Muzikale schoonheid gebaseerd op een traditioneel geluid, met moderne invloeden in combinatie met fascinerende anno-nu teksten. Wat wil je nog meer?
File: Holopaw - Holopaw
File Under: Alt.Country, tussen Wilco en Will Oldham

Pineapple Thief - Variations On A Dream
Wederom stond de hele muziekwereld op zijn kop. De nieuwe Radiohead was uitgelekt. En dan niet eens de 'echte' maar ruwe onaffe mixen. Stond de wereld ook maar op zijn kop als Pineapple Thief een nieuwe plaat uitbrengt. Dat zou namelijk helemaal niet onverdiend zijn. Waar Radiohead nogal scherp uit de bocht vloog na The Bends, dat mij betreft nog steeds het beste Radiohead album is, met OK Computer, pikt Pineapple Thief de draad daar op met 137 en borduurt op Variations on a Dream verder. Dat deden ze al erg goed op het vorig jaar verschenen 137, maar op Variations on a Dream doen Bruce Soord en consorten het gewoon nóg beter. Dus wel experiment, maar niet zo overdreven. Het liedje in het teken van het liedje en niet van het experiment. Radiovriendelijk, zonder het experiment uit de weg te gaan, maar niet rete-commercieel. Radiohead, maar niet te. Wel verdomd goed gitaarspel overigens en een 16 minuten durende afsluiter die om is voor je het door hebt. Nog maar eens opzetten en hopen dat ook het grote publiek dit onder ogen krijgt, Pineapple Thief verdient dat namelijk.
File: Pineapple Thief - Variations on a Dream
File Under: Doorbraakplaat?

Evanescence - Fallen
Afgaande op de single "Bring Me To Life" zou je best kunnen denken dat Evanescence een vrouwelijke kloon is van Linkin Park. Zelfde soort samples, overbekende mix van zang (wel een vrouw in dit geval) en rap en met een piano-intro. Waar hoorden we dat eerder? Maar goed, mag je dat een band met een 20-jarige zangeres achter de microfoon kwalijk nemen? Ja dat mag! Het maakt niet uit of een band miljoenen of enkele honderden CDs verkoopt het is toch wel leuk als een band wat inventiviteit toont en dat is toch wel iets wat ontbreekt op Fallen.... Toch heeft hun hybride mix van rock/pop/rap wel wat. Hun is in dit geval gitarist Ben Moody en Amy Lee, die gelijk bij de eerste draaibeurt indruk maakt door haar meer dan behoorlijke rockstrot heeft die in de wel wat weg heeft van Lennon Murphy d'r stem. Maar op deze manier, nu-metal met dames stem, hoorden we het eigenlijk nog niet. Dit zal de eerste vrouwenstem gecombineerd met Linkin Park achtige muziek zijn die doorbreekt bij het grote publiek (dat gaat vast ook in Nederland gebeuren namelijk). Haal Lee er uit zet er een man voor en je hebt muziek zoals je al meer gehoord hebt en dat is jammer. Al is een ballad als "My Immortal" toch wel erg goed, maar dat gaat dan ook meer richting Tori Amos, dan richting Linkin Park.
File: Evanescence - Fallen
File Under: Het verrast niet, maar verkoopt wel

Stuurbaard Bakkebaard - Mercedes
Enigszins verontwaardigd stelde Dubbelmono in een mailtje aan mij dat het een schande was dat "Lied van de Meeuwen" van de eerste CD van Stuurbaard Bakkebaard niet genomineerd was voor de onlangs gehouden verkiezing beste Nederpopsingles allertijden. Ik kon niet anders doen dan driftig knikken en dit beamen. Sowieso was die hele verkiezing maar een raar gebeuren. Zo ontbraken ook de Kift en Krang. Komt natuurlijk ook doordat er geen single van "Lied van de Meeuwen" is uitgebracht voor zover ik weet, maar de Kift bracht wel een single uit ("Guldentje Maar"), net als Krang ("Popster"), maar desondanks schitterde dit top trio Nederlandse hedendaagse avant-gardisten door afwezigheid in die lijst en dus is die lijst eigenlijk gewoon waardeloos. Wat niet waardeloos was, was dus Chuck. Sterker nog Chuck was één van de leukste platen die vorig jaar verscheen. Stuurbaard stond dus voor de ondankbare taak om deze plaat te gaan overtreffen. Gelukkig is Stuurbaard geen one-album-wonder gebleken. Op Mercedes is een iets andere insteek gekozen dan op Chuck. Alhoewel weer in korte tijd opgenomen is de instrumentatie van de nummers meer akoestisch dan op Chuck. Wat je te horen krijgt is een door het vele touren hechtere band die door de manier van opnemen toch weer fris, rauw, rafelig, groovend en spannend klinkt en eigenlijk wel zijn gelijke is aan Krangs' Gluut van vorig jaar. Net zo goed en net zo eigenwijs en creatief met taal en bovendien wordt hun site gehost door het buro met de koelste naam van Nederland: Muziek voor in de Manta. Nog steeds geen alledaagse kost, die ondanks eigen smoel doet denken aan Beefheart en Waits en ergens hoor je zelfs een geleende Led Zeppelin-riff (die Page natuurlijk ook zelf gejat had), maar wel smakelijke kost.
File: Stuurbaard Bakkebaard - Mercedes
File Under: Overheerlijk wagentje

Seven Witches - Passage To The Other Side
Zo af en toe vind ik het nog wel eens lekker om de nekspieren los te schudden. En wat leent zich daar nu beter voor dan op jaren-80 leest geschoeide metal? Inderdaad, niets! Ben je in zo'n bui dan ben je bij Seven Witches aan het goede adres. Want als Passage To The Other Side iets is dan is het wel dat deze diep geworteld is in de jaren tachtig. Dat is natuurlijk ook niet zo gek met een band die ex-leden in de gelederen heeft van Armored Saint, Savatage , Flotsam & Jetsam en Helstar. Allemaal bands die hun beste jaren in de jaren 80 kenden. Verwacht dus geen schokkend vernieuwende metal op deze plaat. Verwacht des te meer ouderwets lekkere Power-metal met een hoofdletter, die je doet denken aan bovenstaande bands, maar vooral ook Judas Priest als zanger James Rivera flink uithaalt zoals in "Mental Messiah". Lekker drie kwartier headbangen tot je weer terug bent in je, in mijn geval althans, tienerjaren. En dat is af en toe best lekker, tot rust kom je gedeeltelijk wel weer in het epische titelnummer, dat Jack Frost schreef over de dood van zijn broer vlak voor de opnamen van deze plaat.
File: Seven Witches - Passage To The Other Side
File Under: Schudden met dat hoofd tot je weer 18 bent!