Midlake - Bamnan and Silvercork
Vakantie (dag 2)
Het fijne aan Grandaddy is de beste houding waarin je naar hun muziek dient te luisteren. Dat is namelijk languit liggend in het gras met een grassprietje tussen je lippen geklemd turend naar de wolken. En maar zoeken naar bizarre vormen die ertussen zitten. Natuurlijk had ik geen Grandaddy bij me daar in Frankrijk. En daar baalde ik van die dinsdag. De wolkenpartijen boven de hoogvlakte daar aan de Cevennen leenden zich donders best voor een middagje Grandaddy schatte ik in. Midlake's Bamnan and Silvercork bood gelukkig uitkomst. Op hun debuutplaat staan ook van die heerlijk foute orgeltjes waar Grandaddy's dromerige liedjes zo vol mee zitten. De af en toe flink bijtende gitaarpartijen van Grandaddy mist Midlake helaas wel. Daarvoor biedt Midlake wel wat anders gelukkig. Zo Flaming Lips, Mercury Rev en Radiohead komen voorbij in de Cumulussen. En wat Beatles drijven ook mee op de wolken. De eerste twee zijn ook bands die zich uitstekend lenen voor luisterpartijen in het gras. Bovendien zijn deze live ook nog eens goed en dat kan van Grandaddy niet altijd gezegd worden. Ik hoor ze nog 'Sorry we sucked' mompelen na een mislukt optreden in Tivoli. Als Midlake de live-brille van de anderen adopteert, dan ben ik wel benieuwd hoe goede de heren van Midlake zijn op een podium. En anders ga ik gewoon weer op vakantie en stop met een gerust hart Bamnan and Silvercork in mijn rugzak in plaats van Under The Western Freeway. Want zo op de rug in het gras deden de liedjes vol melancholie het in ieder geval minstens even goed.
File: Midlake - Bamnan and Silvercork
File Under: Op-de-rug-in-het-gras-plaat
File Audio: [Milkmaid Grand Army EP]

Graham Coxon - Happiness in Magazines
OK, ik moet toegeven dat ik altijd een zwak heb gehad voor de virtuose, nerdy, bijna altijd dronken voormalig gitarist van Blur Graham Coxon. Helaas vond ik zijn voorgaande solo-albums maar ondoorgrondbaar lo-fi geneuzel, niet om door te komen. Wat een verrassing is dan Happiness in Magazines! Dit album maakt me helemaal blij. Graham is zo te horen na zijn therapie-sessies en afkicken ook weer helemaal happy, want dit album klinkt lekker fris, fruitig en is heel toegankelijk. Gelukkig geen brei van noise meer. De teksten zijn nog nog wel doordrenkt met die lekkere Britse melancholiek, sarcasme en zelfspot. Gitaargenie Graham en zijn Fender Telecaster zetten op dit album stuk voor stuk sterke klassieke pop- en rockliedjes neer, met hier en daar een uitstapje naar de blues en ja zelfs naar Ennio Morricone. Ik moet zeggen dat het allemaal wel erg doet denken aan Blur, maar tja is dat erg? Dit komt met name naar voren in "Bittersweet Bundle of Misery", dit nummer is gewoon "Coffee + TV" pt. 2...niet nieuw maar wel genieten. Uitschieters op deze nieuwe plaat zijn het bluesy "Hopeless Friend", de punky openingstrack "Spectacular" en de catchy single "Freakin'Out" (met de fantastische tekst 'nothing to do nothing to say; la la la la la la la lay' , een hit als er gerechtigheid is in deze wereld!). Met Happiness in Magazines verdient Coxon kritisch en commercieel succes. Laten we hopen dat hij snel voor optredens deze kant op komt en ons in de toekomst blijft verblijden met dit soort fijne albums!
File: Graham Coxon - Happiness in Magazines
File Under: Therapie geslaagd!

[Volgens Charissa]

Automato - Automato
Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik word af en toe heel erg moe van al die hiphoppers. Het zal vast ook een vorm van desinteresse mijnerzijds - hé, ik blijf een gitarenkind - zijn, maar ik word gek van die drang naar credibility van het gros van die gozers. Er zal best wel wat orgineels tussen zitten, maar warm krijg ik het zelden. Bij Automato spitsten mijn oortjes zich echter. Wat is dat! Hier gebeurt sapperderflap heel wat anders. Het lijkt zowaar - vergeef me mijn vooroordelen - weer eens te draaien om de muzak en goede raps! Op de schouders van superproducers DFA steken deze heren een vet eind boven het maaiveld uit. Deels nog wel flinke beats, maar vooral ook veel echte instrumenten. Niet diep geworteld in soul en rock als N.E.R.D., maar van top tot teen gevuld met hiphop met opmerkelijke electronica en indietrekjes en hier en daar toefjes jazz en funk. Denk Beastie Boys van een poos terug, maar meer hiphop en niet geheel blank of The Roots van korter gelee, maar dan meer live. En door dit al vooral ook een lekker fris geluid. Dubbelfris! Laat je gaaaaaan!
File: Automato - Automato
File Under: Automatotische piloot
File Audio: [The Let Go, Alternate Version 3]

June Panic - Hope You Fail Better
Vier full-lenght CD’s, een handvol EP’s, singles en vooral een flinke stapel cassettes. En wat heeft het June Panic opgeleverd? In elk geval niet de populariteit - hoe relatief die dan ook is - van de allergrootsten in het lofi-wereldje. De vergelijking met collega (Smog) ligt nog het meest voor de hand: beiden begonnen met ergens eind jaren tachtig, begin jaren negentig met het uitbrengen van cassettes, beiden deelden graag vinyl met bendgenoten en brachten zo split-EP’s en 7”’s uit en koesteren een wereldvreemd imago. Als we de vergelijking doortrekken naar hun muziek zien we meer overeenkomsten: beiden hebben ietwat nasale stemmen en zijn niet bang om zo nu en dan vocaal uit de bocht te gaan. Bij beide heren klinken positivisme als diepdonkere melancholie en droefenis als doodsnood. Maar Smog wist zijn liedjes uit het moeras van de lo-fi te trekken en ze met terugwerkende kracht meer glans te geven. June Panic maakt zo nu en dan briljante songs ("Breach birth control"), maar vaker stuurloze, mediocre liedjes waar geen hook of idee van blijft hangen. En die modderige productie, daar hebben eind jaren negentig de grootsten uit de lofi-wereld mee afgerekend. Zij die zijn blijven steken in de kwartfinales nog niet.
File: June Panic - Hope You Fail Better
File Under: Lofi liedjes die de top niet halen
File Audio: [Let my lungs coin work][Breach birth control]

[Volgens DM]

The Orb - Bicycles & Tricycles
Vakantie (dag 1)
Ik kon hem natuurlijk niet thuis laten liggen. Bicycles & Tricycles van The Orb moet vanzelfsprekend mee als je een weekje gaat fietsen in Frankrijk. In de Cevennen om precies te zijn. Om te kijken of we het verschroeide rubber van Tim Krabbé's De Renner konden traceren en of we het zouden afleggen tegen de warmte. Dat viel dus behoorlijk mee de eerste dag. Al was ik aardig op na 120 kilometer rond de gorges van de Tarn en de Jonte waarvan geen meter vlak was. Na uitgebreid blussen met fris Frans bier en thee met veel te veel suiker was ik wel toe aan een trip in bed. Luikjes op kwart voor drie, The Orb in de diskman als cooling down. Daar leent deze ongekroonde koning van de chill out zich donders best voor natuurlijk. Dan maakt het niet uit dat Bicycles & Tricycles - vorig jaar al uit in Japan, maar nu opgeleukt en wel ook hier uit ,- af en toe ook wat opzwepende beats bevat. Da's juist fijn, dat zorgt dat ik niet verder inkak. Op de dromerige en lome tracks zak ik langzaam weg in mijn vermoeide lichaam en masseer van binnenuit mijn eigen spieren weer fris. Met dank aan The Orb. Dit soort momenten van ontspanning maken een fietser beter.
File: The Orb - Bicycles & Tricycles
File Under: Ideale Cooling down voor fietsers

VA - Sex & Subversion, A Thick Records Document
Ik heb al mijn alternatieve vrienden en vriendinnen uitgenodigd voor een feestje. Eén voor één druppelen ze net na twaalven binnen. Het is een bonte mengeling bij elkaar; tattoos, hanenkammen, lang haar met en zonder staart, neuspiercings, alles is aanwezig. Het is heet, het bier vloeit, het geluidsniveau wordt opgeschroefd. Het feestgedruis barst in alle hevigheid los. Er wordt gedanst, gesprongen, gepogood, en dat in alle varianten. Mijn vrienden en vriendinnen knikken mij tevreden toe. "Hoe kom je toch altijd aan die leuke muziekjes?," fluistert een knappe blonde vriendin in mijn oor. Ik kleur. Ik kijk haar enigszins verlegen aan, het kon wel eens een bijzondere avond gaan worden. Het geluidsniveau wordt verder opgeschroefd. Het dak gaat eraf. Een opwindende mix aan punk, indie, folk en ander alternatief werk vult de ruimte. Na een klein uur is het plots stil. De cd is afgelopen. De blonde vriendin graait tussen de stapel cd’s bij mijn cd –speler. De Thick Records verzamelaar genaamd Sex & Subversion wordt uit de cd –speler gehaald. "Vieze vuile seksist," klinkt het plotseling. Ze houdt het cd–hoesje omhoog. "Ja, maar het heeft een reden," stamel ik nog. Mijn vrienden en vriendinnen vertrekken sneller dan ze gekomen zijn. Ik blijf alleen achter. Voor me houd ik het hoesje, waarin de tekst van Malcolm McLaren te lezen is: "The true meaning of rock is sex, subversion & style"
File: VA - Sex & Subversion, a thick records document
File Under: Leuke alternatieve verzamelaar met hoes die je niet moet laten slingeren
File Audio: [Sullen – All fall down][New Black – Booze olympics]

