Comets on Fire - Blue Cathedral
Altijd fijn als een bandnaam niets dan duidelijkheid biedt. Comets on Fire had geen duidelijker bandnaam kunnen kiezen dan deze. Als ze namelijk iets doen dan, dan is het wel de plek waar je je begeeft tijdens het luisteren van Blue Cathedral binnen een paar tellen volledig in de hens te zetten. Goedemorgen wat trapt "The Bee and the Cracking Egg" overdonderend af. Alsof ze Lemmy terug Hawkwind in geschopt hebben om de ingedutte rockboedel eens even flink door te blazen met een overdosis spacerock en de nodige pillen. Nou ja een tikkie overdreven is dat natuurlijk wel, want niemand zingt immers als Lemmy en de rockboedel is ook niet geheel ingedut, maar je snapt wel wat ik bedoel. Wel grappig dat na die bak herrie een rustig intermezzo volgt met "Pussy Footin' the Duke". Alsof de heren zelf ook even op adem moeten komen. Daarna barst de 'ellende' overigens weer gewoon los hoor, met onder andere nog wat lekker geschift blaaswerk in "The Antlers of the Midnight Sun" en de nimmer rustende stem van Ethan Miller die de boel probeert te overschreeuwen. Dat dan nog wat Floyd-esque rust volgt in "Brotherhood of the Harvest" is dan wel fijn, zo kun je je goed voorbereiden op finale "Blue Tomb", met zijn 10 minuten heen en weer gespring tussen hardrock naar blues en weer terug over rondzingend gitaarlijntje. De komeet is dan ondertussen al wel flink afgekoeld, maar je huis aan puin. Nou ja je hebt altijd de blauwe kathedraal nog he.
File: Comets on Fire - Blue Cathedral
File Under: Spacerock 2004
File Audio:[The Antlers of the Midnight Sun]

From First To Last - Dear Diary, My Teen Angst Has A Bodycount
Wanneer een band besluit om na het vertrek van de zanger niet te stoppen maar een doorstart te maken kan dat eigenlijk twee gevolgen hebben: ofwel het is afgelopen met de kwaliteit en het nieuwe ensemble is niet meer dan een slecht aftreksel, of de nieuwe impuls stuwt de muziek naar nog verdere hoogtes. Nog maar pas geleden bracht From First To Last haar eerste EP Aestetic uit en dit beloofde heel wat moois. Nu is daar de debuutplaat met de onmogelijke titel Dear Diary, My Teen Angst Has A Bodycount, waar de heren het inderdaad met een nieuwe frontman moeten stellen. Maar ik denk dat daar weinig mensen heel erg rouwig om zullen zijn. Het chaotische gekrijs – kenmerkend voor de EP - is tot het minimum beperkt en wordt slechts nog uit de kast gehaald wanneer hier écht een reden toe is. Mooie melodieën en inventieve zanglijnen voeren nu de boventoon. Ondertussen is het ook vooral genieten van de fenomenale drumkunsten van trommelaar Derek Bloom die bewijst dat een drummer soms weldegelijk de ster van de band kan zijn. Enkele voor mij persoonlijk geheel nieuwe ritmes passeren de revue en geven de muziek een geheel eigen stijl. Deze kenmerkt zich sowieso als een grote verzameling van invloeden. Geen genre wordt geschuwd en bijna constant is de uitvoering reden tot kippenvel. Ook wanneer er af en toe een beetje tegen het valse aan gezongen wordt geeft dit juist de authentieke sfeer aan die deze band, waarvan we in de toekomst nog heel veel mooie dingen mogen verwachten, steeds uitstraalt. Een topplaat van een klasseband.
File: From First To Last - Dear Diary, My Teen Angst Has A Bodycount
File Under: Te veelzijdig om Emocore genoemd te worden
File Audio: [Note To Self][Secrets Don’t Make Friends]

[Volgens Zeke]

Mirah – C’mon Miracle
Toveren is in. De één tovert met woorden, de ander met eten, Harry Potter en zijn vrienden leren zelfs toveren op school. De Amerikaanse heks Mirah (Yom Tov Zeitlyn) tovert met muziek. Ze weet het voor elkaar te krijgen om de nodige vrouwelijke singer–songwriters op één album te krijgen. Ze doet dit echter zonder hun hulp. Heks Mirah gooit de muziek en stemmen van Heather Nova, Aimee Mann, Edie Brickell, Beth Orton, Kate Bush of hoe ze ook mogen heten in de kookpot, en floep…… daar is het wonder: C’mon Miracle. Artistieke hoogtepunten zijn het kritische nummer " Jerusalem" en het liefdesdrama "The dogs of B.A.". De productie was in handen van Phil Elvrum. Ze leende aan zijn band The Microphones eerder haar stem uit en speelde er ook een mopje gitaar in. Nu is er echter haar eigen, als ik het goed heb, vijfde album. Het bevat elf wonderschone liedjes met een wat jazzy inslag. Muzikaal had ze de nodige hulp van een hele rij muzikanten waaronder de eerder genoemde Elvrum en Jason Anderson. Nergens doet het echter overdadig aan, de productie is sober gehouden, de songs liggen lekker in het gehoor. Goed getoverd dus, maar bij een volgend album mag er wat mij betreft een wat originelere toverspreuk gebruikt worden.
File: Mirah – C’mon Miracle
File Under: Toveren met muziek

[Volgens Ewie]

Ayreon - Loser (EP)
Ik vind het wel grappig dat nu de verkopen van singletjes als een gek dalen in één keer een hele boel bandjes hun kans ruiken om eens een hit te scoren en deze met beide handen aangrijpen. Zo staat Jovink nu gewoon hoog in de top-10, dankzij een briljante aktie in tijdens de Zwarte Cross en zo brak Within Temptation ook definitief door. Het is ook wel leuk voor je CV natuurlijk, maar moet vooral ook leuk zijn voor de fans vind ik. Nou, laat dat maar aan Arjen Lucassen en zijn Ayreon over. Met Loser op single en een clip op The Box doet'ie ook een gooi naar de top-40. En hij biedt zijn fans wel waar voor hun geld, maar ik vraag me af of hij niet-fans met deze single ook over de streep zal strekken. Daar is "Loser" met aan het eind de maniakale Devin Townsend - aan wie ik een 'slecht' rechteroor te danken heb - denk ik net iets teveel metal voor. Star One-metal overigens, want deze versie is wel flink anders dan de versie van The Human Equation. Waar voor je geld dus. Dat zijn de andere drie tracks ook wel. Zeker als je bij de cd-presentatie in Stairway to Heaven aanwezig was, want daar komt de opname van de akoestische versie van "Into The Black Hole" vandaan.
File: Ayreon - Loser (EP)
File Under: Progmetal in de top 40, kan zo maar weer

The Killers – Hot Fuss
Ik zag The Killers deze maand in Paradiso en Metropolis spelen en was blij verrast door de appetijtelijk weg te happen new romatic beats. De liedjes zijn catchy, dansbaar, ze zien er goed uit, de zanger zingt met een faux-Brits accent en ze hebben hun naam van een New Order videoclip gejat ("Crystal"); helemaal goed dus. Deze jonge band uit Las Vegas (ze zijn begin twintig!) is niet erg origineel en nogal laat om mee te liften op de 80´s hype met bands als Franz Ferdinand, Hot Hot Heat, The Rapture en Interpol. Ze zijn ook zeker niet de beste in dit copieerende gezelschap. Hot Fuss begint veelbelovend met vijf sterke nummers met goede hooks en zwevende keyboards, maar zakt daarna naar een middelmatig niveau. Ik ben best teleurgesteld, want live klonk het allemaal erg fijn. Het eerste nummer vind ik meteen het beste op het album; "Somebody Told Me" is een vette stuwende plaat met een zware pulserende bass en springerige synths. Lekker fout en gelikt! Dit gevolgd door het Britpoppy "Mr. Brightside" en het puntige en erg door The Cure beïnvloede "Jenny was a Friend of Mine". Het vierde nummer is episch à la the The Smiths (op synths!) en heet "Smile Like You Mean It" en het vijfde goede nummer op het album is "All These Things That I´ve Done", compleet met Gospel Koor (wel erg Blur hoor!). De rest van het album is vrij cliché, niet slecht, maar niet opvallend genoeg. Vooral de downtempo liedjes zijn behoorlijk saai. 'You´ve got hooks, use them', zou ik zeggen! Hot Fuss is nogal een schizofreen album, het is goed en slecht, vrolijk poppy, maar ook donker, met teksten over moord en sexuele dubbelzinnigheid, tja ik hou er een beetje een tegenstrijdig gevoel aan over.
File: The Killers – Hot Fuss
File Under: Glamorous Indie rock ´n roll
File Audio: [kies zelf een track]

[Volgens Charissa]

Soap Star Joe - ...Tell Her On The Weekend
Je zelf vernoemen naar - volgens sommigen - één van de beste oorlogsfilms met eigenlijk beste een coole niet allerdaagse titel en er vervolgens achter komen dat er al een Amerikaanse variant bestaat. Da's knap balen. En het Australische God Is My Co-Pilot gebeurde dat dus. Of beter Soap Star Joe, want zo heten de drie Auzzies na diverse line-up wisselingen nu. Naar een nummer van Liz Phair, waar ze - om de verwarring nog wat groter te maken - natuurlijk in de verste verte niet op lijken. Maar da's logisch natuurlijk. Weezer, Fountains Of Wayne en Nada Surf, daar komen de heren dichter bij in de buurt. Ongecompliceerde nerd-rock dus. Vooral in pakkende liedjes als "Bus Stop", "Carlo's Way" en "BBQ Police" zijn deze invloeden moeilijk te negeren, al zijn ze niet van het kaliber "Buddy Holly", "Stacy's Mum" of "Populair". Bij deze invloeden blijft het gelukkig niet alleen, want dan zou Tell Her On The Weekend wel eens flink saaie plaat geworden kunnen zijn. Op Tell Her On The Weekend is ook plek voor folky invloeden en leven de heren zich in "Sega Master" uit in iets dat op een vreemde manier bijna lijkt op een rockballade. Maar bovenal zijn de liedjes van de hand van Soap Star Joe-spil Mick Wilson stuk voor stuk makkelijk verteerbare zomerkost.
File: Soap Star Joe - ...Tell Her On The Weekend
File Under: Fris, fruitig en lichtverteerbaar
File Audio: [If I were a telescope]

The Q Club – The Land of Cockaigne
Het was ineens een vraag op het Subjectivisten forum. Of iemand de vrager wat meer kon vertellen over het bandje Vitalis. Vitalis! Dat deed belletje bij mij rinkelen, maar het was wel ver weg. Ze kwamen uit Hoorn en ik wist nog dat de zanger een hele mooie diepe stem had. Ze hadden ooit een bescheiden hitje gehad, waarvan ik de titel niet meer wist. Op het forum wist men te vertellen dat Vitalis ooit nog een zilveren harp gewonnen had en dat de kern was doorgegaan onder de naam Q Club. En, toeval bestaat niet, die CD lag er nog om te recenseren! Het is zo fijn als de research voor je gedaan wordt. En toch duurde het nog even voordat deze recensie verscheen, de plaat is immers al van 2003. The Land of Cockaigne is namelijk een plaatje dat ik niet draai als ik achter de computer zit om te tikken. Daar is het veel te mooi voor. The Land of Cockaigne is namelijk sfeervol late avond plaatje. Beetje rokerig, lekker loom om met een goed glas whiskey en gedempt licht naar te luisteren. Beetje Nick Cave in zijn latere periode, snufje Tindersticks maar vooral Q Club. Een plaat als een goed boek. De lounge plaat voor de late uurtjes. Ik steek er nog maar eens een sigaartje bij op...
File: The Q Club – The Land of Cockaigne
File Under: Q is van Quality...
File Audio: [Land of Cockaigne (1 minuut)]

[Volgens Gr.R.]