[Volgens Ewie]

The Datsuns - Outta Sight / Outta Mind
Oftewel Messin' around in de eigen woorden van de band. Ondanks (of misschien wel dankzij) het feit dat ik een Daihatsu rijd, wisten de Datsuns met Outta Sight / Outta Mind me toch bij de les te houden op een vermoeiende autorit, niet in het minste omdat ze probleemloos de motor overstemmen (ligt uiteraard ook aan de volumeknop...). Lekkere vuile nummers met variabel tempo. Deze Nieuw-Zeelandse heren beginnen meestal meteen in de 2e versnelling, zetten 'm zo nu en dan even in de achteruit of langs de kant van de weg, maar pakken dan halverwege weer op om in de hoogste versnelling van hun vehikel door te stomen naar het eind van het nummer. Afslaan doet de motor niet, dat zal dan wel een diesel zijn... Als we dan onder de motorkap kijken van de Datsuns, dan zitten daar onderdelen van Jon Spencer, wat reservedelen van bands als de BRMC, Thee Hypnotics en meer van dat soort kornuiten. Op de achterbank zitten nog wat overjarige rockers... Is het dan alleen maar lekker rotzooien? Met "What I've lost" laten ze zien dat er ook een gevoelige snaar kan worden geraakt. En bovendien... de teksten gaan ook nog wel es ergens over.
File: The Datsuns - Outta Sight / Outta Mind
File Under: Lekker vuige rock-&-roll
File Video: [Blacken My Thumb]

[Volgens Bor]

VA – Diva Volume 1
“Volgens mij heb je er een gratis sampler bijgedaan om te recenseren,” zei ik monter tegen baas File Under. “Nee hoor,” kreeg ik terug. “Weet je het zeker?,” probeerde ik nog. “Ja,” kwam er wat nors terug. “De cd is anders helemaal niet in Nederland te koop,” bracht ik in. “Moet je zeker in Frankrijk zijn,” kwam er meteen terug. Meer durfde ik niet in te brengen, ik kan mijn baas niet eeuwig tegenspreken. Ik heb echter tot op heden nog niets over deze cd gevonden. Oké, het Franse label Diva bracht deze verzamelaar uit. Oké, ik heb ook wel gezien dat de cd een verzameling is van nummers van vier labels, namelijk Disques Tricatel, Ici d’Ailleurs / 0101, Vicious circle en Alienor / Platinum. De tracks staan echter als een bijeengeraapt zooitje op de cd. Ik laat me echter niet snel uit het veld slaan, en programmeerde de tracks per label. Dit veranderde echter weinig aan mijn indruk. De labels vertegenwoordigen geen specifiek genre, het blijft een rommeltje. De kneep kon echter wel eens zitten in het feit dat Franse muziekzenders tegenwoordig 80% nationaal product moeten draaien. Er staan namelijk veel Franse artiesten op met als noemenswaardige bands: Bikini Machine en Mouloud. Deze cd lijkt m.i. bestemd voor de interne markt, maar is wel aangevuld met nummers die dezelfde labels in licentie hebben. Het Amerikaanse King Khan and His Shrines, en het Engelse The High Llamas zijn hiervan weer het meest interessant. De totale oogst is echter matig. Ik blijf erbij dat het een gratis of goedkope sampler is die per abuis hier terecht gekomen is. Mocht de cd echt niet te vinden zijn dan zal mijn hoesje met de tekst Ewie te lezen zijn. Eens kijken of de baas hiervan terug heeft zonder te photoshoppen.
File: VA – Diva Volume 1
File Under: Sampler waar je niet veel voor moet betalen

[Volgens Ewie]

Venice – Live in Royal Theater Carre (DVD)
Je hebt zo van die bands, die zijn wereldberoemd in Nederland. En waar ze zelfs in het thuisland amper van gehoord hebben. Venice is zo'n band. Opgepikt door Jan Douwe Kroeske, die ze net zolang 2 meter sessies heeft laten doen tot Nederland er niet meer om heen kon. En verkopen ze nu grote zalen uit. Nou is het eigenlijk in het geval van Venice niet zo raar. Ze zitten in het Westcoast straatje waar een band als The Eagles ook in zit en die braken als eerste door in Nederland om vervolgens de wereld te gaan veroveren. Zover is Venice nog niet, maar Nederland hebben ze in ieder geval. Zelfs zo dat er, speciaal voor Nederland een DVD is opgenomen; Venice Live in Royal Carre Theater. Al zou die DVD ook een mooie introductie zijn voor de rest van de wereld. Want de mooi sober opgenomen DVD geeft een prima overzicht van het oeuvre en laat veelvuldig zien waar de heren Lennon (twee keer twee broers en dus vier neven) goed kunnen; namelijk heel mooi samen zingen. Echter, het toont ook meteen een van de gebreken van Venice aan. De stemmen mogen dan goed en mooi zijn, de nummers zijn dat niet altijd. Die variëren namelijk van bloedstollend mooi, vooral als er wat gas terug genomen wordt, tot aalglad. En dan is een dikke 100 minuten gewoon teveel. En verwordt het tot een DVD die toch vooral bedoeld is voor die fans die erbij waren. Maar misschien was de DVD daar eigenlijk ook voor bedoeld...
File: Venice – Live in Royal Theater Carre (DVD)
File Under: Voor alle fans

[Volgens Gr.R.]

St. Thomas – Let’s grow together, the comeback of
De komende zomer ga ik op fietsvakantie naar Noorwegen. Ik verwacht een ruig landschap, geregeld neerslag, kou en relatieve warmte, soms ongeasfalteerde wegen, de nodige zware tochten en de kennismaking met de eigen alcoholische brouwsels. Muzikaal is er nu een vierde volledige brouwsel van het Noorse St. Thomas, oftewel Thomas Hanson met wat beperkte hulp (drums , bas en wat vocalen). Nu klinkt brouwsel oneerbiedig, maar dat is zeker niet zo bedoeld. Het vorige album Hey harmony was al de moeite waard, maar helaas net teveel dicht geplamuurd. Dit valt vooral op als je hun nieuwe hoort: Let’s grow together – the comeback of. De muziek en teksten van St. Thomas vragen simpelweg om oneffenheden. Gelukkig werd het slechts in vier dagen opgenomen. Het Belgische 62TVRecords dat maar dit jaar al prachtige releases van John Wayne Shot Me en Austin Lace uitbracht, lijfde ze in. En dat lijkt muzikaal gezien geen toeval. De korte nummers zijn te beschrijven als een mix van de later doorgedraaide Syd Barrett die per abuis in het Canada van de akoestische Neil Young is beland. Ik ben nu helemaal in de vakantiestemming gekomen. Als het Noorse Verkeersbureau regelt dat ik deze zomer Thomas Hanson met gitaar op de Noorse fjorden tegenkom, dan heb ik de vakantie van mijn leven. En als dit teveel gevraagd is dan graag een concert in zijn woonplaats Oslo waar ik start en eindig. Dat moet toch te doen zijn. Als jullie me even mailen dan kunnen we een afspraak maken.
File: St. Thomas – Let’s grow together, the comeback of
File Under: Een heerlijke verzameling Noorse liedjes

[Volgens Ewie]

The Catheters – Howling… It grows and Grows!!!
Nog niet eens zo heel erg lang geleden liep deze jongen heet aan van de muziek van garagepunkers als The New Bomb Turks, The Oblivians en – wat later – The Hives. Eenvoudige maar zeer pakkende liedjes die zich vooral kenmerkten door hun krakkemikkige geluid en passionele uitvoering. Vooral live waren deze helden één brok adrenaline. Toch was dit een genre wat weinig enthousiasme oogstte binnen mijn vriendenkring. Blijkbaar moet je er een beetje gek voor zijn, om lang te kunnen luisteren naar dergelijke hysterische en over-the-top zangkunsten. Nu, een aantal jaren later, kan ik wel stellen dat mijn muzieksmaak misschien ietsjes ‘verfijnder’ is geworden maar dat ik toch direct een lekker nostalgisch gevoel krijg bij het luisteren naar de nieuwe van The Catheters. Het rammelt aan alle kanten en het zou mij niets verbazen wanneer alles in een middagje op het locale openbare toilet is opgenomen maar het is verrukkelijk authentiek. Het is niet te horen dat de band uit Seattle eigenlijk geheel is opgetrokken uit rijkeluismannetjes, de Rock n’ Roll druipt er vanaf. Een doorbraak naar het grote publiek ligt denk ik niet direct in het verschiet maar met een respectabele undergroundact is natuurlijk ook helemaal niets mis. The Catheters is typisch zo’n band waarvan je meteen een kick krijgt of waarvan je de haren rechtop gaan staan. Een tussenweg lijkt er niet te zijn. En volgens mij is dat ook precies wat de heren willen.
File: The Catheters – Howling… It grows and Grows!!!
File Under: Tijd om de garage weer eens op te ruimen
File Audio: [No Natural Law]

[Volgens Zeke]

Darryl Blood – This isn’t goodbye
Stel je komt onverwacht in een file. Je radio doet het niet. Je hebt wel een cd-speler. Het probleem is echter dat je maar één cd hebt, die duurt 35 minuten. Dit is precies genoeg voor de heenweg. Op de terugweg komt hij al voor de derde keer voorbij. Ik kan je vertellen, ik word er kriebelig en agressief van. De cd This isn’t goodbye van Darryl Blood en ik hebben zo een speciale band gekregen. Dat Darryl Green zich Darryl Blood noemt kan ik helemaal begrijpen. Het is geen muziek waar je vrolijk van wordt. Neem alleen al de op een Elliott Smith –achtige wijze gezongen frase: 'Because I don't fell bad, to feel happy today.' En dat gaat zo een cd lang door. Bij het nummer "Moral Lies" komen de tranen in mijn ogen: 'Now I feel life’s dying, lost my instincts.' Als ik een uur later langs het ongeluk kom dat de file veroorzaakte zie ik de brandweer aan het werk, de ambulance staat klaar. "This isn’t goodbye," mijmer ik. Is het toeval dat ik deze cd in mijn speler heb zitten? Ik hoor nog net in mijn auto opklinken: 'We’ll be listening until you’re gone.' Soms word ik even stil van de muziek en het leven. Ik zet de muziek maar even een minuut uit.
File: Darryl Blood – This isn’t goodbye
File Under: Muziek met gevoel
File Audio: [Stool Pigeon][Moral Lies]