The Hives - Tyrannosaurus Hives
Scherp en puntig als altijd is het nieuwe album Tyrannosaurus Hives van de Zweedse Hives. Na de laatste en vermoeiende wereldtoernee duurde het toch 4 jaar sinds het voorlaatste Veni Vedi Vicious voor hun derde album van de lopende band rolde. Er waren wat geruchten dat de band uit elkaar zou zijn, maar het zal wel de sleur van de vele optredens zijn geweest. Hoe dan ook, momenteel zijn ze alweer op toernee, naast Amerika en Japan doen ze ook lowlands aan dit jaar. De ietwat hysterisch zingende Pelle Almqvist (Howlin' Pelle) weet de Hives weer tot nieuwe hoogtes te stuwen met songs als "Love In Plaster", "A Little More For Little You" en "Walk Idiot Walk", waarin catchy riffjes de denderende bas goed afwisselen. In de bijbehorende clip van dit nummer tonen de jongens zich overigens liefhebbers van scrabble, ook een spelletje uit de tijd waar een deel van de inspiratie vandaan komt. Het geluid is wat voller, completer geworden sinds het vorige werk en de gitaristen werken beter samen. En hoor ik daar nu ergens een Ramone in de nummers meezingen? Het is moeilijk om stil te blijven zitten bij Tyrannosaurus. Net als op de vorige albums zijn de nummers simpel, kort en krachtig. Wat wil je nog meer!
File: The Hives - Tyrannosaurus Hives
File Under: Terug van weggeweest
File Video: [Walk Idiot Walk]

[Volgens Bor]

Kevin Moore - Ghost Book (OST)
Kevin Moore heeft op zijn zachtst gezegd een opmerkelijke loopbaan achter de rug. Dream Theater verliet hij op haar creatieve hoogtepunt om met Chroma Key een heel andere weg in te slaan. Debuut Dead Air For Radios was en is ronduit briljant, maar geënt op ambient- en synthpop, heel andere koek dan de spierballennotenperserij van Dream Theater. Natuurlijk verkocht hij wel wat platen, maar vooral te weinig. Toen verhuisde Moore naar Costa Rica. Om vervolgens van opvolger You Go Now waarschijnlijk nog minder te verkopen. Zijn revanche haalt hij met wereldplaat Office of Strategic Influence, dat meer symfo was dan ik nog voor mogelijk had gehouden. Ondertussen is hij verhuisd naar Turkije en dan komt nu plotsklaps Ghost Book uit op het 'grote' Inside Out, na jarenlang platen uitbrengen op marginale labels of zelfs in eigen beheer. En laat Ghost Book nou ook nog eens de minst toegankelijke plaat van Moore tot nu toe zijn! Het is vooral een bonte collage aan geluidsexperimenten van Moore, slechts spaarzaam voorzien van de stem van Kevin en een dame die ik niet ken. Ghost Book is nota bene de soundtrack voor een Turkse horror-comedy. Fouter kan toch bijna niet zou je denken. Nou dát valt dus wel mee. Sterker nog, de plaat maakt me stiekem best nieuwsgierig naar wat voor een film dat Okult wel niet is én wat Moore gaat brengen met het volgende 'echte' Chroma Key album dat naar ik aanneem ook wel op Inside Out zal verschijnen.
File: Kevin Moore - Ghost Book (OST)
File Under: Nu nog moore Chroma Key

Colour Of Fire - The Exile (EP)
Zien op Lowlands (pt.1)?
Colour of Fire uit York valt 20 augustus te bewonderen op Lowlands. Als ik de lovende woorden over hun optredens moet geloven zijn ze daar meer dan op hun plek. En afgaande op de nummers op the The Exile EP ben ik ook wel geneigd dat te geloven. Ze zullen niet de band zijn waar iedereen het in de weken na Lowlands over zal hebben, maar ik zie toch wel een tent ontvlammen op te tonen van het titelnummer of het opzwepende en qua titel natuurlijk prima bij Lowlands passende nummer "Fuck Work, Let's Party". De eerste klinkt alsof Brian Molko een moppie meezingt met Bush, de tweede is vooral ehhh... energiek en opruiend. En dan krijg je met "The Company Won't Colour Me" nog Muse meets Queens of The Stone Age voor je kiezen en een mooie ingetogen ballad met "Ethereal". Jammer is wel dat er met "Jennifer" ook nog een beetje een niemendalletje op staat, dat qua kwaliteit uit de toon valt bij de rest van nummers. Gelukkig zal deze niet op de CD Pearl Necklace staan die binnenkort verschijnt.
File: Colour Of Fire - The Exile (EP)
File Under: Zien op Lowlands? Zeker als het past in je schema
File Audio: [The Exile-snippets]

Danny Cohen – Dannyland
Met Tom Waits en Tricky had Anti – het sublabel van Epitaph – al twee weirdo’s in z’n stal, maar met Danny Cohen is de hoeveelheid gekte op hun label flink toegenomen. Had Alternative Tentacles de charmant-geschifte songs van de ons ontvallen Wesley Willis, dat andere en zoveel meer populaire punklabel heeft Danny Cohen. In de schilderkunst heet het outsider-art, maar ik heb geen idee of er in de popmuziek ook een etiketje is voor dergelijke types. Reden kan de glijdende schaal zijn die je aantreft: dat Daniel Johnston geschift is, is duidelijk. Maar iemand als Syd Barrett, hoort die ook in de categorie? In elk geval is het bij Danny Cohen ook behoorlijk onduidelijk, al is het maar omdat zijn songs te vaak te knap gearrangeerd lijken. De naiviteit die de zelfgeschilderde hoes uitstraalt staat in schril contrast met de levenswijze zelfkantteksten. Luister maar eens naar de mp3 van "Motel Sex": “The doctor who slapped me alive, wondered why I never cired, I guess I knew it all was jive, now I’m living in a sleazy dive”. Kun je me meteen gelijk geven wanneer ik soms het gevoel heb dat David Thomas van Pere Ubu om de hoek kijkt. Welcome to Dannyland.
File: Danny Cohen – Dannyland
File Under: Ongevaarlijk gek
File Audio: [Motel Sex]

[Volgens DM]

Migala - La Increible Aventura
Ik ben al weken aan het vechten. Niet vol continu natuurlijk, want dat houdt geen mens vol. Nee, dat vechten, dat gebeurt gedoseerd. Waarmee ik vecht? Met de tijger die Migala geschapen heeft. Het nare is dat die tijger onzichtbaar is voor me. Ja, op de hoes staat er één, maar zoals je weet heb ik geen dvd-speler. En dan is het lastig de filmpjes bekijken die staan op het tweede schijfje van La Increible Aventura. Migala heeft namelijk alle nummers op hun vijfde cd voorzien van een filmpje en levert deze gratis mee op dvd bij de cd. Maar daar heb ik dus niets aan en daardoor vecht ik tegen de beelden in mijn hoofd, die hun muziek in mijn grijze massa creëert. Want dat de muziek (waan)beelden op zal roepen in je weke delen, dat staat buiten kijf. Welke? Dat is en moeilijk zo in woorden uit te leggen aan een lezer. Daar moet je La Increible Aventura moet je toch zelf voor ervaren, lijkt me. Helemaal als je ongelofelijke avonturen niet schuwt. In elf nummers trekt Migala's tijger je alle kanten uit. Van bijna angstaanjagende mathrock in "El tigre que hay en ti" tot melancholische dieptes in "Lecciones De Vuelo Con Mathias", dat af en toe misschien een beetje teveel naar 'standaard'-postrock neigt. Dat is niet hun beste kant overigens. Migala is door het oerwoud struinend ver weg van de begane wegen op haar best.
File: Migala - La Increible Aventura
File Under: 1-0 voor de tijger
File Video: [El Tigre Que Hay En Ti]

The Flower Kings – Adam and Eve
In een wedstrijdje 'The Hardest Working Man in Showbiz' gooit hij hoge ogen en in de wedstrijd 'The Hardest Working man in Sympho' is het alleen maar een wedstrijdje met Mike Portnoy. Waarbij Roine Stolt een demarrage inzet, want het nieuwe album van The Tangent (met o.a. Andy Tillison van Parallel or 90 Degrees) moet dit jaar nog komen en er ligt inmiddels alweer een nieuwe Flower Kings. De tour waarmee de release van de DVD Meet the Flower Kings gevierd werd, was nog niet voorbij in oktober 2003 of Roine dook met zijn maten opnieuw de studio in om de opvolger van Unfold The Future op te nemen. Voor de verandering is het weer eens een enkele cd, niet dat ik dat erg vind want de dubbel cd’s vind ik wat lastiger te behappen, en The Kings kiezen een aanpak vergelijkbaar met Space Revolver. Het jazz uitstapje van Unfold The Future was van korte duur en dit keer hebben de heren een meer theatrale en klassieke kant gekozen. En dat staat ze toch beter, want Adam and Eve is een prachtige plaat geworden waarbij de instrumentale partijen vooral in het dienst staan van de nummers. En ook veel nummers, want er is veel aandacht besteed aan wat kortere nummers. Al klokken er nog steeds twee op bijna 20 minuten. De band is wederom in grootse vorm en heeft er met Daniel Gildenlöw (Pain of Salvation) nu een vast band lid bij. En Daniel laat meteen goed van zich horen en tilt een nummer als "A Vampire’s View" naar een hoger plan en die meneer die meezingt op Starlight Man is niet Jon Anderson, maar Gildenlöw. Waarmee al te gemakkelijk de “obvious” Yes vergelijking te maken zou zijn. Maar met Adam and Eve zijn The Flower Kings toch een stapje verder. Want hoewel klassiek ademt de band nog maar één invloed uit: The Flower Kings. En dat staat als een huis. Ze zouden alleen eens bij Yes moeten gaan buurten over hoe je hoezen ontwerpt....
File: The Flower Kings – Adam and Eve
File Under: A Love Supreme, a work of the masters hand...

Ikara Colt - Modern Apprentice
Het lijkt af en toe wel alsof je in ieder geval een paar jaar de schijn opgehouden moet hebben dat je op de kunstacademie rond gedoold heb wil je een bandje kunnen beginnen. In Engeland stikt het in ieder geval weer van dit soort bandjes. Misschien is het ook wel een kunstje dat Ikara Colt uitvoert, maar dan wel een aangenaam en heftig kunstje. Hun tweede cd Modern Apprentice trapt in ieder geval vol vuur af met "Wanna Be That Way". De wisseling in de line-up - bassist Jon Ball werd vervangen door Tracy Bellaries - heeft van Ikara Colt geen heel andere Ikara Colt gemaakt. Hooguit een betere en wat melodischer Ikara Colt. Maar nog steeds zijn het Sonic Youth-, The Fall- en Joy Division-invloeden wat de klok slaat. De nummers trekken echter in zulke vaart voorbij dat het voor de gemiddelde luisteraar vast te snel zal gaan om je eraan te ergeren. Met om elke hoek steeds weer een vette hook of catchy riff op de loer liggend in de up-tempo punkliedjes. Die zijn overduidelijk een stuk beter in kwaliteit dan die van hun debuut. En het leuke aan Ikara Colt is dat ze her en der ook nog eens lekker flirten met electropop. Dat zijn stiekem eigenlijk de momenten dat Ikara Colt op haar best is. Moeten ze zeker niet minder gaan doen op een volgende plaat.
File: Ikara Colt - Modern Apprentice
File Under: Energieke punkrock
File Video: [Wanna Be That Way]