[Volgens Ewie]

George Bellas - Venomous Fingers
Tijdens een teambuildingsavond drukte FU me Venomous Fingers van George Bellas in de handen. Om te recenseren. DM, die ook aanwezig was, bekeek het album en beweerde dat hij in staat was om een recensie te schrijven op basis van de hoes. Maar na een aantal keren luisteren moet ik'm toch ongelijk geven. Want Venomous Fingers is nog erger dan de hoes doet vermoeden. 55 minuten instrumentale gitaarmuziek waar de honden geen brood van lusten. Een slechte Yngwie J. Malmsteen imitatie in het kwadraat. "Semiklassieke" deuntjes, met als enige doel om te laten horen hoe goed mijnheer Bellas wel niet is. Maar het enige wat hij doet is heel hard aan de gitaarhals lopen rukken en loopjes op en neer te doen. Er staat geen fatsoenlijk nummer op, alles staat in dienst van een in alle hoeken en standen solerende Bellas, maar dat kan ook gemakkelijk, want hij speelde de rest ook in. Je moet wel een heel contactgestoorde gitaarliefhebber wil je hier een stijve plasser van krijgen. Leer eerst fatsoenlijke nummers schrijven, huur een paar degelijke muzikanten in, een goede producer en kom dan nog maar een terug. Daar is de deur, en neem de cd ook mee...
File: George Bellas - Venomous Fingers
File Under: Don't call us, and we won't call you...

[Volgens Gr.R.]

Lori McKenna – Bittertown
De hedendaagse country in smalltown USA gaat tegenwoordig twee kanten op. Rechtsaf richting stoere stetsons en patriottistisch spierballenvertoon (Gretchen Wilson, Toby Keith) of linksaf, richting een ingetogener en voor ons Europeanen veel oprechter variant (Lucinda Williams, Gillian Welch). Lori McKenna’s Bittertown hoort aan deze kant thuis. De ene keer folky, de andere keer richting indie en helaas een enkele keer uitglijdend in Alanis Morissette-territory. Maar over de hele linie vooral intiemer dan deze laatste. Om de context nog iets duidelijker te schetsen: Buddy Miller zingt niet voor niets mee en ook Steve Earle dringt zich op als richtingaanwijzer. Lori McKenna is even eigenwijs (ze produceerde deze plaat zelf) en evenzeer een verhalenverteller wier personages steevast vastlopen in de grote wereld. Het beeld dat ze van zichzelf laat zien als typisch inwoner van smalltown USA lijkt meer dan oprecht: ze woont ergens in Massachussets met haar man (loodgieter van beroep!) en vier kinderen en heeft een Ford minivan als familie-auto en tourbus. Als country de weg kwijt is sinds de Garth Brooks-en van deze wereld de grote podia hebben gevonden, moet ze op Lori McKenna letten: zij kent de weg naar Bittertown, waar de roots van country liggen.
File: Lori McKenna – Bittertown
File Under: Smalltown Country, Ma.
File Audio: [My Sweetheart][Stealing Kisses]

[Volgens DM]

The Young Gods - Music For Artificial Clouds
Ben je bij het horen van de naam The Young Gods geneigd om aan het stevigere werk te denken met psychedelische invloeden, hypnotiserende zang en elektronische foefjes, dan kom je bij dit laatste produkt van het zwitserse drietal bedrogen uit. Elektronische foefjes zijn er wel, maar het album Music for artificial clouds is nogal ambient. Geen drums, geen opzwepende gesamplede gitaren, zanger Franz Treichler is zelfs niet eens te horen... Kan dat allemaal zomaar? Ja, want het album is een mooi geheel geworden, dat je (in ieder geval) kunt draaien om eens lekker een uurtje tot jezelf te komen of eens ongestoord na te denken over zaken die je in onze jachtige wereld snel opzij zet. Basismateriaal waren samples uit een regenwoud in Zuid-Amerika; de digitale cicaden tsjilpen hier en daar dat het een lieve lust is. Ik vond het in ieder geval een verrassend mooie set, die toch onmiskenbaar toe te schrijven is aan de Jonge Goden. Op eerder werk werd namelijk ook al via lange nummers vooruitgeblikt naar een dergelijk album. Stiekem hoop ik wel dat een volgend album weer wat meer houvast geeft. In de tussentijd leun ik nog maar even lekker languit...
File: The Young Gods - Music For Artificial Clouds
File Under: Zwitserse Ambienz

[Volgens Bor]

Jasper Steverlinck - Songs of Innocence
In de auto
"Weet je", zei ik op de terugreis vanuit de Pruis tegen mijn chauffeur, "Die Jasper Steverlinck die lijkt af en toe best op George Michael". Toen bleef het even stil en luisterden we samen verder naar Songs Of Innocence. "Inderdaad, nu je het zegt", onderbrak de bestuurder van de witte Nissan Sunny, met slapende kinderen achterin, het stilzwijgen een nummer verder. "Maar Buckley is en blijft zijn grootste inspiratie-bron, dat hoor je toch ook wel duidelijk". "Dat is waar, maar ik vraag me af of Buckley een plaat als Songs of Innocence zou hebben gemaakt als hij nog geleeft zou hebben". Stilte volgde wederom. "Zou Buckley dat gewild hebben uberhaupt?". "Geen idee eigenlijk, denk het niet". "Hoe bedoel je dat?" "Lastig uit te leggen vind ik. Buckley brak een nummer ook af en bouwde het opnieuw op maar anders." "Minder gepolijst bedoel je?" "Ja zoiets, "Insensitive" komt het dichtst in de buurt van hoe Buckley een nummer zou doen, luister nog maar eens". "Ik ken het orgineel niet, da's lastig vergelijken." "Ik ook niet hoor, maar ik heb het opgezocht afgelopen week. Herken je deze wel dan?" "Nee." "Het is een nummer van Madness!" "Huh!" "Ja leuk he!" "Dat'ie daar zo'n tearjerker van gemaakt heeft zeg. Mag ik de cd nog een tijdje in de auto houden? Ik vind hem namelijk wel erg mooi!" "Ja dat mag als ik er een stukje over geschreven heb."
File: Jasper Steverlinck - Songs of Innocence
File Under: Jasper meets Jeff and George

Nina Nastasia - Dogs
Ik raak er altijd een beetje gefrustreerd door als ik een artiest wat later ontdek. Vervolgens blijkt dat zo ongeveer de hele catalogus Out Of Print is, en alleen maar tegen woekerprijzen te verkrijgen is via Ebay en aanverwanten. Dat is in combinatie met een brede smaak en te smalle portemonnee niet handig als je lijdt aan compleetheidsmanie. En dat doe ik. Ben dan ook blij dat Touch & Go de eerste Nina Nastasia opnieuw uitbrengt voordat ik haar ontdekt had. Wis en waarachtig dat ik anders naast het aanschaffen van Blackened Air en Run to Ruin tegen een schappelijke prijs, een pak geld neergelegd had voor Dogs omdat ik die zou moeten hebben. Aan de hand van Steve Albini nam Nastasia in 2000 met een stel Comrades Dogs op, voor het wel erg klein denkende (en haar eigen) Socialist Records. Genoemd en geroemd worden door Peel en Albini en die 500 exemplaren zijn zo uitverkocht. Dogs kwam dan ook niet eens de plomp over. Nu is alles dus beter dankzij Touch & Go. Met haar Comrades als kamerorkest zingt brengt Nastasia 14 hypnotiserende alt-country-liedjes. Verhalen uit het leven gegrepen die ze somber maar prachtig voordraagt. Om John Peel maar eens te citeren: "Nina's songs are very direct without being posy or too clever. There's an attractive air of melancholy without self-pity." Hoor je het eens van een ander.
File: Nina Nastasia - Dogs
File Under: Singer-songwriter
File Audio: [Stormy Weather]

Topless 16, discovered by Gruppo Sportivo
Toch is dat recenseren best geinig. Want behalve het feit dat ik veel nieuwe muziek hoor, duik ik regelmatig mijn platenkast in om te horen hoe het vroeger ook alweer klonk. En dan kom je er weer achter dat de eerste platen van Gruppo Sportivo toch fenomenaal zijn eigenlijk. Magoe, die hoeven niet meer gerecenseerd te worden. Wel de nieuwe van Gruppo Sportivo; Topless 16. En dat is, zoals het meeste werk van Hans Vandenburg, toch weer een wonderlijk plaatje. Het verhaal erachter: jongeman vindt een klaphoes van een verzamelelpee, de Topless 16, maar de plaat is zoek. Jongeman krijgt de hoes mee, en verzint op latere leeftijd zelf de nummers maar bij die op de Topless 16 zouden moeten staan. En in dier voege horen we voor het eerst hoe bandjes als Rock-a-tronics, The Kookles, The Nearly Did en Jerry O and The Monomen zouden moeten klinken. Hoe klinken ze? Nou, als Gruppo Sportivo. Niks meer en niks minder. Is het urgent? Neuh, niet echt. Maar is het leuk? Ja nou! De 16 nummers zijn onmiskenbaar Gruppo Sportivo, maar dan anno 2004. Een "Beep Beep Love" staat er niet op, maar voor de rest is het een puik plaatje met de typische Gruppo sound (veel koortjes en een lekker orgeltje). En het artwork, de originele klaphoes op cd formaat, inclusief biotjes van alle “bandjes” is superb. Voor de bijgevoegde bonus-DVD hoeft u het niet te doen, maar een ieder die Gruppo Sportivo een warm hart toe draagt moet dit plaatje in huis hebben. Al was het maar om naar te kijken...
File: Topless 16, discovered by Gruppo Sportivo
File Under: Beep beep leuk!