Ten Foot Pole – Subliminal Messages
Ik denk dat de heren van Ten Foot Pole zichzelf nog wel eens achter de oren zullen krabben over in het verleden gemaakte beslissingen. Ooit brachten zij hun tweede album Rev uit op het machtige Epitaph label. Lof en uitzinnige recensies waren hun deel en een mooie toekomst lag in het verschiet. Totdat zanger Scott Radinsky zijn werkzaamheden als professioneel honkballer niet meer kon combineren met de band en moest stoppen. De band ging verder zonder hem en gitarist Dennis nam de vocalen over. En dat is precies waar het mis ging. De nummers waren nog steeds sterk en zaten even goed in elkaar maar het gemis van een goede zanger is in de punkscene dodelijk. Niet voor niets werd twee platen later (gedwongen) afscheid genomen van Epitaph en onderdak gevonden bij een kleinere maatschappij. Ten Foot Pole was afgezakt naar de middenmoot. Inmiddels zijn we heel wat jaartjes verder en ligt er nieuw materiaal in de cd-la. En gelukkig, het lijkt er op alsof er eindelijk weer wat vooruitgang is geboekt. De twaalf nummers zijn als altijd qua compositie piekfijn en ook de productie van huisproducent Ryan Green mag er weer zijn. De aanwezigheid van een nieuwe gitarist en bassist lijken een positieve invloed te hebben en zelfs de zang is stukken beter dan voorheen. Het is het beste post-Radinsky werkje tot nog toe. We mogen nu wel aannemen dat de oude tijden niet meer zullen herleven maar het lijkt alsof het ‘nieuwe’ Ten Foot Pole na een decennium haar definitieve vorm gevonden heeft.
File: Ten Foot Pole – Subliminal Messages
File Under: Oud maar nog niet vertrouwd
File Audio: [Kicked Out Of Kindergarten]

[Volgens Zeke]

C-Mon And Kypski - Static Traveller
Ik laat wel eens min of meer bewust een cd rondslingeren in de cd-speler in de woonkamer. Wel met gevaar voor de cd natuurlijk, want dat kleine grut weet er wel wijs mee. Eigenlijk doe ik dat dan ook alleen maar als ik er bijna 100% zeker van ben dat de rest van de oren in huis het ook kunnen waarderen. Of juist helemaal niet natuurlijk. Beetje stangen op zijn tijd kan geen kwaad. Dus er ligt ook wel eens wat pompeuze bombast in de lade van de Onkyo. Wraak is zoet endezo. Om die reden lag C-Mon and Kypski's nieuwe album Static Traveller er dus niet. Dat bleek ook wel. J. begon zomaar spontaan zelf over het album. Nou, dan is er echt wat aan de hand hoor, want daar moet heel wat voor gebeuren. Maar het verbaast me niets, de Dope On Plastic-series vond ze ook altijd erg leuk en daar vergeleek ze het dan ook gelijk mee. Dat het erg leuk is heeft ze overigens ook helemaal gelijk in. Kypski heeft de plaat echt tot het randje afgevuld met zijn onnavolgbare scratches, C-mon zorgt voor de ragfijne productie en samples. De vers aangetrokken Daniël Rose op gitaar en Jori Collignon op toetsen zorgen er voor dat C-Mon And Kypski nu zelfs een heuse band is. Jazz, funk, hiphop, rock, soul, echt de hele rimram hebben ze verpakt in 10 tracks en een intro, met als hoogtepunt "Shitty Bum", waar zelfs een geweldige video voor gemaakt is opgenomen in de Dom-stad.
File: C-Mon And Kypski - Static Traveller
File Under: Het betere knip- en plakwerk
File Video: [Shitty Bum]

Nightwish - Once
Goed, dit wordt dus een saai en voorspelbaar verhaal. Ga maar na: twee jaar na het uitbrengen van Century Child is hier dan het album Once. Once ligt duidelijk in het verlengde van z'n voorganger. Once is een nog beter in elkaar zittend, strak geproduceerd album, waar de beukers afgewisseld worden met de nodige rustpunten en experimentele nummers. Ik zei het toch: een saai en voorspelbaar verhaal! Maar toch: is het dan niet te saai en/of een herhalingsoefening? Nee, zeker niet. Prinses Tarja gebruikt haar stem weer op nieuwe manieren (blijkbaar net bijgeleerd op school?) en de composities zijn beter dan ooit tevoren. Ja natuurlijk, de orkesten, koren en klassieke invloeden zijn veelvuldig aanwezig op dit album (tegenwoordig kan een album in dit genre niet zonder) al overspoelen ze de kenmerkende Nightwish sound gelukkig niet. Neem nu "Creek Mary's Blood", nummertje van ruim 8 minuten, waar gebruik wordt gemaakt van het indianentaaltje van de Lakota Sioux of "Kuolema Tekee Taiteilijan" waar ze weer eens teruggrijpen op hun eigen moedertaal, het Fins. Onverstaanbaar, maar wel mooi. Once is een meer dan waardige opvolger van Century Child. Helaas, hun concert in het najaar is al weer lang en breed uitverkocht (ruim een half jaar van tevoren). Anders had ik deze nummers toch graag live gehoord.
File: Nightwish - Once
File Under: Symphonische goth metal

[Volgens Blizzard]

Carter USM – BBC Live in Concerts 1991 – 1994
Het moet ergens eind 1990 zijn geweest. Ergens hoorde ik een deel van een nummer dat me onmiddellijk bij de kladden greep. Het was iets dansachtigs met gitaren, maar niemand kon me verder helpen. Het was op ergens in een avondprogramma op de VPRO. Dat flard bleef me maanden door het hoofd spoken tot ik het ineens, bijna per ongeluk, weer langs hoorde komen. En toen werd het eindelijk wel fatsoenlijk afgekondigd. Het nummer bleek "Anytime, anywhere, anyplace" van Carter The Unstoppable Sexmachine. In, god betere het, een vaag platenzaakje in Leeuwarden vond ik die single, want in Enschede hadden ze er nog nooit van gehoord. Het was het begin van een periodieke fanatiek volgen van een act. Ik kocht alles dat los en vast zat en tot en met Post Historic Monsters. Toen bleek dat Carter toch eigenlijk maar één kunstje kon, al konden ze dat heel erg goed. Er kwamen andere bands die ik moest volgen. Carter USM zakte steeds verder weg, al wilde ik de single "Anytime, anywhere, anyplace" nog wel eens opzetten. De jongens timmerden nog wel steeds aan de weg, onder wisselende namen, maar het was niet meer voldoende om mijn aandacht te trekken. Tot ineens de CD BBC Live in Concerts 1991 – 1994 uitkwam. Dat was toch hun goede periode. Al is dat op de cd amper te horen. Laat u niet foppen, want deze cd bevat louter op cd gepleurde eigengemaakte radio opnames. De gebruikelijke kwaliteit van Beeb opnaames heeft het niet, aan mastering is niet gedaan en "Anytime anywhere anyplace" staat er niet eens op! Aan een beetje opbouw is sowieso niet gedaan. Het is goed om Carter USM weer eens te horen, maar dit doet me vooral naar de studioplaten grijpen. Wat ook wat waard is, want eigenlijk waren ze best goed...
File: Carter USM – BBC Live in Concerts 1991 – 1994
File Under: Alleen in de aanbieding kopen...

[Volgens Gr.R.]

Pan•American - Quiet City
"Zeg, dat walvissengejank heb ik nou wel genoeg gehoord, hoor", zegt de andere kant van het kantoor terwijl "Smallholding" door de kamer klinkt. Ik krimp ineen. Waddafuk? Dat kun je toch niet menen! Ik zat net weer ademloos en met de mond zo een klein stukje open weg te dromen bij Quiet City, de vierde cd van Pan•American. En bedacht me een fractie voor deze opmerking dat ik voor Quiet City een mooi plaatsje in mijn jaarlijstje zou gaan reserveren. Ik heb het toch niet aan mijn oren? Nee, daar ligt het niet aan, praat ik mezelf moet in. Het ligt aan hem. Maar aan de andere kant: waarom zou iedereen Pan•American mooi moeten vinden? Ik vind genoeg top-40-meuk toch ook geen reet aan? Laat ik me er maar niet teveel van aantrekken. Beter is om dan maar eens de koptelefoon van stal te halen en in mijn uppie te genieten van het schoons dat Mark Nelson voorschotelt. Donkere, sobere post-rock waarin zijn gitaarwerk langzaam danst met een gestaag voortstromende rivier aan elektronica. Als Nelson zingt, dan doet hij dat met fluisterende stem, bijna zonder volume. Ragfijn klinkt er dan her en der flarden flugelhorn en trompet blaaswerk bij van David Max Crawford.  Pan•American is stil, heel erg stil en ik word ben er stil van. Walvissengejank, tsk! Luister zelf eens en vertel het in het reageerding?
File: Pan•American - Quiet City
File Under: Voer voor jaarlijst
File Audio: [Begin][Inside Elevation][Het Volk]

Ro-Robot - Unequal (EP)
Ik zeur nog wel eens op bandjes waarvan dan weer eens geen mp3 online te vinden is om naar te linken zodat je niet alleen op onze verhaaltjes af hoeft te gaan, maar ook eens met je eigen oren kunt luisteren of we er niet mijlenver naast zitten. Dat zitten we natuurlijk zelden, maar toch is het verrekte handig. Ro-Robot geeft in ieder geval aan hoe het wel moet. Sterker nog, ze overdrijven het een beetje. Je kunt hun EP Unequal namelijk in zijn geheel downloaden. Ik vraag me af of dat dan wel slim is. Alhoewel, als je de EP downloadt, krijg je er wel de kekke (jaja, George is met reces en straks gaat u dat woord missen) muziekjes voor, maar je mist wel de mooi bewerkte jewelcase als je niet tot aanschaf overgaat. En die wil je er wel bij hebben, geloof me maar. Helemaal als je ooit weg was - of nog steeds bent, want dat gaat nooit over volgens mij - van Joy Division of van hun hedendaagse neefjes Interpol. De Haaksbergernaren van Ro-Robot doen voor die New Yorkers eigenlijk niet onder met hun pakkende
File: Ro-Robot - Unequal (EP)
File Under: Na download ook kopen
File Audio: [Push Me Along][Wide Open Space]

The Proclaimers – Born Innocent
Geregeld vragen mensen aan me hoe het met me is. Ik zeg meestal dat het goed met me gaat. Ik zei dit eerder nog wel eens om van het gezeur af te zijn. Nu is daar weinig aan gelogen, het gaat goed met me. Toch is er wel eens iets waardoor ik minder kan genieten van alles om me heen. Zo heb ik het afgelopen jaar, in een eerste jaar voor de klas, op diverse basisscholen langdurig zieken vervangen. De zware inspanningen voor de omscholing en de tijd na het slagen waren niet voor niets. Het heeft mezelf ten positieve veranderd, ik heb het naar mijn zin. Het lukt me echter niet om iets rond Arnhem te vinden na de zomervakantie, en die staat voor de deur. Het begint heel langzaam te knagen, ik merk dat ik er wat onzeker van word en er ook van begin te balen. Zo is het ook met de nieuwe cd van het Schotse The Proclaimers. De popliedjes met folkinvloeden brengen mij in een goede stemming, maar de sombere (liefdes) teksten van de gebroeders Reid geven daar weinig reden toe. Ook het gebrek aan echte knallers brengen me aan het twijfelen. Het klinkt allemaal best goed, de productie van Edwyn Collins is niet te glad, maar met echt veel plezier zet ik hem niet op. Als iemand me dus vraagt hoe de nieuwe plaat van The Proclaimers is dan weet ik al wel het antwoord. Ik zeg dan: Born innocent is wel goed hoor. Zo, ik ben weer even van het gezeur af.
File: The Proclaimers – Born Innocent
File Under: De nieuwe is wel goed hoor
File Audio: [Born innocent][Should have been loved]

[Volgens Ewie]

Holywater - Sides
Sigur Ros is prachtig, maar hun sereniteit in combinatie met het dat eigen taaltje van ze (hopelandish) valt bij mij niet altijd even goed. Bij Muse, ook prachtig, heb ik nogal eens moeite met de bombast die Matthew Bellamy en zijn twee vriendjes op hun laatste twee platen - imho is die eerste nog steeds hun beste - aan het daglicht brengen. Het Spaanse Holywater verraste me dan ook aangenaam door te kiezen tussen de gulden middenweg tussen Muse en Sigur Ros. Vooral in hun wonderschone openingstrack "Vomit Sea" van hun tweede cd Sides. Daar blijft het niet bij. Het zal je dan ook vast niet verbazen dat ook nog Radiohead en Jeff Buckley invloeden naast bovengenoemde twee langs komen fietsen. Overal een beetje van en dat dan gecombineerd met Spaanse passie en een opvallend gedempt drumgeluid. Om al hun verschillende zijden - goh, waar zou de titel van die plaat op duiden - te laten zien hebben deze Spanjaarden dik 72 minuten nodig. Hard, zacht, ingetogen, emotioneel, lang en kort. Normaal is zo'n lange zit me altijd te veel, maar ik strijk voor deze heren over mijn hart en ben mild, maar niet té. Holywater boeit namelijk wel bijna de volle 72 minuten en dat is natuurlijk al een kunst op zich. Dat komt dus ook vooral door de diversiteit en intensiteit van het songmateriaal, maar de volgende keer de saus iets verder indikken valt toch wel aan te bevelen.
File: Holywater - Sides
File Under: Iets langer koker, voor nog betere smaak?
File Audio: [Six-String Throat][Cloudy Sky]

The Von Bondies – Pawn Shoppe Heart
De eerste keer dat ik in aanraking kwam met The Von Bondies was tijdens het voorprogramma van The White Stripes. Hun lekkere rauwe garage bluesrock sloeg bij mij meteen aan en ik liep toen blij De Melkweg uit met het album Lack of Communication. Nu twee jaar later en na de veelbesproken ruzie met Jack White (hun voormalige producent en vriend) en met een deal bij major Warner op zak is daar het tweede album Pawn Shoppe Heart. Deze plaat is nog sterker, voller, vetter en rockender dan zijn voorganger. Het eerste dat opvalt is dat dit album prachtig geproduceerd en gemixed is. Het album barst van de energie; de ritmesectie, drummer Don Blum en bassiste Carrie Smith, raast maar door. Wolvenhuilende zanger Jason Stollsteimer klinkt nog altijd wanhopig getormenteerd. Soms neigt dit teveel naar een maniertje, maar gelukkig gebruikt hij zijn stem nu steeds genuanceerder en soulvoller. Eén van de dingen die The Von Bondies zo leuk en fris maken zijn de fijne vraag en antwoord spelletjes tussen gitariste Marcie Bolen en Stollsteimer, de achtergrondzang van de meiden in de band en de leuke catchy refreintjes. Pawn Shoppe Heart is een gevarieerd album vol bijtende spanning en zwoele sixties garagerock, maar dan wel met perfect geluid. Van het opzwepende "C’mon C’mon" en rauwe "No Regrets" tot de ballad "Mairead" en supervrolijke "Not That Social". Het klinkt echt als een band die lol heeft gehad om dit album te maken en dit werkt lekker aanstekelijk. De muziek kruipt onder je huid en blijft tot de laatste noot boeien. Een toppertje, ze hebben Jack White echt niet nodig.
File: The Von Bondies – Pawn Shoppe Heart
File Under: Opzwepende garagerock uit Detroit

[Volgens Charissa]

Kees Hazevoet - Mario Schiano
Nee, u hoeft met me niet te bedanken. Ik was het slechte weer van de afgelopen weken zelf ook spuugzat. Eigenlijk was het ook best leuk om te jagen op de mist en de wolken. Een risicoloze exercitie was het dan ook niet. Het kan natuurlijk averechts werken als je trap-jazz in stelling brengt. Maar goed, ik schatte zo in dat de wolken en de regen wel een soort van conservatieve stroming is in het weer, die vast niet tegen tegendraadse jazz zou kunnen. Dat schopt al decennialang tegen alles wat maar heilig zeikerig huisje is. Waarom zou je er de wolken niet mee kunnen verjagen? Dus sneakte ik afgelopen zaterdagmorgen de deur uit en trapte hard op mijn carbonnen ros. Gewapend met coole jaren 70 jazz heruitgaven in de diskman om het gevecht aan te gaan. Verdorie, dat heb ik geweten! Hazevoet en zijn kwartet trekken op Pleasure namelijk zo hard van leer dat ik me zelf ook opgejaagd wild voelde. Dat de mist en daarna de wolken zich over gaven als makke schapen weet u ondertussen. Het zorgde er echter ook voor dat ik veel sneller met de tong op het stuur fietste dan me lief was. Ik was blij dat ik van Marion Schiano On The Waiting-List ook nog bij me had. Nog langer Hazevoet en ik was zelf uit elkaar geknald vrees ik. Met het getoeter van de iets bravere Mario Schiano en zijn vrienden reed ik in de verzengende warmte - tering wat een vochtigheidsgraad! - verder naar mijn einddoel, waar ik toch aardig uitgeblust aankwam. Maar goed, ik deed het met plezier voor u en hoop dat u van de zonnige dag genoten hebt. Dat het weer later die dag nog even flink revanche nam, neemt u vast wel voor lief.
File: Kees Hazevoet - Pleasure / Mario Schiano - On the Waiting-list
File Under: Trap-sjes of geimproviseerde muziek wat u wilt!

Low - A Lifetime Of Temporary Relief
Things We Lost In The Fire kocht ik zonder ooit ook maar iets van Low gehoord te hebben. Dat heb ik soms, als ik in een baldadige bui ben. Een hoesje of een mooie titel kunnen soms al genoeg zijn om mijn portemonnee van zijn inhoud te ontdoen. Ik kwam thuis en stopte het schijfje in mijn cd ding en ging er eens voor zitten. En dat bleek precies goed, voor de muziek van Low moet je even gaan zitten. Schop partner en kindergespuis samen met de huisdieren het huis uit en laat de trage muziek over je heenkomen. Zoiets. Mijn volgende bezoeken aan de platenboer bleken vruchtbaar, voor de portemonnee van Low dan. Elke keer weer met een cd naar huis. Elke keer weer genieten. En nu is er dan A Lifetime Of Temporary Relief, 10 years of B-sides & rarities. Oh mijn god, dacht ik toen ik het geval bekeek. Niet doen. Doe het niet! Zitten we hier op te wachten? Overgebleven zut uit de studio? Obscure meuk? Het antwoord is "ja!". Als u ook maar een beetje van de muziek van Low houdt, dan was dit de cd waar u hebt zitten wachten. Juweeltjes van trage liedjes waarvan u uzelf af zult vragen waarom deze liedjes niet op een cd staan. En ja, de overgebleven zut staat er ook op. En de obscure meuk ook. Maar de kwaliteit, het genot en de honger naar meer Low is veel en veel groter.
File: Low - A Lifetime Of Temporary Relief
File Under: Kwaliteit mag best traag over je heenvallen
File Audio: [Venus]

[Volgens George]

The Vandals - Hollywood Potato Chip
Kink FM heeft in al haar wijsheid besloten om zondag 18 juli een Cover Top 15 uit te zenden. Hiervoor mag je zelf kiezen uit een meer dan uitgebreide lijst. Daarin staan onder andere de briljante versie van Toy Dolls - "Livin la vida loca". Allemaal leuk en aardig, maar bij de letter V mist er in ieder geval één! The Vandals hebben voor hun nieuwe cd Hollywood Potato Chip namelijk een meer dan aanstekelijke versie opgenomen van Queen's "Don't Stop Me Now". Die zou zeker niet misstaan hebben in deze lijst. Net zo min als Hollywood Potato Chip misstaat in het rijtje van top-albums dat door oude punkdino's - The Vandals bestaan ook al sinds 1981 - van The Descendents en Bad Religion afgeleverd is dit jaar. Natuurlijk ontbreekt de gebruikelijke ongein van de heren niet, daarnaast hier en daar gelukkig ook plek zat voor een wat een serieuzere toon.  Vanzelfsprekend beukt Josh Freese (A Perfect Circle) maniakaal alle gaatjes dicht die gitaarvirtuoos Warren Fitzgerald (die overigens "Don't Stop Me Now" zingt) open laat. Als de twee elkaar in "Dig A Hole" als dolle stieren bevechten bast Joe Escalante zich de ballen uit zijn broek en is het verbazingwekkend dat Dave Quackenbush nog tijd vindt om adem te halen. Foei zeg! Volgens mij waren deze vandalen nooit sneller dan in dit nummer? Ik stel zo voor dat we dit najaar een Punkstock in de polder houden met in de line up Descendents, Bad Religion, Vandals, wat jonge hollandse honden en als toetje de Toy Dolls, die dan toch al in het land zijn. Iemand tegen? Niemand? Dat dacht ik al.
File: The Vandals - Hollywood Potato Chip
File Under: Punk (ja duh!)
File Audio:[How They Getcha][My Special Moment]

Speedcocks – Full Speed
“1000 Miles Of Cock“, “Fist Of Fury” en “Full Speed”, u raadt het al, we zijn weer in de wondere wereld van de vuige stamprock terecht gekomen. Rockcity Eindhoven maak je borst maar nat want hier zijn de Speedcocks! Vijf mannen uit Breda en Antwerpen bewijzen dat er nog steeds wat broeit in Brabant. Even meedogenloos en hard als het grote voorbeeld Peter Pan Speedrock maar toch weldegelijk met een eigen geluid. De nadruk ligt minder zwaar op het Rock n’ Roll aspect en (nog) meer op de keiharde punk. Natuurlijk is het te horen dat we hier te maken hebben met een vrij jonge band (opgericht in 2002) welke zijn sporen nog moet gaan verdienen. De teksten zijn soms ietwat simpel en neigend naar het banale en clichés worden zeker niet geschuwd. Het songmateriaal staat echter als een huis en de meer dan passionele uitvoering belooft heel wat voor de toekomst. Dit is nu typisch zo’n plaatje waar alle nummers voor elkaar in te wisselen zijn maar het geheel toch vooral niet als een eenheidsworst klinkt. Inspiratiebronnen als Motörhead, Exploited en Zeke hebben het goede voorbeeld gegeven en Nederland mag zich verheugen op weer een verse nieuwe kracht op de podia tijdens het festivalseizoen. Het is niet origineel, al zeker 1000 keer eerder gedaan en je moet er een beetje van houden maar oh oh oh wat is het lekker!
File: Speedcocks – Full Speed
File Under: Vuig zijn is geen pose
File Audio: [geen mp3 te vinden…]

[Volgens Zeke]

VA - Punk-o-Rama (Volume 9)
Het zijn op zich niet de minsten die zich op deze punk-o-rama vol. 9 hebben laten verzamelen. Het is dan uiteraard de bedoeling van het label, Epitaph, de bands die wat minder bekend zijn gelijk met de grotere namen onder een wat breder publiek te verspreiden. Zo liften deze  kleintjes fijn mee op de naam en faam van  Bad Religion, Pennywise en Rancid. Daar is niets op tegen - zeker niet met de sticker 'dirt cheap' op de hoes - maar kwalitatief zijn er uiteraard wel pieken en dalen aan te wijzen. Op dit soort compilaties heb ik zelf altijd tegen dat het muziekgenre zelf dan nog wel dicht bij elkaar zit, maar dat je wel 25 verschillende zangers krijgt te verstouwen... Maar er vallen zeker wel wat ontdekkingen te doen voor de liefhebber. Horrorpops, 1208, Error, ik zal er eens wat meer op letten... Op het Dvd-tje dat er gratis ende voor niets bij zit, staat een clip waarin Randy tijdens het spelen in een (hard) rijdende sleurhut deze vakkundig afbreken tot er een soort platte aanhangwagen overblijft. De leukste clips op die schijf zijn van Pulley, The Horrorpops en Beatsteaks (die wijlen de Boegies na lijken te doen).
File: VA - Punk-o-Rama ( Volume 9 )
File Under: Inderdaad, Punk-o-rama
File Audio: [From First To Last - Ride The Wings Of Pestilence]