[Volgens Gr.R.]

Ayreon - The Human Equation
Arjen kondigde al lang van te voren beetje bij beetje aan wie er mee zouden werken aan de nieuwe Ayreon. Eén voor één werden ze bekend gemaakt na de fans eerst te laten raden via een quizvraag/cryptische omschrijving, met uiteindelijk een bijna ongelooflijk rijtje namen van topartiesten, waaronder James LaBrie, Devin Townsend, Mikael Åkerfeldt en de (nog) niet zo bekende Irene Jansen en Marcela Bovio. Wellicht dat daardoor de verwachtingen (te) hoog gespannen waren. Geen 'space' thema dit keer, maar een hedendaags aards thema. Een meedogenloze zakenman krijgt een autoongeluk en raakt daardoor in een coma. (Hoe) zal hij daaruit ontwaken? Dit tragische verhaal van twintig dagen wordt prachtig vertolkt door vier karakters en de daarbij naar boven komende emoties. Elk wordt muzikaal vormgegeven door een andere zanger(es). Van elfachtige dameszang tot genadeloze mannelijke grunts. Het album is wel duidelijk een Ayreon album, maar zonder een een overmaat aan spacy-samples. Het is een zeer aangenaam en goed in balans zijnd dubbelalbum. Hoe vaker ik hem draai, hoe meer je er in hoort en hoe beter hij wordt. Ja, deze gaat hoog scoren in mijn jaarlijstje van 2004.
File: Ayreon - The Human Equation
File Under: Yet Another Great Rock Opera By Ayreon
File Audio: [Day 11]

[Volgens Blizzard]

Lenny Kravitz – Baptism

Neeneeneeneeneeneenee! Nee! Nee! Nee! Neeneeneeneeneeneenee! Nee! Nee! Nee! Nee! Nee! Nee! Neeneeneeneeneeneenee! Nee! Nee! Nee!
Neeneeneeneeneeneenee! Nee! Nee! Nee! Neeneeneeneeneeneenee! Nee! Nee! Nee! Nee! Nee! Nee! Nee! Nee! Nee! Neeneeneeneeneeneenee!

Ruk!






File: Lenny Kravitz – Baptism
File Under: GFT afval

[Volgens Peter]

Audio Karate - Lady Melody
Eén van de aanleidingen voor File Under was ooit het verschijnen van wederom een overbodige single van Pearl Jam. Deze maakte maar weer overduidelijk dat Pearl Jam al lang had moeten kappen. Als Eddy Vedder tegenwoordig probeert 'boos' te klinken doe ik het óf in mijn broek van het lachen óf wil'em een aai over zijn bol geven en troosten. Eddy Vedder zou graag zo willen klinken als Art Bassios van Audio Karate, dat weet ik gewoon zeker. En dezelfde muziek zou Vedder ook dondersgraag willen maken. Uniek is de tegen punk aanleunende variant op emo natuurlijk niet, maar wat Audio Karate doet is wel overheerlijk. Catchy, poppy en hard gaan hand in hand op Lady Melody, dat goed is voor een enorme adrenaline kick. En Lady Melody is vooral ook een reuzensprong vooruit ten opzichte voorgangers Space Camp. Hierop wilde Bassios nog wel eens een tikkie zeurderig klinken. Dank gaat ook uit naar producer Bill Stevenson (Descendents) die de boel verdomdes goed en helder vastlegde voor het nageslacht. De passie spat uit de speakers en voor ik er erg in had zocht ik een nep-microfoon om fijn met Bassios mee te brullen zoals ik ook zo graag deed in de goede tijd van Vedder. Hopelijk verliest Audio Karate het heilige vuur minder snel...
File: Audio Karate - Lady Melody
File Under: Eat this, Eddy Vedder
File Audio: [Jesus is Alive and Well (and Living in Mexico)][Hey Maria]

The Yearlings - Utrecht
23 mei had een grote feestdag moeten worden. Dat werd het niet. Helaas. Het leek zo'n soepele planning. Eerst samen met Gr.R. twee Utregters uitlachen om de bekerfinale die hun FC vast en zeker zouden verliezen van onze club. Daarna aanschuiven bij de cd-presentatie van The Yearlings in Tivoli, De Helling om het feestje compleet te maken en vervolgens goed dronken naar bed. Dat liep dus mooi anders. Eerst verliest Twente van Utrecht in de slechtste pot voetbal die het afgelopen seizoen op televisie geweest is en wij zijn zo chagrijnig van die al dat we de presentatie ook maar laten voor wat het is en duiken met een fikse kater op tijd het bed in. Helemaal omdat de tweede plaat van The Yearlings ook nog eens Utrecht heet. Om nog maar eens te benadrukken dat Utrecht het kloppend hart van alt.country-Nederland is, zoals ik al eerder zei. Gelukkig zijn er ook nog volop andere invloeden op deze meer pop (R.E.M.!)dan country-plaat. Vooral de folky kant van the Yearlings komt nog wel eens bovendrijven en dat maakt dat Utrecht een prettig afwisselende plaat geworden is, met duidelijke groei ten opzichte van het debuut uit 2002, maar ook subtiele verschillen. Gast-stergitarist René van Barneveld opereert wat meer op de achtergrond en de dobro en slide van Mourits meer op de voorgrond. Goede zaak, goede plaat. Alleen had FC Twente moeten winnen voor optimaal genot...
File: The Yearlings - Utrecht
File Under: post-23-05-americana

Miss Kittin - I Com
Een al te preutse inborst houdt mij tegen, maar ik durf de wedstrijd Nederland-Tjechie er onder te verwedden dat sommige critici wèl 'Ik ook' als opening van hun recensie durven te overwegen. Niet dat alles op I Com even opwindend is: ruisgestuurde tracks als "Neukölln 2" had ze wat mij betreft in haar studio mogen houden. Daar staat tegenover dat ze zo nu en dan klinkt als Shonen Knife en een hok vol ouwe computers en samplers. Op zo'n moment durf ik de zinnen die in mijn hoofd borrelen niet meer op te schrijven. Check de track "Meet Sue Be She" maar eens. Geen idée of Miss Kittin nu een grote vernieuwer is in de electroclash- of welke andere dance-scene dan ook, want sommige tracks klinken mij als Chicks on Speed, Nazis from Mars of zelfs Cornelius in de oren. Alleen missen zij de stem van Caroline Herve en haar tongue-in-cheek porno-variant. En kom me nu niet met Peaches aan, want Miss Kittin bewaart de vunzige ranzigheid voor de muziek of in de platenmaatschappijkritiek van "Requiem for A Hit".
File: Miss Kittin - I Com
File Under: Elektro-porno-clash
File Audio: [Noises]

[Volgens DM ]

New Black – New Black
Heeft u zich wel eens afgevraagd hoe de Pixies zouden klinken als Kim Deal een (veel) grotere rol had gehad? Of hoe The B52’s hadden geklonken met Frank Black aan het roer? Voorwaar! Dan is er voor u nu New Black! Uit Chigaco Ill. Twee mannen, twee vrouwen, waarbij de vrouwen voor de verandering eens gitaar en keyboards spelen ipv de bas. Liam (bas, zang) en Patty (gitaar, zang) doen het met elkaar en zingen daarover en de twee anderen timmeren de boel mooi dicht. Ze rammelen als de Pixies, maar dan spiegedelies want het orgeltje en de samples kleden mooi af. Mooi opgenomen in de studio van Steve Albini met tweede man Greg Norman achter de knoppen. En dat Patty soms klinkt als een Kate Pierson on Speed is ook niet verkeerd. Maar, terwijl wij door de kamer stuiteren, vragen wij ons af: waarom duurt dat album zo kort? 9 nummers in iets meer dan een half uur. Dan heb ik nog lang niet genoeg! Ze zijn helaas onlangs nog in Nederland geweest, maar ik hoop dat de programmeur van Lowlands een beetje meeleest. Want dit kon wel eens een instant succesje worden. The Pixies zijn dood, lang leve New Black!
File: New Black – New Black
File Under: Meer! Meer! Meer!
File Audio: [Put It to Bed]

[Volgens Gr.R.]

Beatsteaks - Smacksmash
Het is als punkrockbandje slecht gesteld met je bekendheid als zelfs onze excuus-punkerd Zeke je niet kent. En dat ondanks dat je op Epitaph zit en ondanks dat je al meerdere albums uitgebracht hebt en je de ballen uit je broek getourd hebt. Niet best dus voor de Beatsteaks. Het zal toch niet komen doordat het Duitsers zijn? Zou wel beetje sneu zijn. Op Smacksmash hoor je daar in overigens geen drol van en op voorganger Living Targets ook al niet. Enig excuus dat die punkerd van ons kan aanvoeren is dat Beatsteaks sinds ze op Epitaph zitten misschien wat meer naar de rock zijn gaan hangen en hier en daar zelfs dub en reggae snufjes, maar ik vind het een zwak excuus. De Beatsteaks ronken als nooit tevoren op Smacksmash. Een geoliede machine waarin zowel hedendaagse (Danko Jones) als ouwerwetse invloeden (the Clash) weerklinken. Opzwepende beukende nummers, die hier en daar zelfs gelardeerd worden met het nodige koperwerk. Allemaal ook nog eens live ingespeeld in de studio en bijna zonder overdubs op schijf gezet. Nou als ze dit zo ook op het podium vertolken dan moet ik de eerste Nederlander nog tegenkomen die niet om gaat en niet binnen een vloek en een zucht meebrult. En reken er maar op dat dat gaat gebeuren! Duitsers of niet.
File: Beatsteaks - Smacksmash
File Under: Punkrock from Germany
File Audio: [Vision]

Noor - A Perfect Concubine
Pfew, het wordt nog steeds maar drukker in het vakje waarin we alle bandjes douwen die beïnvloed zijn door Radiohead. De laatste keer dat ik wat erbij drukte mompelde de beheerder van het vakje iets over "Complet" of zo - ja het is een Fransman - en dat bordje hangt er nog steeds gosternokke. En nu zit ik dus mooi met een probleem. Want Noor is dan misschien nog niet goed genoeg voor een eigen vakje, ze verdienen op zijn minst toch wel een plekje in dat vakje. Kan iemand er misschien één van die middelmatige bandjes uitrukken zodat er plaats is voor Noor of zijn er vrijwilligers....? Niemand bereid zijn plek af te staan? Dan hebben we nu een technisch probleempje, want het is wel waar ik Noor onder zou willen plaatsen. Ja er hangt ook wel een luchtje aan van Smashing Pumpkins van tijd tot tijd, maar het ruikt toch vooral naar de Radiohead uit de van de tijd van The Bends. Weet u wat, we bouwen gewoon even een podium voor het vakje en laten Noor daar optreden. Dan druipen de middelmatige bandjes vanzelf wel af uit dat hokje En dan zetten we Noor vlak voor het raam, want dat verdient A Perfect Concubine wel. Kunnen ze mooi zorgen dat er geen prutbandjes bij het vakje naar binnen komen.
File: Noor - A Perfect Concubine
File Under: Later een eigen vakje Noor?
File Audio: [movie song][leaving]

Beauty Pill – The Unsustainable Lifestyle
Als er een pil was die er voor zou zorgen dat ik zou veranderen in een knappe jonge god dan zou ik hem meteen slikken. Ik kan er wel eentje gebruiken moet u weten. En als er een pil was die er voor zou zorgen dat ik een begenadigd muzikant zou zijn, kom maar op. Zelfs een blokfluit is te moeilijk voor me. Maar als er een pil bestond die er voor zou zorgen dat ik The Unsustainable Lifestyle meteen zou vergeten dan had ik de hele pot al leeggegeten. Maar ik vrees dat dat soort pillen niet bestaan. Wat de fuck waren Ryan Nelson, Rachel Burke, Drew Doucette, Basia Andolsun en Chad Clark aan het doen toen ze als Beauty Pill hun ding aan het doen waren in de studio? Chad en Rachel mochten zingen. Dat vonden ze vast heel leuk, maar ik niet. Te vaak missen ze de juiste toon, te vaak maken ze er een potje van. Ik had liever één goede zanger gezien dan twee van die halfbakken exemplaren. En dan de teksten. Leest u even mee? Daar meent u niets van, u wilt het niet weten. Net zo min als dat u wilt horen in welke clichés de band allemaal vervalt, het verveelt, en wel binnen vijf minuten. Ik heb een voorstel. Chad Clark gaat weer wat anders doen. Ryan Nelson gaat weer wat anders doen. Rachel Burke, Drew Doucette en Basia Andolsun ook. Zolang ze het maar apart van elkaar doen. En anders kom ik ze wel een doos pillen door hun strotjes stoppen.
File: Beauty Pill – The Unsustainable Lifestyle
File Under:Ik wil een pil zodat ik vergeet wat ik zojuist hoorde
File Audio: Dit wil je niet horen, maar vooruit [Goodnight For Real]

[Volgens George]

The Spirit That Guides Us - Defence Mechanism (EP)
Het zou zo maar eens kunnen dat Dubbel Mono en ik over een jaar of wat terugkijken op het concert dat The Spirit That Guides Us en Face Tomorrow in 'De Pit' in Zwolle speelden en tegen elkaar zeggen: "Wij waren erbij!". Beetje wishfull thinking misschien, maar we zouden niet gek op kijken als één van die twee binnen nu en een paar jaar een eind uit de underground geklommen zullen zijn. Echt briljant was TSTGU overigens niet toen. Met dank aan de twee zangers. Een klein half jaar later in Hedon , met het belgische Circle in het voorprogramma, was het al een stuk beter. Wederom met dank aan de zangers. Nou ja echte doorbraak, ik mag het hopen voor ze, maar je weet maar nooit. Ze zijn zo eager dat ze voor hetzelfde geld met veel ruzie uit elkaar gaan. Dit jaar nog niet, maar wie weet als er bij het volgende album niks extra's gebeurd en er zijn geen alternatieven voor soloprojecten oid. Denk maar aan dEUS die op die manier ook bijna aan z'n end kwam en sideprojecten zijn er al zat in de grote Sally Family. Daarom duurde het ook zo lang tot er weer een teken van leven uit het TSTGU-kamp kwam denk ik. Maar Defence Mechanism mag er zijn! Jammer is misschien dat - voor zover ik begrijp - drie van de vier tracks op de in augustus te verschijnen CD North and South staan. Toch begrijp ik wel dat TSTGU deze tracks graag met ons wilt delen, want hun melting pot van alles waar -core achter staat is verder verfijnd en een stap voorwaarts tov het laatste full length The sand, The barrier.
File: The Spirit That Guides Us - Defence Mechanism (EP)
File Under: *-core1

Jason Anderson – New England
Deze week liep ik door het Sonsbeek Park in Arnhem. Eigenlijk zonder reden, ik wilde er gewoon even uit. De zon scheen tussen enkele grijze wolken door, het bos rook lekker, een klein hondje rende achter een tiener aan, een jong stelletje liep arm in arm, de vijver lag er rustig bij, de meeste bankjes erom heen waren leeg, enkele mensen zaten op het terras koffie te drinken, een ouder echtpaar zittend op een bankje was een tomaat aan het verdelen met een mes, twee eenden kwamen polshoogte nemen, een gans liep met haar jongen achter haar aan en de zon weerkaatste in het water. Ik ging zitten op één zo’n bankje. De zon scheen op me. Ik deed mijn ogen dicht. Mijn leven trok aan me voorbij, mijn gedachten gingen naar mensen die in mijn leven voorbij kwamen, naar mensen die ik helaas nooit meer zie, naar mensen die ik kon missen als kiespijn en naar mensen die nu wat betekenen in mijn leven. Ik glimlachte, “Life is so incredible, inspiring en terrible, but mostly fucking wonderful.” Zo moet de Amerikaan Jason Anderson (aka Wolf Colonel) zich ongeveer gevoeld hebben bij het maken van zijn eerste solo album “New England.” Ondanks de hulp van een hele reeks muzikanten klinkt het sober. Na de releases dit jaar van albums van Bonnie “Prince” Billy en Adem tekent Jason voor weer een prachtig singer-songwriter album. De zon schijnt buiten, ik doe mijn ogen dicht. Elf melancholische parels op een rij. Een traan biggelt over mijn wang. En dat gebeurt niet snel.
File: Jason Anderson – New England
File Under: Singer–songwriter met een hoofdletter
File Audio: [You Fall][A Book Laid On Its Binding]

[Volgens Ewie]

Thé Lau - God van Nederland / Overspel
Volgens mij stonden bij mijn lichting studenten-op-kamers twee cds bij bijna iedereen in de kast: Blauw van The Scene en Ten van Pearl Jam. Ik verbaaste me er laatst over dat velen het bij The Scene bij Blauw gehouden hebben en van Pearl Jam nog wel meerdere albums kochten. Dat hadden ze beter andersom kunnen doen denk ik dan. Want Thé Lau heeft met The Scene zo ongeveer de meest consistente reeks albums op haar naam gezet die ik ken. Zeker als het om Nederlandse bands gaat. Het uiteengaan van The Scene deed me dan ook best een beetje pijn. Gelukkig gaf Lau al voor het uiteengaan van The Scene met het intieme 1998 aan solo ook uit de voeten te kunnen. Het daaropvolgende God van Nederland was meer Scene dan ik verwacht had. Beide platen zijn ondertussen uitverkocht, maar van God van Nederland is er nu een 2CD uitvoering. Met op het extra schijfje een deel van de God van Nederland-theatershow, twee tracks met het Metropole Orkest, "Onder aan de dijk" met Jacqueline Govaert in plaats van Sarah Bettens, een hippe samenwerking met Tom Holkenborg (Junkie XL) en twee erg mooie uitvoeringen met het Vlaams kamerorkest Prima la Musica. Al me al knap balen als je de enkele cd uitvoering al hebt. Het prijsverschil met de enkele is echter nihil, dus alle reden je collectie compleet te maken en de enkele God van Nederland aan zo'n ex-student met alleen Blauw in de kast.
File: Thé Lau - God van Nederland / Overspel
File Under: Studentenhaver
File Video: [Interview met Thé Lau]

Jim White - Drill A Hole In That Substrate And tell Me What You See
Zijn persoonlijke geschiedenis en huidige toestand in een paar woorden: ex-surfer, ex-fotomodel: breed, gebruind en met cowboyhoed, in een constante zoektocht naar de waanzin-in-de-kleine dingen. Daarnaast is hij uitermate gefascineerd door religie en godsbeleving. Een mooi beeld daarvan is te zien in de film Searching for the Wrong-Eyed Jesus (2003), niet toevallig ook de titel van zijn debuutplaat en aangekocht door de VPRO-televisie. Schreef Jim White op een vorig album over een oude auto die nu vogels onderdak moet geven en dus eigenlijk geen auto meer is ("Corvair"), op zijn derde plaat gaat het onder meer over Combing my hair in a brand new style. Maar even makkelijk zoekt hij het breder, wanneer hij zich bedenkt dat "God was drunk when he made me" (op No Such Place uit 2001) of dat de wereld er een stuk beter uit zou zien "If Jesus Drove a Motor Home". Even vreemd is de mix van muziekstijlen: zoals Lambchop het doet met soul, doet Jim White het met jazz en hiphop-achtige beats. Jim White is er veel te eigenzinnig voor, maar eigenlijk is het wel een mooie vergelijking die ik ergens las: Tom Waits From The Bible Belt.
File: Jim White - Drill A Hole In That Substrate And tell Me What You See
File Under: Tom Waits From The Bible Belt