Marjorie Fair - Self Help Serenade
Vakantie (dag 6, naar huis)
Het is wel een getouwtrek zeg. Aan de ene kant heb ik eigenlijk nog niet genoeg van het fietsen en de rust in Frankrijk. Aan de andere kant verlang ik naar die kleine apen thuis. Zullen we dan maar emigreren, denk ik wel eens op dit soort momenten. Helaas weet ik donders goed dat dit deel van Frankrijk, helemaal in de gorges, klein Nederland is in de maanden juli en augustus en daar heb ik totaal geen zin. Keuze is er natuurlijk niet. En een beetje week kijk ik uit het raam van de 407 terwijl de cd-speler Marjorie Fair speelt en de kilometers tot aan huis met rasse schreden slinken. Was ik al niet een beetje melancholisch en treurig van het slechte weer dat we tegemoet rijden, dan werd ik wel zacht van binnen van de liedjes van Self Help Serenade. In de rug zonnestralen, van voren regen. Links van Frankrijk de Britpop en een heel eind verder de westkust van de Verenigde staten waar de Beach Boys hun oorsprong vinden. Net als Marjorie Fair overigens. Het zijn vooral de Goddelijke gitaarpartijen, vol zwijmelende melodieën en de ijzersterke zang van Evan Slamka die Self Help Serenade tot een parel maken. Nu zou ik eigenlijk nog moeten zeuren over het kabbelende tempo van de liedjes, maar op zo'n moment is mijn stemming te getemperd voor een negatieve conclusie. Het kabbelende tempo waarin het geheel zich voltrekt is in perfecte overeenstemming met de licht-weemoedige stemming in de auto.
File: Marjorie Fair - Self Help Serenade
File Under: Traan op de wang

Rush - Feedback (EP)
Er ontbreekt nog steeds een DVD-speler bij ons in de huiskamer. En om op mijn PC naar DVDs te kijken ben ik veel te ongeduldig. Zeker ook omdat het aan een goede zitgelegenheid (of beter liggelegenheid) mist in het rommelhok waar ik deze stukjes tik. Daarom ontbreekt de DVD Rush in Rio ook nog steeds in mijn collectie, maar staat wel hoog op de verlanglijst. Nog hoger op het verlanglijstje staat de wens om Rush live te zien. Die wens gaat één oktober van dit jaar in vervulling gebracht worden, want dan staat dit Canadese supertrio in Ahoy! Tot die tijd vermaak ik me nog kostelijk met het tussendoortje Feedback. Ok, het zijn allemaal covers die zich lenen om flink te rocken, maar toch verbaast de mate waarin Rush rockt me. Alsof synthesizers vieze dingen geworden zijn en hun jaren 80 nooit bestaan hebben. Natuurlijk zullen de notoire Rush-bashers het weer - bij voorkeur ongehoord, dat spreekt voor zich - afzeiken, maar ook deze azijnpissers zullen bij beluistering verrast worden door het Hendrix-achtige intro dat Rush geeft aan het bij mij alleen van Blue Cheer bekende Eddy Cochran-nummer "Summertime Blues" en de heavy versie die volgt met natuurlijk een Rush-sausje. Klakkeloos coveren doen ze gelukkig niet. Feedback is meer dan een tussendoortje, het is een jubilerende band die aan zijn fans laat horen: hier liggen onze roots, doe er eens wat nuttigs mee. Goed, ik zal me eens wat meer verdiepen in de orginelen.
File: Rush - Feedback (EP)
File Under: Retro Rush
File Audio: [Summertime Blues op Rush Radio]

Jovink (and the Voederbietels) - De Negende
Er zijn van die artiesten, die doen alles voor een platencontract. Die laten zich koeioneren in televisieshows en hopen zo dat een hoop dames hun SMS tegoeden besteden om de persoon in kwestie naar de eerste plaats te stemmen. Dit kost dan vervolgens weer zoveel dat de dames in kwestie geen geld hebben om de eerste single te kopen waarna de artiest in kwestie gedropt wordt en alles in eigen beheer uit moeten gaan brengen. Er zijn ook bands die niet eens aan die onzin beginnen en gewoon alles direct in eigen beheer uitbrengen. Ze weten dat ze toch genegeerd worden door radio en platenmaatschappijen. En vervolgens al bijna 100.000 cd’s verkopen. Die grens zal met De Negende van Jovink wel overschreden worden, want de heren van Jovink and the Voederbietels hebben ingezien dat, wat ze ook doen, er toch geen radiohit in zal zitten. Ze zijn gaan doen waar ze goed in zijn: ouderwets rocken. En doar bint ze allerbastens good in. Want daar waar papa Bennie noodgedwongen het gas terugneemt, hij wordt ook een dagje ouder, nemen zoon Gijs en consorten het stokje moeiteloos over. En dat met een album dat duidelijk geïnspireerd is door bands als AC/DC en The Black Crowes, maar genoeg eigens heeft om een puik Jovink-album te zijn. Voor het eerst in de historie gaat het soms ook ergens over (politiek onder andere) en is men niet bang om het gas terug te nemen met een prachtige ode van Gijs aan papa Bennie. Kortom, de Jovinks zijn de ongein ontgroeid en lijken volwassen te zijn geworden. Papa Jolink kan met goed fatsoen met pensioen, de opvolging is geregeld.
File: Jovink (and the Voederbietels) - De Negende
File Under: Allerbastens lekker
File Audio: [Harsenloze zondag]

[Volgens Gr.R.]

Oak - Building Steam
Eigenlijk lees ik nooit bio's, ik bewaar ze raar genoeg altijd wel. Raar, want reclame folders schuif ik meestal zo door richting oud papier. Kletspraat is het. Een band zal nooit zeggen dat ze een slechte plaat gemaakt hebben. Waarom ik die van Oak wel las? Toeval. Geen idee. Ik had mijn conclusies voor hun debuut plaat Building Steam toch al getrokken: sfeervolle spannende plaat die doet vermoeden hoe Talk Talk geklonken zou hebben als ze nog hadden bestaan. Wel met Mark Hollis op zang dan natuurlijk en niet met de net zo karakteristieke stem van Hans Brussee. En dan valt je oog dus onverhoeds op die bio en staat er dat Talk Talks Spirit of Eden en de zoek naar rust in muziek de grootste bronnen van inspiratie zijn geweest van Brussee en Olivier Schutte (oa ex-Grof Geschut). Krijg nou wat! Precies wat ik dacht! Dit was allemaal wel nadat over mijn teleurstelling heen gezet had dat Oak niet doorging waar I$I$ opgehouden was, maar slechts een deel van het I$I$-ding geadopteerd heeft. Want I$I$ dat was stiekem best briljant. Heerlijk grillig en live fantastisch - ik liep ooit eens weg bij een concert van Motorpsycho omdat zij als voorprogramma me overrompeld hadden. Oak is vooral ook heerlijk, maar ook veel minder grillig. Wel stemmig en ingetogen vooral heel erg mooi. Misschien toch eens vaker bio's lezen?
File: Oak - Building Steam
File Under: Gewoon heel erg mooi

Loretta Lynn – Van Lear Rose
I’ve seen the future of countrymusic, and she’s called Loretta Lynn, grapte iemand na het horen van Van Lear Rose, Loretta Lynn’s 60ste (schat ik) LP. Al vraag je een dame niet naar haar leeftijd, ik heb toch even gezocht. 1935 vond ik als geboortejaar en dan is de conclusie snel gemaakt. Country heeft niet lang meer te leven. Tot die tijd is het prima vertoeven met deze plaat, waar Jack White (ja, die) een meer dan zwaar stempel op gedrukt heeft. De rol van Jack White lijkt op die van Rick Rubin bij het heropstarten van de carriere van Johnny Cash. De mannelijke White Stripe doet evenwel meer dan baard Rubin: Jack zingt een duet met Loretta Lynn, het heftig rockende Portland Oregan en geeft de plaat een sound mee die onmiskenbaar des White Stripes is. Tel daarbij op de gitaarriffs die meer aan kale blues of primitieve rock doen denken, dan aan de soms iets te stijlvolle country waar Loretta Lynn naam mee heeft gemaakt, en je kunt ongeveer uittekenen hoe die laatste paar jaar van de country er uit gaan zien. Het worden fijne jaren.
File: Loretta Lynn – Van Lear Rose
File Under: Jack White sub Loretta Lynn

[Volgens DM]

Nicolas Sarcevic - Lock-Sport-Krock
Vakantie (dag 5)
En dan komt er toch een moment, dat ik het thuisfront ga missen. Het is ook wel een beetje raar om zo voor het eerst een hele week weg te zijn zonder je gezin. Stil vooral ook. Het gebrabbel van de kleinste, het geklets van de grootste doet me dan af toe wel eens verlangen naar een rits op de mond, maar zo zonder dat grut is het ook maar zozo eigenlijk. Lock-Sport-Krock maakt de stemming er niet beter op. Deze soloplaat van Millencolin-zanger Nicolas Sarcevic staat namelijk niet bepaald vol met vrolijke liedjes. Sterker nog: er staat niet één vrolijk liedje op. Het lijkt of Sarcevic een wat minder makkelijke periode in zijn liefdesleven kwijt moet en dat Lock-Sport-Krock het ei is waar dat in resulteerde. Verwacht dan ook weinig punk op deze plaat. Wel veel akoestische liedjes vol met teksten die zo bol staan van persoonlijk leed dat ze bijna ploffen. Liedjes in de geest van Bob Dylan en Hank Williams, waarin en af toe (o.a. in "Glue Girl") ook nog wat Amerikaanse jaren 60 pop weerklinkt. Smakelijke kost hoor, daar niet van, maar niet echt geschikt voor een jonge vader die stiekem toch wel naar huis verlangt. Die wil niet zinsnedes als "All I want is to be with you" horen. Dat kan eenmaal veilig thuis wel weer. Ondanks de zware tocht van gisteren toch nog maar weer het carbonnen ros van stal gehaald om een stukje te trappen. Even de gedachten verzetten.
File: Nicolas Sarcevic - Lock-Sport-Krock
File Under: Punk-unpunked
File Audio: [Lovetrap]

Despitado – The Emergency Responce (EP)
Dit stukje is bedoeld voor ruige pubers en ander gemeen tuig. Ik heb namelijk een gruwelijke hekel aan de trendvolgers die stoer denken te zijn met Korn, Limp Bizkit of hoe die ellendige bands ook mogen heten. Alsof er nooit iets als Fugazi, Deftones of At-the-drive-in heeft bestaan. Nu is er echter een kans om dit recht te zetten met een nieuw fris bandje uit Canada: Despitado. Het viertal brengt als hun eerste e.p. The Emerency Responce. Dit doen ze als eerste niet–Amerikaanse band op Jade Tree. Het herbergt zes nummers die je helemaal door elkaar rammelen. De drums en bas zorgen er bovendien voor dat er veel energie vrijkomt. Dit is dus echt iets voor de ruige puber en ander gemeen tuig dat geen banaan in zijn oren heeft. Weg dan ook met de plakplaatjes, het wordt tijd voor een echte tattoo.
File: Despitado – The Emergency Responce (EP)
File Under: Gaan met die banaan
File Audio:[A Stirstick's Prediction]

[Volgens Ewie]