[Volgens Dubbel Mono]

Floris - Drunk on Life
Ik vroeg er natuurlijk ook gewoon om. Gisteren een vriendje uitlachen terwijl ik lekker op de fiets van werk naar huis pedalleerde en vandaag gelijk een berg ellende op mijn dak door weigerende wissels. Daar sta je dan op station Bilthoven. Met in het vooruitzicht een trip naar Zwolle via Utrecht, Ede-Wageningen, Arnhem en Deventer. Geloof me, er zijn leukere dingen bij dertig graden celsius. Ik duik in mijn rugzak - verdorie er ook nog twee bij me - en mijn oog valt natuurlijk gelijk op Drunk on Life van Floris en ik denk: "Ha! Dit gaat mijn cooldown spul worden voor de lange reis!". Viel dat even tegen. Floris is lang niet meer zo mellow als op zijn debuut uit 2002. Drunk on Life is niet slecht hoor, ben je der gek zeg! Het broeit wel veel meer dan op Floris. Ja, natuurlijk staat het vol loungy grooves, samples en vette beats, maar ook veel meer 'echte' instrumenten en is het geweldig, maar wat ik nodig had was nog meer verkoeling dan Floris me nu gaf. Ik kan je verklappen dat Drunk on Life het 's-avonds buiten bij een glas koele rosé een stuk beter viel. Het was verdorie zo warm, dat het vocht nog steeds door mijn bilnaad liep, hoe moet dat wel niet zijn geweest met die mensen die niet naar Floris zaten te luisteren in de trein? Ik wil het niet weten.
File: Floris - Drunk on Life
File Under: Waar zouden we zijn zonder Floris?
File Audio: [Drunk on Life aan de luisterpaal]

Spoiler - The Return Of King Sonic
Koortjes. Lekker veel en het liefste zo bombastisch mogelijk. Waarom weet ik niet precies (misschien iets met mijn jeugd als koorknaapje te maken?) maar ik ben er gek op. En dan natuurlijk het liefste in combinatie met harde gitaren en meedogenloze drums. Wanneer een plaat aan die kenmerken voldoet kun je bij mij al weinig meer verpesten. Zelfs wanneer de beheersing van de engelse taal af en toe een beetje houterig is en de nummers vaak nét even iets te lang duren, maakt dit weinig uit. En vanuit de stelling dat alles al eens een keer is gedaan is het al helemaal geen probleem dat Led Zeppelin, Deep Purple en - in mindere mate - Kyuss hun sporen duidelijk hebben achtergelaten. Dit zijn immers niet de minste inspiratiebronnen. Het mag af en toe tekstueel iets verfijnder en de nummers willen nog wel eens een beetje neigen naar langdradigheid maar dat mag de pret niet drukken. Want wat een sublieme samenzang! Natuurlijk heeft de gedegen productie er een flinke hand in gehad maar het is en blijft genieten wanneer een goede rockplaat boven de middelmaat uitsteekt door zich juist eens wat meer toe te leggen op de zang en de arrangementen. Met The Return Of King Sonic (over bombast gesproken!) levert het Utrechtse Spoiler vakwerk af. En dan te bedenken dat het echte spektakel doorgaans op het podium plaatsvindt…
File: Spoiler - The Return Of King Sonic
File Under: Daar hoorden zij engelen zingen
File Audio: [King Sonic]

[Volgens Zeke]

Erik Vandenberge - Tent & Oily Smoke
Een niet eens zo zieke geest zou kunnen denken dat Tent & Oily Smoke één grote marketingtruc is. Dat Erik Vandenberge helemaal niet in een tent woont op de camping in Arnemuiden omdat hij op straat gezet is door zijn vriendin, maar knusjes samenwoont in een huisje ergens in Alphen a/d Rijn of een andere lullige plek. Dat Werkt! Zie Spinvis en Nieuwegein. Ik zou ook Zwolle kunnen nemen, maar dat is wellicht teveel rock 'n' roll. Vandenberge, hij is kunstenaar en bluesman, zou misschien tot zo'n truc in staat zijn. Ware het zo, dan doet hij het wel verdomd goed allemaal en is hij een groot artiest. Is het niet zo, dan is hij dat ook, een grotere zelfs. Met zijn voeten in de Zeeuwse klei vastgezogen zingt Vandenberge op fascinerende wijze al zijn ellende van zich af, waarbij hij af en toe meer dan fantastisch gitaar speelt. In de geest van Bob Dylan, Phil Ochs , Townes van Zandt en met een beetje goede wil kun je er ook nog wel de lo-fi platen van Beck mee vergelijken. Persoonlijk vind ik dit album van Vandenberge beter dan die van Beck. De cd is helaas (nog) niet in de winkel verkrijgbaar, maar alleen via Erik zelf. Ga dus vooral gezellig een dagje de ramptoerist uithangen in Arnemuiden en neem dan zo'n exemplaar van Tent & Oily Smoke, je hebt er langer lol van dan van een koelkastmagneet of sneeuwbol.
File: Erik Vandenberge - Tent & Oily Smoke
File Under: Van Zandt in een tent
File Audio: [aan de VPRO-luisterpaal]

Gorki – Plan B
Elke keer dat ik naar Gorki luister dank ik de Heer op mijn blote knieën dat het fenomeen Gorki aan merendeel der Nederlanders compleet voorbij gaat. En wat mij betreft blijft dat ook zo. Laten wij, Nederlanders, vooral Acda en de Munnik koesteren. Laten wij, Nederlanders, vooral Frans Bauer koesteren. En laten wij, Nederlanders, vooral voorbijgaan aan Plan B, de nieuwe cd van Gorki. Het probleem met Luc de Vos en zijn Gorki is dat hij al zoveel moois gemaakt heeft. En dus spiegel je alles dat hij aan ons stervelingen voorschotelt af tegen zijn vroegere werk. En dan moet je concluderen dat Plan B zeker geen slechte Gorki plaat is, maar zeker ook niet de beste. Het ligt niet aan het prachtige "Donkere stille gangen". Het ligt al helemaal niet aan "Een schaduw in de schemering", een nummer dat zo niet op het eerdere werk van Gorki lijkt dat het er helemaal uitspringt. Het ligt aan de gruizige middelmaat van de rest van de plaat. Had Luc nog wel zin om een nieuwe Gorki plaat te maken? Waar is de passie? Waar zijn de teksten die er toe doen? Het probleem voor ons Nederlanders, is het feit dat een middelmatige Gorki plaat nog altijd dertig keer beter is dan wat onze Nederlandse 'talenten' ons te bieden hebben. En dat geeft te denken. Voorbijgaan aan Plan B is net zo dom als een streepjespak met een ruitjesbloes.
File: Gorki – Plan B
File Under: Vlammende Vlaming die nog lang niet mag stoppen

[Volgens George]

Statistics - Leave Your Name
Even wat mensen de winkel in jagen. Kijk eens aan! Statistics - Leave Your Name! Een nieuwe cd van de gitarist van Desaparecidos. Rennnen! Zijn ze al onderweg? Haha, die zijn er mooi ingetuind. Het gaat hier namelijk niet om Bright Eyes opperhoofd Connor Oberst, maar van zijn partner in crime Denver Dalley. Nu die anderen richting winkel zijn, kan ik je wel vertellen dat het een beetje een raar album is dat Leave Your Name. Goddelijke bombastische Weezer-like koortjes in tegen postrock aanschurkende liedjes zoals in opener "Sing a Song" en verderop op de plaat. Een rare combinatie misschien, maar wel eentje die lekker meebrult. Slimme zet om een niet briljant liedje op te leuken. Of de experimententen met drumcomputers over het gitaarwerk heen van Denver Dalley zoals in afsluiter "Circulair Monents" en je in verwarring brengen. Je denkt dan postrock, maar echt spannend wordt het nooit. Het heeft wel wat, maar het heeft ook een heleboel niet. Daarbij is Dalley ook nog eens niet de meest briljante zanger. En toch gaat hij er prat op de 'belangrijkste' songschrijver van Desaparecidos te zijn. Waarom lukt het hem dan solo niet om met wat briljants voor de dag te komen. Het is voor mij een raadsel. Misschien kunnen zij die net terug zijn uit de winkel ons verder helpen?
File: Statistics - Leave Your Name
File Under: Een heleboel net niet?
File Audio: [Reminisce]

Preston School of Industry - Monsoon
Het kan vreemd gaan in je leven. Eerst word je met je band op handen gedragen door de critici, en later zien de critici je niet meer zitten. Zo verging het gitarist Scott Kannberg. Eerst was er de lo-fi band Pavement, dat (meestal) kon rekenen op goede kritieken. Nu is er Preston School of Industry, en daar gaat het heel anders mee. Toegegeven, het is nu niet grensverleggend. Toegegeven, het is geen band met hippe tieners. Toegegeven, de bandnaam ligt niet lekker in de mond. Toegegeven, de titel Monsoon doet de zon niet schijnen. Toegegeven, ik las een recensie en dacht dat is niet interessant. Toegegeven, ik heb de cd dus niet zelf gekocht. Toegegeven, de cd lag (gratis) op de deurmat om te recenseren. Toegegeven, mijn verwachtingen waren niet hoog. En nu komt het, ik ben gevallen voor dit album. Het straalt (gelukkig) geen enkele pretentie uit. Vergeet dat er ooit Pavement was, en laat het over je heen komen. Wat er dan komt is veel, tien lekker vrolijke alt.country liedjes waarbij je zelfs een dansje kunt maken. Met hulp van Scott McCaughey (Minus 5) en de band Wilco kwam dit tweede album tot stand. Heel soms doet qua zang aan Iggy Pop denken, soms doet het meer aan Tom Petty en Willard Grant Conspiracy denken, en soms een beetje veel meer aan een bandje dat het nu zo goed doet: The Shins. Ik vind het echter veel leuker dan deze laatste. Weg dus met al die recensies en vooroordelen. Ik zeg het voor: “Een driewerf hoera voor Preston School of Industry.”
File: Preston School of Industry - Monsoon
File Under: Vrolijke alt.country
File Audio: [Caught in the rain][Get Your Crayons Out!]