Polyphonic Spree - Together We're Heavy
Als ik tegenwoordig het woord "polyphonisch" hoor dan denk ik altijd aan mijn telefoon. Die snapt dat wel, dat polyfonisch en doet dagelijks zijn imitatie van een oude bakelieten telefoon met verve. Meestal word ik daar erg vrolijk van. Dat geldt ook voor de Polyphonic Spree. Die besloten dat ze best de Flaming Lips, de Beatles, Spiritualized, de Mama's en de Papa's en de Beach Boys in een band konden stoppen. Mix dat alles met een gezonde portie gospel en je vraagt je af hoe het komt dat die plaat nog steeds goed kan klinken. Want goed klinken, dat doet hij. Doet de titel van de plaat, "Together We're Heavy", me denken aan een protestdemonstratie tegen afslankmiddelen ergens in het midden van de jaren zestig, de muziek doet dat ook. Bombastische nummers vol dramatiek, lieflijke koortjes die je toezingen dat alles wel goed komt, een gekwelde zanger die maar niet in zijn eentje platen moet gaan maken en psychedelische riedeltjes. Als het aan de Polyphonic Spree ligt komt het allemaal wel goed met deze wereld. Ik denk dat als het aan de wereld zou liggen dat het allemaal ook wel goed komt met de Polyphonic Spree. Want leuke platen maken kunnen ze!
File: Polyphonic Spree - Together We're Heavy
File Under: Polyphonisch of niet, ik wil ze als ringtone
File Player: [Player]

[Volgens George]

David Poe - Love is Red
Het is zo'n fijn cliché onder artiesten. Net als een nieuwe plaat uit is dan mogen ze graag van de daken schreeuwen dat dit absoluut hun beste album tot nu toe is. Gevolgd nog door een hele riedel standaard (on)zinnen. Om dan vervolgens bij het volgende album dat hetzelfde verhaaltje af te steken en zeggen dat 'dit en dat' op de vorige achteraf gezien toch niet zo briljant was. Achteraf kijk je hooguit een koe in de kont denk ik dan. David Poe was, ondanks quotes als '...Almost perfect...' in onder andere de Rolling Stone en veren in zijn kont hier, zelf toch niet tevreden over zijn titelloze debuut en The Late Album. En Ulf Zick van Ulftone music ook. Hij nodigde Poe en zijn podiummaatjes Sim Cain en John Abbey uit voor een sessie in een Berlijnse bunker. Daar namen ze voor Love is Red nieuwe versies van oude nummers die de sfeer van hun live optreden beter weergeven dan de eerste twee platen van Poe deden. Waar je ook zit, je omgeving verandert in een vloek en een zucht in een nachtclub als Poe het jazzy "You're The Bomb" inzet. Naast heropnames is op Love is Red ook plaats voor een trits nieuwe nummers en een intrigerende cover van Tim Hardin's "You Got A Reputation". Het zou fijn zijn als Poe in Nederland ook eens wat meer de kans krijgt om aan zijn reputatie te werken en ons laat horen dat de nieuwe opnames van Love is Red inderdaad de juiste versies zijn.
File: David Poe - Love is Red
File Under: Anders en nu nog beter!
File Audio: [Settlement]

Ash - Meltdown
Ash is altijd een vreemde eend in de Britpop/-rock-scene geweest. Met wat mierzoete hitjes en fijne catchy popsongs hebben ze de hype toch weten te overleven. Ze bestaan nu alweer een dikke 10 jaar. Ash begon ooit als metalband en met Meltdown is het de drie Noord-Ierse knullen, eeehhh sorry inmiddels mannen plus 1 vrouw, eindelijk gelukt om een echte rockplaat met een metalsausje neer te zetten. Dit wel met vette hulp van producer Nick Raskalinecz (Foo Fighters en System of a Down). Het album, met voorop het spuuglelijke nieuw logo, staat stijf van de scheurende gitaren en zware riffs, ondersteund met genadeloze en retestrakke drumbeats van Rick McMurray. En ook Marc Hamilton's bas dreunt weer lekker laag door. Zelfs Tim Wheeler's stem (de bands achilleshiel) blijft wonder boven wonder tussen dit gitaargeweld overeind. Meltdown staat bol staat van aanstekelijke songs. Luister maar naar de nu-metal single "Clones", de titeltrack en "Detonator". Maar zeker ook het prachtige "Orpheus" en punkpopliedjes als "Out Of The Blue". Gelukkig is Ash het schrijven van melodieuze ballads nog niet verleerd. Zoals te horen op "Starcrossed" en de wat meer venijnige liefdesliedjes als "Vampire Love" en "Evil Eye". Meltdown is catchy als een infectie zeg maar! Op het eerste gehoor lijkt het een grote stap verwijderd van hun eerdere werk, maar het album vertoont na langer luisteren toch veel oude bekende Ash-trekjes. Of ik dit erg vind? Daarop antwoord ik met een luide nu-metal grunt: "NEE!"
File: Ash - Meltdown
File Under: Britrock met Nu-Metal sausje

[Volgens Charissa]

Zober - Zober
D'r is geen stad in Nederland te vinden met zo'n hoge dichtheid aan winnaars van de Grote Prijs van Nederland als Kampen. Voordat - amper een half jaar nadat ze opgericht waren - Zober de Grote Prijs won in 2001 won ging La Lupa ze daarin voor in 1995. La Lupa lukte het nooit om het echt te maken. Misschien daardoor wel gewaarschuwd bracht Zober niet overhaast haar debuutplaat uit. Maar of ze daar nou mee tot 2004 moesten wachten? Dat had van mij wel wat sneller gemogen eigenlijk. Ze kregen bij het opnemen van hun debuut hulp van Baz Mattie (nu Mimezine, maar natuurlijk óók ex-La Lupa) die de heren aanspoorde om nog maar wat meer te flirten met dance-invloeden dan ze voorheen al deden. Grofweg is hun muziek nu te beschrijven als de combinatie van de rock van U2 met het toetsengeluid en ritmes van Faithless. En dan heeft zanger NiKa ook nog wel wat weg van Ozark Henry (waar blijft zijn nieuwe plaat overigens). Doordat Zober alle tijd genomen heeft om het songmateriaal te laten groeien en het op te nemen, zou het op de buhne goed neerzetten wel eens een probleem kunnen worden. Om te bewijzen dat dat niet zo is heeft Zober als bonus op dit debuut twee nummers van hun Lowlands EP gezet. En inderdaad, zelfs op zaterdagmorgen in de India staat het als een huis.
File: Zober - Zober
File Under: Rockdance of Dancerock?

Sweet Assembler - 0.1 (EP)
"Assembler is niet meer van deze tijd hoor!", grapte de lolbroek via ICQ toen hij zag dat ik Sweet Assembler aan het draaien was. "Live schijnt het nog beter te zijn", grapte een ander. De lolbroek herzag zijn mening als de wiederweerga toe ik hem 0.1 liet horen. De ander kan geen gelijk hebben, want dat zou namelijk inhouden dat Sweet Assembler live beestachtig goed moet zijn. Hun EP is namelijk al van grootse klasse. Ok, Radiohead ligt er erg dik bovenop in de openingstrack, maar net als bij Noor wordt dit op dusdanige manier gedaan dat dit eenvoudig te gedogen is. Bovendien blijft het niet bij Radiohead-invloeden alleen. Motorpsycho komt ook voorbij en zompige stonerrockgitaarpartijen idem dito. Dubbelmono hamerde de spijker wat dat betreft vol op zijn kop nadat ik hem tipte en hij de mp3s op hun site beluisterde: "Er zullen vast een heleboel bandjes zijn die een brug proberen te slaan tussen Radiohead's contemplatieve werk en Motorpsycho, maar in Eindhoven (ja waar anders) komen ze wel heel dicht bij beide overzijden (poezie-pun intended)". Ik zou daar zelf nog het sferische van Chroma Key aan toe willen voegen, maar deze naam zal hooguit bij Dream Theater-fans een belletje doen rinkelen. Maar 0.1 is vooral hypnotizerend mooi. "Assembler is wel degelijk van deze tijd!" bekte ik terug richting de lolbroek." Echt wel!
File: Sweet Assembler - 0.1 (EP)
File Under: Eindhoven Rockcity, maar dan anders!
File Audio: [belong on planet export][acting out]

Wilco - A Ghost Is Born
Ik geef het je te doen. Eerst maak je een plaat die Yankee Hotel Foxtrot heet en algemeen erkend wordt als een heus juweel. Vervolgens moet je, je bent artiest of niet, de studio in en moet je een nieuwe plaat maken. Want zo gaan die dingen. En dus maak je een plaat die je A Ghost Is Born noemt. Je kunt bij die titel een hoop dingen bedenken. Gaat de plaat over het afkicken van Jeff Tweedy? Vertelt de titel al dat we van deze plaat geen wonderen moeten verwachten? Of spookten er teveel spoken door hun hoofd om met een betere titel aan te komen? Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat ik deze plaat minstens net zo mooi vind als YHF. Wacht even, zeg ik minstens? Ik bedoel: ik vind hem mooier. Misschien minder verrassend, maar wel leuker. Uitgebalanceerder is een kutwoord om aan een plaat mee te geven, maar het is wel zo. Ondanks alle effecten, al het gedraai aan allerlei knopjes en belachelijke hoeveelheid feedback die de heren af en toe aan hun liedjes meegeven, het is een wonderschone plaat. Wonderschone plaat dus? Ja. Hele mooie plaat. Geen opmerkingen? Jawel. Waar slaat het einde van het nummer "Less Then You Think" op? Een krappe drie minuten duurt het liedje en dan volgt er een minuut of twaalf kloteherrie. Noise. Oh, echt waar? Ja! Het irriteert, dat liedje, maar misschien is dat ook wel de reden waarom de afsluiter van het album dan weer zo mooi klinkt. Oh, hoe klinkt dat dan? Ga dat zelf maar luisteren.
File: Wilco - A Ghost Is Born
File Under: Waarom leest u deze recensie eigenlijk? Luisteren moet u!
File Audio: [boelveelzut]

[Volgens George]

A Girl Called Eddy - A Girl Called Eddy
Aimee Mann heeft een zusje. En eigenlijk heet dat zusje Erin, maar iedereen noemt haar Eddy. Daarom heeft Erin maar een band op gericht die A Girl Called Eddy heet. Die naam is een knipoog naar A Girl Called Dusty een album van Dusty Springfield. Niet geheel toevallig één van de helden van Erin. En natuurlijk is Erin geen echt zusje van Aimee Mann - ze heet Moran van achteren, maar muzikaal gezien zijn ze het zeker wel. Ik hoop van harte voor Eddy dan ook dat de lijdensweg die Mann gehad heeft voordat ze echt doorbrak met het eerst in eigen beheer uitgebrachte Bachelor No. 2 Erin bespaard blijft. Leuk is anders namelijk. Haar popmuziek is zo glad als zojuist met Wilkison Intuition behandelde vrouwenbenen, maar absoluut geen aalgladde Viva-pop (dat is het hokje waar ik Dido onder schaar). Eerder Linda-pop. Of pak een willekeurig ander blad voor de volwassen vrouw met wat meer diepgang. Het is niet alleen muziek voor vrouwen hoor, veel mannen houden immers ook best van gladde benen. Deze man heeft de afgelopen weken in ieder geval regelmatig voor zich uit zitten dromen terwijl Erin Moran zachtjes in mijn oor zat te fluisteren en zal dat nog vaak weer doen de komende tijd.
File: A Girl Called Eddy - A Girl Called Eddy
File Under: Naast Aimee Mann
File Audio: [People Used To Dream]

El Zombie / Hal
Het is niet louter het grote werk dat de klok slaat op File Under. Ook voor de "kruimels" zijn wij niet te beroerd en daarom worden ook singletjes opgepakt. Echte singletjes. Van zwarte schijfjes van lekker dik vinyl. Zoals de G.T.T.B.M.F.E.P. van het Utrechtse El Zombie. Navraag naar dat bandje binnen Utrechtse bandkringen leverde vooralsnog niet veel extra info op. Maar dat maakt niet uit. Want draaien doe ik'em toch wel. Lekker rammelende delta blues die zo af en toe aan Doo Rag doet denken. Drie nummertjes maar, maar het smaakt naar meer. Toch maar eens opletten of ze toevallig in het wild te bewonderen zijn in Utrecht...

HAL doet het gewoon op silicium. Twee nummertjes op de single Worry About The Wind (die radio edit tellen we niet apart). Komen net als The Thrills uit Ierland en maken net zoals The Thrills mooie liedjes die beïnvloed zijn door de Amerikaanse westcoast pop van de jaren 60 en 70. Tja, en hoe klinkt dat dan? Als The Thrills dus. Maar op deze debuutsingle (op Rough Trade) stoort het nog niet. Want Worry About The Wind is een mooi gearrangeerd nummer, met een prominente rol voor de blazers en heerlijke samenzang. En nu maar hopen dat ze dat vast kunnen houden. Zonder een eigen gezicht te verliezen. Vooralsnog heb ik goede hoop...

File: El Zombie - G.T.T.B.M.F.E.P / Hal – Worry About The Wind
File Under: Heerlijk rammelend vinyl / Thrilling good...
File Video: [Hal - Worry About The Wind]

[Volgens Gr.R.]

Barb Waters – Rosa Duet
De afgelopen jaren deden de zogenaamde Knuffelrock–cd’s het goed. Het credo: Lekker klef doen op de (vrij) veilige muziek Het mag duidelijk zijn, ik heb ze niet aangeschaft. Ik hou niet van veilig. De eerste reactie op de cd van Barb Waters lag dan ook in dezelfde lijn: Wat een glad romantisch alt.country -plaatje. Nee, het was geen liefde op het eerste gezicht. Of het aan mijn stemming lag of aan de cd ervoor weet ik niet, maar bij een tweede draaibeurt beviel het me al beter. De liefde groeide, ik begon haar zelfs leuk te vinden die Rosa Duet. Ze bevat een verzameling eigen songs waarbij Barb duetten zingt met bekende namen in de Melbourne–scène, maar die buiten Australië weinig opzien baren. Mensen met wie ze in de afgelopen 20 jaren op de één of andere manier muzikaal iets mee heeft gehad. Ik durf hier vergelijkingen te trekken met de fameuze combinatie: Gram Parsons en Emmylou Harris. Barb en ik knuffelen nu heerlijk samen met gelukkig de nodige teksten die de schaduwzijde van de liefde laten horen. Op een intiem moment heb ik Barb in het oor gefluisterd dat ze de volgende keer een producer als Daniel Lanois moet zien te vinden die het geluid wat mystieker en minder clean maakt. De wereld zal haar dan mogelijk massaal gaan begeren.
File: Barb Waters – Rosa Duet
File Under: Alt.country om te knuffelen

[Volgens Ewie]

Adrian Crowley - A Northern Country
Will Oldham, Smog, Mark Kozelek, Nick Drake. Zo hebben we de dingen waar je aan moet denken bij Adrian Crowley gelijk gehad en kunnen we nu gaan treurwilgen. Crowley klinkt namelijk zo verschrikkelijk weemoedig dat de lampen hier plotsklaps aanspringen omdat de zon zich verschuilt achter de wolken en er geen zin meer in heeft. Het liefst zou Crowley dan ook verhuizen naar ergens in het noorden, zo richting de noordpool. Weinig licht, gure winden, koukleumen in stralende poolnachten. Voorlopig hoop ik dat hij nog even in deze contreien blijft hoor, want wat een mooie liedjes staan er op A Northern Country. Sober, kaal, desolaat, maar op toch uiterst smaakvol gedecoreerd. Door hem zelf geproduceerd en niet door Steve Albini - vind u ook niet dat die naam hier veel valt? - die wel de vorige plaat van Crowley, When You Are Here You Are Family produceerde. Daar kan Crowley best een tik van opgelopen hebben en zijn eigen draai er aan gegeven hebben. Als je heel erg goed je best doet dan zou je in de stem van Crowley Chris Martin kunnen vinden. Je moet wel goed zoeken, want Crowley klinkt als het depri broertje van Martin die zijn pillen al een tijdje vergeten is in te nemen. Dan is het even slikken hoor, als je naar "Great Salt Lake" luistert. Wie daarna nog droge ogen heeft is een gevoelloos mens.
File: Adrian Crowley - A Northern Country
File Under: Ierse treurwilg
File Audio: [Great Salt Lake]

COEM - Happiness etc..
Voor ik start moet ik eerst wat bekennen: Happiness etc. is het eerste album dat ik hoor van de Belgische band COEM (Coin Operated Entertainment Machine). Hun vorige werk was naar wat ik lees erg experimenteel en moeilijk toegankelijk. Dit derde album Happiness etc. heeft zeker nog wel een experimenteel poprandje, iets waar Belgen patent op lijken te hebben. Toch is dit album wel toegankelijk, het is een interessant popalbum met een vleugje eigenzinnig experiment, soundscapes en een korreltje jazz en blues. Zanger Marc Wetzels heeft een prettige goede stem en zijn begeleiders een bas, virtuoze gitaar, drums. Het lijkt wel een band hoera! Deze basis wordt aangevuld met wat samples en hier en daar een piano en blazers. Happiness etc. staat bol van mooie ingetogen popsongs met hier en daar een rafelig randje, zoals in "Been Mistaken" en de postrocker "Everybody Knows Nobody Knows What Happiness Is". Als sluwe vossen lokken de Belgen je naar binnen met de prachtige opener "With Tired Eyes" en houden je daar door mooie popsongs en spannende hartbrekende ballads als "Ghost Inside" (met spookachtige Rhodes-sounds). Pas na de ruige afsluiter "The Hiding" zetten ze je de tent weer uit. Al met al dus lekker afwisselend. Elke keer dat ik het album weer lustier denk ik: "Het is mooi, het is muziek die langzaam onder je huid kruipt. Heel subtiel, heel knap, heel erg de moeite waard." Het is altijd hetzelfde met die ellendige Belgen!
File: COEM - Happiness etc..
File Under: Belgen!

[Volgens Charissa]

Groep Jezus - This Land Is Ours
Vakantie (dag 4)
Optimaal voorbereid was ik niet op de echte Ronde van Tim Krabbé. Een tweede kind, nog steeds veel reizen van huis naar werk, veel tijd om te trainen bleef er niet over. Ik was dan ook blij dat er niet gekozen was voor een prestatietocht dit jaar, maar voor een gezellige week in de Cevennen. En toch was er die wedstrijdspanning. Wiens wiel pik je, voor wie moet je eindigen. Onder het mom van een geintje, maar eigenlijk bloedserieus. Die drijfveer ben ik zelf al lang kwijt. Laat mij maar rustig toekijken bij dit spel - met muziek natuurlijk. "Let's Go!", zingt Groep Jezus' Iwein Segers en ik denk het. "Feel It!" die bescheiden klimmetjes de Gorges in en uit. Afdalen is mijn "Love Time". 60, 70 km/uur naar benee alsof het niets is, maar wel op tijd remmen. Strak door de bochten - 'Moviestar, moviestar you think that you're a Moviestar' neuriënd, pompend remmen op "Teenage Boys Will Come". (Groep) Jezus, niemand doet Morrissey beter na! Evenwicht tussen zwaar op de hand en fris. Even bijremmen, hartslag stijgt, moment van concentratieverlies - "My Alarm Goes Off When You Cry" - liever niet. In de klim naar Mont Aigual een spel met mijn tweede schaduw, op de top glimt het weerstation - "Crystal In The Sun". Fors tegen de wind in de afdaling, bijtrappen - "Bigger is Better". Gas terugnemen, het was goed zo en denkend aan thuis: "I'm So Happy That You're Mine", even slikken. Het is goed zo, het is "Right" koersend door het dal. Ja, Frankrijk is mooi als er nog niet teveel Nederlanders rondhangen. Straks is het weer This Land Is Ours. Jaja, maar nu even mijn land (en dat
van Groep Jezus).
File: Groep Jezus - This Land Is Ours
File Under: Melancholieke Pop uit België
File Audio: [Moviestar]

Klang - No Sound Is Heard
Elastica bracht het in tien jaar tijd niet verder dan twee albums en ligt al een tijdje op zijn gat. Bar weinig eigenlijk. Veel minder albums ook dan de band waar Justine Frischmann eerst deel van uitmaakte: Suede (Brett Anderson is Frischmanns ex). Bij Frischmann in de band zat Donna Matthews, maar doordat ze bijna bezweek aan de dope was het al na één album: exit Donna Matthews. Van Frischmann heb ik weinig meer vernomen sinds Elastica het bijltje er bij neerlegde, Matthews is ondertussen clean en gooit het over een heel andere boeg. Klang heeft namelijk weinig te maken noch de brit-pop van Suede, noch die van Elastica. Klang is minimalistisch new wave. Niks geen bombast, niets geen pathos op No Sound Is Heard. Matthews geeft het zelf toe: "In Elastica, it was all about hedonism and having a euphoric experience". Klang niet. Klang doet het anders en legt in "Waiting" gewoon een aan RATM herinnerend bassloopje over een raar jazzy gitaartje met dito drums en vlakke ietwat onverschillige stem (beetje Kim Gordon achtig). Hmmm dat klinkt moeilijker dan het is. Het zijn namelijk wel sobere licht experimentele liedjes op No Sound Is Heard, maar zwaar op de maag wordt het nergens. Eigenwijs springerig wel.
File: Klang - No Sound Is Heard
File Under: Minimalistisch new wave
File Audio: [No Sound Is Heard]

Sonic Youth - Sonic Nurse
Zeg eens eerlijk, hoe vaak heb je NYC Ghost & Flowers gedraaid? En A Thousand Leaves of Murray Street? En als je dat vergelijkt met de keren dat je Daydream Nation opzette? Of met bonzend hart luisterde naar Evol of Sister? Er worden zonder enige twijfel beroerdere platen gemaakt. Maar een heleboel van die vele malen beroerdere platen draai ik vele malen vaker dan de laatste platen van Sonic Youth. De kans is groot dat dat niet aan NYC Ghost & Flowers of Murray Street of A Thousand Leaves ligt, maar aan mij. De spanning van die ouwe platen is er af, stomweg omdat het sinds die prachtige trits (Daydream Nation, Evol en Sister) alleen maar minder moest worden. The first cut is the deepest, niet waar? Van de Ramones wil ik ook alleen maar de eerste drie platen horen. Intussen kan ik zo alle kwaliteiten van Sonic Youth’s nieuwste CD opdreunen: de razende gitaarmuren, de rol van nog-steeds-nieuw-bandlid Jim O’Rourke, de immer spannende stem van Kim Gordon en andere opwindende geluiden. En vooral het feit dat het een plaat van Sonic Youth is. Maar zeg nou eerlijk, hoe vaak zul je Sonic Nurse nog draaien dit jaar of de komende jaren?
File: Sonic Youth - Sonic Nurse
File Under: Niet zozeer overbodig, alswel eerder gehoord
File Audio: [Sonic Nurse-player]

[Volgens DM]

IQ - Dark Matter
In huize Brighter Hell weet je zo wanneer het tijd wordt op te krassen. Schalt The Wake van IQ door de kamer dan is dat een niet zo stille hint om eens huiswaarts te keren. En dat wil je dan eigenlijk ook wel. De zang van Peter Nicholls op die plaat uit 1985 gaat namelijk door merg en been. Toch is The Wake zeker geen beroerde plaat, maar wel heel erg ehhhh 1985! IQ heeft sowieso een broertje dood aan slechte platen maken. Dat blijkt op Dark Matter maar weer eens overduidelijk. In opener "Sacred Sound" speelt IQ gelijk haar beste kaarten uit. "Sacred Sound" heeft namelijk alles in zich wat IQ altijd al leuk maakte. Toch klinkt het - zeker voor neo-prog - fris, met een verrassend orgel in het midden van het nummer. De drie korte 'tussennummers' die volgen zijn divers. Rustig in "Red Dust Shadow", gedreven in "You Never Will" en Floyd-esk in "Born Briljant" (wie riep daar "Welcome To The Machine"?). En dan volgt nog toetje "Harvest of Souls". Zonder twijfel IQ's beste epos - ik krijg het woord bijna niet uit mijn toetsenbord geramd - ooit. Wel een zwaar toetje overigens met zijn 24 minuten. Er rust wel een hele zware Genesis-stempel (Supper's Ready!) op, maar het is zo'n dijk van een nummer dat dit niet stoort. Wellicht een weinig nieuws onder de zon, maar in het geval van IQ boeit dat niet. IQ blijft IQ en IQ blijft goed.
File: IQ - Dark Matter
File Under: Neo-prog Galore
File Audio: [Born Briljant]