[Volgens Ewie]

Perry Blake - Songs For Someone
"Dit moet je horen, want dit vind jij fantastisch", was de simpele mededeling die gedaan werd bij de overhandiging van de tape van de eerste cd van Perry Blake. Zo zeg, daar waren we even stil van. Niet alleen ik was onder de indruk, ook de vrouw des huizes kon het zeer appreciëren - en daar is wat voor nodig kan ik je verzekeren. Zwaar melancholische, desolate, kale liedjes met de immer zacht en ingetogen zingende Perry Blake. Binnen een vloek en een zucht stond die plaat in mijn lijstje van favoriete platen van de afgelopen tien jaar. Maar 'onze' Perry is onze Perry niet meer. Van het kale van zijn debuut is op zijn vierde studioalbum Songs For Someone niet zoveel meer over. Voorganger California werd al enigszins morrend ontvangen bij ons in huis. En om Songs For Someone wordt gebrombeerd. Waarom zingt er in één keer een vrouw mee? Daar hebben we toch helemaal geen behoefte aan? Waarom is het zo rijkelijk georkestreerd? Waarom is het zo gladjes allemaal en dichtgepoetst met electronicafriemeltjes? Daar zitten wij thuis helemaal niet op te wachten. Doe ons maar de man simpel en alleen begeleid door gitaar of piano of net als op Broken Statues live door een batterij strijkers. En nu heeft de man ook nog eens besloten niet meer live op te treden. D'r is vaak binnensmonds gevloekt de laatste week bij ons in huis en Perry Blake (de debuutplaat dus) staat weer permanent in de woonkamer. Dat zijn de liedjes voor ons.
File: Perry Blake - Songs for Someone
File Under: Hmm, tja, snik, verdomme!

Sarah Bettens - Go (EP)
Hoe belangrijk was broer Gert eigenlijk in K's Choice? Dat vraag ik me af terwijl ik zit te luisteren naar de eerste stappen op het solopad van Sarah Bettens. Echt veel verschil met K's Choice is er eigenlijk niet op het eerste gehoor, maar toch. De tweede stem van broer Gert is afwezig en ik geloof ook sterk dat hij verantwoordelijk was voor de finishing touch, want niet alles op Go is eVen geraffineerd. Maar goed, hoe je het ook went of keert K's Choice draaide vooral om de warme stem van Sarah. Daar draait het ook om op Go, die Sarah opnam met ervaren studiorotten als Greg Wells en Gregg Bissonette. En dat is niet vervelend om naar te luisteren als je K's Choice ook leuk vond. Zes persoonlijk getinte songs variërend van liefdesballade tot rocksong, met "Grey" als absolute uitschieter. Voor de komende tour heeft Sarah een gedegen live-band om zich heen verzameld die - hoe kan het anders - voor de helft bestaat uit K's Choice leden, aangevuld met Martijn van Agt (o.a. Anouk) en Tom Kestens (ex-Das Pop). Al met al weinig nieuws onder de zon misschien, maar dat zal de K's Choice-fans een zorg zijn. Zij zullen blij zijn met dit levensteken, dat eigenlijk best smaakt naar meer.
File: Sarah Bettens - Go (EP)
File Under: Ga je gang

Haymarket Riot – Mog
Je moet er van houden, de manier van produceren van Steve Albini. Of eigenlijk de manier van opnemen. Want produceren doet Albini niet, hij slingert bandjes gortdroog op de band. Maar ik houd er wel van eigenlijk. Alleen zou Albini wel eens wat meer kwaliteitseisen mogen stellen. Want zoals bekend kan Jan en Alleman studio in met’m, mits hij tijd heeft. De Jan en Alleman van eind 2003 heet Haymarket Riot. Een op zich sympathiek bandje dat inmiddels toe is aan de tweede plaat Mog. En of het nu komt door de band, door Albini of doordat er ook nog een producer meeliep, maar de plaat klinkt niet. Het songmateriaal kan er mee door, punkrock met hoekige en scherpe randjes, maar het klinkt als een veredelde demo. Alsof het opgenomen is met één microfoon voor de band en eentje voor de zanger. Die vervolgens ergens in de mix verzuipt, want nazorg lijkt er niet gedaan. Daardoor lijkt de plaat vlak en alle nummers op elkaar. Jammer, dit is een gemiste kans, want het blijven nu vooral goede bedoelingen die er niet uitkomen...
File: Haymarket Riot – Mog
File Under: Doe dat eens over...
File Audio: [My Donuts, God Damn!]

[Volgens Gr.R.]

Juliana Hatfield - In Exile Deo
Ik weet niet hoe het met u als trouwe lezer is, maar ik heb altijd een beetje moeite met het ontmoeten van exen. Nog meer moeite heb ik met het ontmoeten met hen op wie ik schaamteloos verliefd geweest ben. Dan is het half verlegen van "Hé hallo hoe is het?" en dan stop het al snel. Dat is ook wel wat ik ongeveer uit mijn mond zou rollen als ik Juliana Hatfield tegen zou komen. Ook al waren het slechts geruchten, tering wat was ik schijtjaloers op die Evan Dando. En daarin stond ik vast niet alleen. Het doet me bijna deugd om te zien dat Dando niet bijdraagt aan mijn hernieuwde kennismaking met Hatfield, In Exile Deo. Die laat exact horen waarom iedereen begin jaren 90 dacht dat Hatfield het helemaal zou gaan maken en niemand snapt dat dat niet gebeurd is. Waarom verkoopt Sheryl Crow miljoenen platen en moet Hatfield het doen met een kleine schare fans? Hatfield zingt minstens zo mooi en d'r liedjes doen zeker niet onder voor die van Crow. Het zal toch niet zijn omdat Hatfield nog wel eens de neiging heeft aan het einde van een nummer te ontaarden in gitaargeweld? Nu ook weer in onder andere het grappige "Dirty Dog" en in de overheerlijke opener "Get In Line". Of is dat te 'alternatief'. Hoe dan ook: Hatfield wisselt mooie ballades af met prettige scherpe rockliedjes en doet mij zeggen: "Hé hallo hoe is het? Mooie plaat zeg. Nou eh dag hé. Hihi" en blozen.
File: Juliana Hatfield - In Exile Deo
File Under: Hey Babe!
File Audio: [In Exile Deo snippets]

Smogus - No matter what the outcome
Al jaren wordt er gefluisterd dat er wat broeit in de gekrochten van de Nederlandse metal-scene. Nu heb ik daar persoonlijk nog niet al te veel van gemerkt maar elke keer wanneer ik een nieuwe metalplaat van vaderlandse bodem te horen krijg vraag ik mij toch af of dít het dan is. Zo ook bij Smogus. Ik ken de heren al heel wat jaartjes vanuit het onvolprezen ‘bollenstreekcircuit’ en ben nooit echt heel enthousiast geweest. Veel gemaakte spierballenposes en de muziek flirtte wel heel erg met ‘inspiratiebronnen’ als Korn, Limp Bizkit en (vooral) Linkin Park. U kent het wel, harde gitaren, wat hiphop hier en daar en breed uitgemeten refreinen. Een typisch geval van 13 in een dozijn. Maar de tijden veranderen en de nu-metal lijkt op haar laatste benen te lopen. Ook Smogus is hier niet ongevoelig voor en gooit het op de officiële debuutcd over een andere boeg. Er is duidelijk veel geluisterd naar Faith No More en de nummers zijn een stuk melodieuzer dan voorheen. Natuurlijk gaat alles nog volgens het vertrouwde concept van één zanger en één rapper maar het lijkt erop alsof de balans tussen deze twee eindelijk gevonden is. De liedjes zijn stuk voor stuk in orde en – hoewel nog steeds niet uitblinkend in originaliteit – blijven vrijwel direct hangen. Op de productie valt niets af te dingen, die is moddervet en zit propvol met freaky geluidjes en aardigheden. Deze plaat in combinatie met de opzwepende live-act zou zomaar eens de commerciële doorbraak van Smogus kunnen betekenen.
File: Smogus - No matter what the outcome
File Under: Neerlands hoop?
File Audio: [Don't Care ][Just for Me] (samples)

[Volgens Zeke]

Beta Band – From Heroes To Zeros
Zoals je Celestial Seasonings thee een dikke vijf minuten moet laten trekken zo moet je de Beta Band ook wat tijd geven. En zoals "Mandarin Orange Spice" zeer zeker wel de lekkerste thee is die je bij de Albert Heijn kunt kopen, zo is From Heroes To Zeros zeker wel de fijnste cd die de Beta Band tot nu toe voortbracht. Als je hem even de tijd geeft om tot je door te laten dringen tenminste. Er zullen best mensen zijn die het niet met me eens zijn. Mensen die vinden dat de Beta Band zichzelf in de uitverkoop gooit. Dat de eens zo ontoegankelijke Beta Band veel te gemakkelijke muziek maakt op haar laatste cd. Dat ze stil zijn blijven staan. Tot die mensen zou ik willen zeggen: luister nog eens. Ze zijn niet stil blijven staan, ze zijn verder gegaan. Ze mompelen niet meer, ze zingen. Het is nog steeds psychedelisch, het is nog steeds kosmische popmuziek en bij tijd en wijle lijkt het gewoon op heel oude Pink Floyd platen, maar het is nog steeds de Beta Band. Uniek in wat ze doen, uniek in wat ze maken. En dat is niet erg, dat is heel erg kek. En dat de muziek al helemaal niet meer zo deprimerend ontoegankelijk is is ook goed, het is zelfs best fijn luisteren op een zonnige dag. Met een kopje thee op het balkon, de Beta Band snoeihard door je speakers en laat de buren maar schreeuwen.
File: Beta Band – From Heroes To Zeros
File Under: Heroïsche psychedelische, kosmische shit
File Video: [ Assessment ]