Tony Sly & Joey Cape – Acoustic
In feite staat of valt een goede punkband met de zanger en de herkenbare melodieën. De écht goede nummers zijn volledig te ontleden in een eenvoudig gitaarslagje en een pakkende zanglijn. Neem nu twee toppers in het genre: No Use For A Name en Lagwagon. Beiden staan ze al jarenlang aan de top vanwege een stevig fundament geschapen door – in essentie – eenvoudige liedjes. Het zijn de bovengemiddelde zangkunsten van Tony Sly en Joey Cape die de boel naar een hoger plan duwen. Niet verrassend dus dat Fat Wreck Chords juist deze twee mannen een volledig akoestisch album op liet nemen. We krijgen van beiden vijf nummers te horen, uitgevoerd op slechts een summier gitaartje, hier en daar ingekleed met een paar strijkers. Het is bijna ontroerend om favorieten als ‘Justified Black Eye’, ‘Not Your Savior’, ‘Wind In Your Sails’ en ‘Tragic Vision’ in hun oorspronkelijke, kale, uitvoering te horen. Wat zijn dit eigenlijk schitterende ballades! Eindelijk horen we de teksten eens volledig en is het echt genieten van de uitmuntende vocalen die zo vaak overstemd werden door al het gitaargeweld. Duidelijk is wel dat Cape’s ambities ook reiken tot het producerschap. Zijn bijdrage is veel meer gevuld met allerlei technische aardigheidjes terwijl Sly zich volledig compromitteert aan het ‘zanger met gitaar-concept’. Daardoor is er een herkenbaar verschil tussen beide zangers. Als het aan mij ligt is dit een meer dan geslaagd concept wat zeker zijn vervolg mag krijgen. Persoonlijk dacht ik aan Bad Religion-, NOFX- en (natuurlijk) Zeke-unplugged!
File: Tony Sly & Joey Cape – Acoustic
File Under: Eindelijk rust in de tent
File Audio: [Justified Black Eye][Violins]

[Volgens Zeke]

Rodrygo Y Gabriela - Re-Foc
Vakantie (dag 3, rustdag)
"Je moet de kleine beetjes helpen", zei Johan Cruijff. Zo is het, en niet anders. Dus wat doe je op een rustdag? Dan zorg je dat je het weer een klein beetje helpt zodat het een stralende dag wordt. Dat is een eitje met Rodrigo Y Gabriela in de spelerd. Beginnen deze twee Mexicaanse virtuozen op de flamenco gitaar te spelen dan hebben de wolken echt geen zin meer en de zon des te meer. Voordat het eerste nummer, "Diem", afgelopen is, zijn de wolken'em gesmeerd en brandt de zon op de witte fietsers borstkasten die verschrikkelijk misstaan bij de gebruinde benen, armen en koppen. Dat "Diem" is overigens opgedragen aan Dave Mustaine (Megadeth). Inderdaad, Rodigo Y Gabriela zijn oude metaalhoofden. Die invloeden hoor je ook behoorlijk in vele van de flamengo/gypsiejazz-nummers. In één van deze bijvoorbeeld een bewerking van "One" van Metallica die zelfs voor een getraind Metallica-oor bijna niet meer te herkennen is. Niet alleen knap gedaan, ook erg aanstekelijk. Ik snap alleen niet waarom de dame Gabriela en de heer Rodrigo het zonnige Mexico verwisseld hebben voor het druilerige Ierland. Ok, Ierland is mooi, maar Mexico is toch veel mooier? Alleen om Re-Foc door de rising star Damien Rice te laten produceren? Dat zal toch niet? Ik vermoed dat de regering van Ierland haar kans schoon gezien heeft, flink met de geldbuidel gezwaaid heeft en van Ierland het Mexico van West-Europa wil maken. Dat gaat wel lukken op deze manier. Re-Foc maakt doet de temperaturen snel stijgen en ik ben verbrand.
File: Rodrygo Y Gabriela - Re-Foc
File Under: Zonnekuur
File Audio: [foc]

Kings of Convenience - Riot On An Empty Street
Twee Noren die vaak vergeleken worden met Simon and Garfunkel. Als u na het lezen van de vorige regel meteen naar de winkel gerend zou zijn om hun nieuwe cd te kopen dan was u vast geen lezer van File Under. File Under lezers willen geen bandjes horen die net doen of ze Simon and Garfunkel zijn. Toch? Goed, goed, de vergelijking gaat veel te kort door de bocht maar ik heb hem dan ook niet zelf verzonnen. Simon and Garfunkel brachten namelijk nooit een plaat uit die Quiet Is The New Loud heette en die de hele New Acoustic Movement leven inbliezen. En de vergelijking blijft mank gaan want Simon and Garfunkel brachten ook nooit een plaat uit die Riot On An Empty Street heet. Weet u wat? We flikkeren die hele vergelijking overboord, ze verdienen beter, die koningen. Riot On An Empty Street is een fijn ceedeetje, volgezongen door de twee heren die zichzelf begeleiden met hun gitaartjes. Breekbare stemmen, fragiele gitaartjes, dat werk. Heel af en toe swingt het, maar meestal kabbelt het een beetje voort. Het is perfecte zondagmorgen muziek. Het is perfecte muziek om met een roseetje op het balkon de zon onder te zien gaan, het is de perfecte muziek om bij weg te zwelgen. Maar al die fragiliteit en lieflijkheid zorgt er wel voor dat je na het laatste nummer iets wilt met snerpende gitaren. Iets met een catchy refreintje, iets met een donderdende bass. Maar voor alle momenten waarop u geen bass, drum of snerpende gitaar wenst te horen zijn de Kings Of Convenience fijne kameraadjes.
File: Kings of Convenience - Riot On An Empty Street
File Under: Fijne Noorsche kabbelmuziek
File Video: [Misread]

[Volgens George]

The Tragically Hip - In Between Evolution
Hopelijk zit er nu in Denemarken een Tragically Hip-fan zich voor zijn kop te rammen bij het luisteren naar In Between Evolution. Hij zal tot in de eeuwigheid herinnerd worden aan het missen van het concert dat The Tragically Hip gaf in Kopenhagen bij het horen van "One Night In Copenhagen". Dan heb ik eindelijk eens iemand om mijn leed mee te delen. Elke keer weer als ik "At The Hundredth Meridian" hoor tandenknars ik weer bij het zinnetje 'I remember, I remember buffalo And I remember Hengelo'. Ja, ik was er niet daar in Hengelo en ja hij was er wel en dat moet ik al een eeuwigheid horen. Want het was mijn eigen schuld. Ik was er wel, maar was al vertrokken daar voordat het concert in Metropool goed en wel begonnen was. Degene met wie ik zou gaan was flink verlaat en van het gewacht had ik schoon genoeg. Domme ik. En toch ben ik weer blij met In Between Evolution. Zoals ik eigenlijk met elke Hip plaat blij ben, want slechte platen maken is niet des Hips. Minder blij ben ik met al die platenmijs in Nederland die het vertikken om de plaat hier uit te brengen en daardoor hier alleen vet duur in de schappen ligt. Wend je dus tot de betere platentoko's in het buitenland. Bij Absound ben je voor 22.52 euro klaar als je er twee besteld. Daar kun je niet voor gappen zei hij en bestelde - klein sadistje als hij is - terwijl ik op vakantie was niet voor mij. Tsk! Voor zo'n plaat trek ik met een gerust hart mijn mastercard. Leve de kleine importeur!
File: The Tragically Hip - In Between Evolution
File Under: Sommige dingen zijn betaalbaar.
File Video: [Vaccination Scar]

Chimney Brothers - Rhythm & Blues Rendez-Vous (EP)
Moet ik ze nou profiteurs van de muren die retro-bandjes als the Strokes en White Stripes geslecht hebben noemen, of trouwe erfgenamen van de oude Rhythm & Blues helden? Ik twijfel, maar zet zelf mijn geld toch op de laatste, waarbij de Chimney Brothers hopelijk profiteren van het eerste. De Chimneys zijn namelijk ook al vanaf 1997 in de weer. Eerst opnemend in gitarist Arne's slaapkamer, maar tegenwoordig doen ze dat gewoon in een studio. Voor de Ep Rhythm & Blues Rendez-Vous deden ze dat in twee dagen onder leiding van Henk Jonkers (ooit Fatal Flowers, maar drumde in nog veel meer bandjes). Met hem namen ze naast covers van Chuck Berry en Jerry Leiber/Jerry Butler ook zes eigen nummers op die naadloos op deze twee aansluiten. Tikkie nonchalant allemaal en ogenschijnlijk los uit de pols, maar dat is wel zo fijn eigenlijk. Het oranje vinyl waarop deze EP binnenkort ook verschijnt, is vandaag misschien een beetje pijnlijk om te noemen nu alle vlaggen toeters en bellen uit het straatbeeld verdwijnen, maar moet zeker genoemd worden. Dat blijft toch de fijnste manier om muziek van bandjes uit het hoekje van the Chimneys over te brengen naar je oren. Liefst met een flinke kras op de plaat natuurlijk waar je elke keer weer van baalt.
File: Chimney Brothers - Rhythm & Blues Rendez-Vous (EP)
File Under: Rhythm & Blues revisited?
File Audio: [Tab Collar]

The Almighty Trigger Happy – I Hate Us Even More
In 1999 bracht het Canadese The Almighty Trigger Happy het knappe I Hate Us uit. In kleine kring werd dit gezien als een plotselinge opleving van de al jaren ingedutte punkscene in Canada. Helaas knalde de band vlak daarna uit elkaar en dus was het genot van korte duur. Totdat onlangs een paar reünieconcertjes gegeven werden welke de heren zo goed bevielen dat meteen besloten werd tot een volwaardige Europese tour in het voorprogramma van Ten Foot Pole. Helaas is deze tour op het laatste moment gecancelled maar desalniettemin stond er een nieuw album gepland dat nog dit jaar uit zou komen. In de tussentijd moesten we het doen met een re-release: I Hate Us Even More. Niet dat dat nu zo erg is, de plaat staat namelijk nog steeds als een huis en lijkt daardoor ingedeeld te kunnen worden in het korte rijtje tijdloze punkklassiekers. De drie extra toegevoegde tracks zijn leuk maar niet echt noodzakelijk en doen zeker onder voor het oorspronkelijke materiaal. Het grote voordeel van de heruitgave is dan ook de aanzienlijke oplage,waardoor het nu eindelijk voor een groter publiek mogelijk is het werkje aan te schaffen en te genieten van de strakke melodiën, uitgevoerd door een heerlijk authentieke en ruige band. Inmiddels is duidelijk geworden dat de reunie op een fiasco is uitgelopen en dat we kunnen fluiten naar nieuw materiaal. Echter, wanneer ik het oude werk nu weer hoor kon de aanstaande plaat eigenlijk alleen maar tegenvallen. Een geluk bij een ongeluk?
File: The Almighty Trigger Happy – I Hate Us Even More
File Under: Eén van die weinige echte punkklassiekers
File Audio: [Classic End][Lever]

[Volgens Zeke]