[Volgens George]

Blues Brother Castro - Money Maker Me
Vier dagen in de week gaat de wekker om 5:30. Inderdaad, er zijn leukere dingen in het leven. Het gebeurt dan ook regelmatig dat ik dat kreng nog één of tweemaal uitdruk. Aangezien ik om 6:18 scherp geacht word in de trein te zitten - en rond die tijd gokken op een vertraging is bloedlink - moet alles rapper dan snel. Dus dan is het hard fietsen op de Batavus richting station Zwolle. Tot mijn verbazing haalde ik het gisteren en vorige week ook al een paar keer met groot gemak. Met dank aan Money Maker Me, de eerste echte cd van Blues Brother Castro. Wie niet gelooft dat muziek doping is moet het voor de gein eens maar eens proberen. Dit is zo'n plaat waar je hart sneller van gaat kloppen en je benen sneller van gaan trappen. Niet eens vermoeid, maar wel vol adrenaline sta ik 6:15 bovenaan de trap bij de zuidingang. Ruim op tijd dus. Enige shitty is dat ik door die adrenaline vervolgens niet mijn gebruikelijke tukje kan doen in de trein. Het zij zo. BBC is er aan de hand van Corné Zwetsloot in geslaagd bijna hetzelfde energie-niveau te halen als ze op het podium aan de dag leggen. Beter dan op de EP Flirt. Recht in je gezicht, rauw en sexy terwijl de vonken ervan afspringen. Soms is de wekker een paar keer uitrammen een waar feest!
File: Blues Brother Castro - Money Maker Me
File Under: Muziek is pure doping
File Audio: [Dress]

My Morning Jacket - Acoustic Citsuoca. Live! At the Startime Pavilion (EP)
Het was een limited editie, exclusief voor hun keten van winkels in comix, muziek, DVD’s en afgeleide parafernalia. Vertrouw nooit New Yorkse platenverkopers, dacht ik later, toen ik de enorme lijst van adressen zag waar de CD te krijgen is. Want de zes dollar die ik neertelde voor dit live tussendoortje van My Morning Jacket is ook geen verloren geld wanneer de EP in alle platenzaken ter wereld op je zou liggen te wachten. Vijf liedjes staan er op die samen zo'n vijfentwintig minuten klokken. De begeleiding houdt zich in en is - conform de titel - acoustisch, zodat de bij tijd en wijle ijzingwekkende stem van Jim James mooi de ruimte krijgt naast de slide-gitaar. Het predikaat 'unplugged' is nou niet bepaald een garantie voor kwaliteit, maar hier mag een zoen op. En die mooie digipack ziet er beter uit dan de gedownloade mp3'tjes op een schijfje vol met zelden meer gedraaide live-opnames. Bovendien schreef David Berman (van Silver Jews-faam) een mooi voorwoord en 'How could we resist such an invitation' om diens beginzin aan te halen.
File: My Morning Jacket - Acoustic Citsuoca. Live! At the Startime Pavilion (EP)
File Under: Live! Unplugged!

[Volgens DM ]

The Thermals – Fuckin' A
Festivals zijn leuk om bekendere bands te zien, maar voor mij vooral om iets nieuws te ontdekken. Het zijn (helaas) ook prima gelegenheden om bands te missen die ik dan later leuk blijk te vinden. Zo is er elk jaar in Rotterdam het Metropolis–festival waar afgelopen jaar The Thermals speelde. Je begrijpt het al, ik was er wel, maar heb ze niet gezien. Later ontdekte ik hun eerste album: More parts per million. En die is niet mis. Nu is er een opvolger die me niet ontgaan is. Tussen hun concerten en mij zal het waarschijnlijk nooit wat worden, want ze moeten uitgerekend eind juli en begin augustus naar ons land komen. Ik heb mijn vakantie in die periode helaas al geboekt, en om die te annuleren gaat te ver. Normaliter zou ik mijn middelvinger opsteken en schreeuwen: "Fuck The Thermals!" Dat doe ik nu echter niet, want het Amerikaanse drietal is mij voor. Fuckin' A, hebben ze hun tweede kind namelijk genoemd. Dit is dan weer niet op mij gericht, maar meer op de Amerikaanse politiek. Sociaal bewustzijn, kom daar tegenwoordig nog maar eens om. Hulde! Het gaat er gelukkig muzikaal ook heet aan toe. De productie is er t.o.v. de voorganger veel op vooruit gegaan. Dat is dan weer geen wonder als je weet dat de vorige op een cassetterecorder opgenomen werd. Toch klinkt het niet minder oprecht. Fuckin' A staat garant voor dertien rauwe parels in de traditie van The Ramones en The Stooges. Op zich is er niets nieuws onder de zon, maar wie zeurt daarom bij zulke intensiteit.
File: The Thermals – Fuckin' A
File Under: Alle (rauwe) 13 goed
File Audio: [How We Know]

Lawn - Fix (EP)
Op een bepaald moment begon er toch wat te jeuken bij Lawn. Moet er dan tóch een single uitgebracht gaan worden in deze barre tijden van single verkoop? Volgens mij zou ik er - zo ik in een bandje zat - ook gek van worden. Iedereen begon maar steeds weer in alle lovende recensies van Backspace over hoe goed dat nummer dat ze samen met dat zangeresje van dat bandje, dat ooit in Oss begon, maar nu in Nijmegen resideert, wel niet is. Even quoten: "Een Nederklassieker", "op ‘Fix’ zijn de sterren erg dichtbij", "een onconventionele songstructuur, adembenemende melodie, het heeft het allemaal", "in "Fix" ontstaat iets prachtigs". Je kunt onplezieriger veren in je reet gestoken krijgen, dunkt me. Ik vind het gedurft dat ze het toch doen die single, want ze steken wel hun nek er mee uit. Lawn volstaat namelijk niet met enkel en alleen dom Fix op een single te fikken. Deze single heeft meerwaarde. Allereerst is er radio-edit van "Fix", dan de albumversie van "Tide" en tenslotte een toch wel tikje gewaagde remix van "Fix", onder handen genomen door hun zelf samen met Gijs en Andreas van het bevriende Audiotransparent. Als bonus krijg je ook nog eens de videoclip van "Fix" die ze opgenomen hebben met Mirka Duijn. Lawn steekt haar nek uit en hoopt dat iedereen die zo hoog op gaf over "Fix" nu ook de daad bij het woord voegt en dit kreng aanschaft. Weet je wat? Hier zijn 5 cd-singles om Lawn the proberen voor de eerste vijf mailers van hun eigen adres. Als je de single tof vindt koop je deze alsnog en geef je de single weg aan een ander met dezelfde boodschap. "Fix" in de top 40? Ik zou het volkomen terecht vinden en op deze manier moet dat best lukken.
File: Lawn - Fix (EP)
File Under: De top 40 in? Mag best!
File Audio: [ Fix (edit) ]

Jolie Holland - Escondida
's-Avonds voor het slapen gaan een verhaaltje voorlezen aan kleine kinderen is goed voor ze. Ik doe dat dan ook braaf elke avond. Van de afgelopen paar jaar van Jolie Holland kan je zo een sprookje maken. Het is ook natuurlijk een verhaal met een fijne moraal: Blijf trouw aan je ding en het zal goed komen. Met een beetje slechte wil kun je de eerste plaat van Holland, Catalpa zien als een lelijk zwanenkuiken met al haar foutjes. Gelukkig waren er goede mensen die de schoonheid van het lelijke zwanenkuiken in zagen en haar onder hun hoede namen. En onder deze veilige vleugels kon het kuiken binnen korte tijd - zo gaat dat in sprookjes immers - uitgroeien tot een volwassen zwaan. Met Escondida toont zwaan Holland al haar pracht. Nou ja pracht is misschien niet het beste woord. Met als grote invloeden de zwarte zwaan Eleanora Fagan Gough en de norse beschouwende Californische zwaan wordt ze dan niet gelijk de mooiste van de vijver. Met al haar nukken en rare verendos, wordt ze zeker wel een van de interessantste uit de kolonie singer-songwriters. Even vreesde ik dat het vergroten van de mogelijkheden voor productie de plaat te gepolijst zou maken. Gelukkig niet. Eigenlijk is de zwaan nog steeds dat lelijke kuiken en dat is maar goed ook, want die is veel leuker om te observeren dan al die schattige en lieve volmaakte eendekuikentjes.
File: Jolie Holland - Escondida
File Under: Van lelijk kuiken tot mooie zwaan
File Audio: [Black Stars][Old Fashion Morphine]

Before The Dawn - 4:17 am
Onbekende bandjes luisteren vind ik een leuk tijdverdrijf. Het niet weten wat er uit de luidsprekers op je af zal komen zodra je de cd in je speler plaatst en op play drukt, maakt het voor mij des te spannender. Gelijk bij de eerste tonen en zangpartijen is de eerste indruk gemaakt. Een band met tweestemmige zang, een cleane en een grunter. 4:17 am is een album met een stevige rock- en metal-sound, die goed in balans is qua melodie en sfeer, waarbij de zang prima ondersteund wordt. Before The Dawn komt met hun geluid aardig in de richting van een band als Katanonia en ook raakvlakken met een band als Opeth zijn aanwezig. Al maakt die toch zwaardere muziek en staat die band m.i. nog een paar treden hoger. Maar het is dan ook niet wonderbaarlijk dat ze reeds met Katatonia op tour zijn geweest door Europa. Deze tweede langspeler van de band is een heerlijke donkere melodieuze metalen plaat om rustig van te genieten met het volume een paar tikkies harder. Na een paar draaibeurten begin je vanzelf mee te neuriën met de (rustige) zangpartijen. En bij de stevigere gedeelten ga je vanzelf rustig met je koppie op en neer.
File: Before The Dawn - 4:17 am
File Under: Scandinavian Metal

[Volgens Blizzard]