Dead Soul Tribe - The January Tree
Sinds Buddy Lackey Psychotic Waltz verlaten heeft omdat hij zich de minste van het stel voelde en zijn maan veranderd heeft in Devon Graves is hij een stuk productiever baasje geworden. Met de hippie metaalhoofden van Psychotic Waltz bracht hij het tot 4 cd’s in dik 6 jaar. Nu onder de naam Dead Soul Tribe staat de teller op drie uit drie. Geen slechte score. Vooral ook omdat het een meer dan goede reeks albums is die hij afleverde tot nu toe. OP het podium is Dead Soul Tribe dan misschien een echte band in de studio heeft Graves voor het nieuwe album The January Tree lekker alles zelf gedaan. Op de drums na dan. Die heeft hij Adel Moustafa ingespeeld. Dat klinkt zorgelijker dan het is, want Graves staat gelukkig meer dan zijn mannetje op bas, gitaar, toetsen en fluit en The January Tree klinkt wel degelijk als een bandalbum. Met opmerkelijke invloeden, want uit flink wat nummers gaat een Tool-achtige dreiging uit. Mede door de hypnotiserende ritmes die wel wat doen denken aan de Roots-periode van Sepultura, maar dan wel een tikkie minder heftig natuurlijk. Dat is voor een band uit het hoekje progmetal wat mij betreft een sterk pré. Het houdt de boel lekker open en wel een stuk spannender en melodieuzer dan bij andere notenscoorders in het genre.
File: Dead Soul Tribe - The January Tree
File Under: Progmetal-Tool?

Clemm - The Tristan (EP)
Mijnheer en mevrouw Storm raakten er niet over uit gepraat en moeten er nu, jaren later, nog steeds regelmatig om gniffelen. En het was ook een koddig gezicht. Op het podium bij de opera Tristan & Isolde klonk Tristan dan misschien wel als een dappere strijder met een indrukwekkende stem. Je moest er wel je ogen voor dichtdoen om hem als zodanig te zien. Op het podium stond namelijk een klein dik mannetje de Wagner-variant te zingen. Het was dus wel een imposante uitvoering, maar er klopte gewoon iets niet. En dat geldt ook voor The Tristan EP van Clemm ook een heleboel niet. Ik zie in Arjen van Wijk (This Beautiful Mess) nou ook niet echt een heldhaftige ridder. En in Sharon Quak (Electric Honey) ook geen Isolde. Bovendien hadden ze in de middeleeuwen nou ook niet echt de mogelijkheden om met een computertje je nummers op te nemen zoals Willem Janssen (de man achter Clemm) dat gedaan heeft om bij zijn scriptie - vást uitgewerkt op dezelfde computer - over het boek Tristan & Isolde te voegen. Maar er klopt vooral ook een heleboel wel aan The Tristan EP. Het zijn namelijk vier mooie staaltjes van elektronische indiepop, waarmee hij zijn eigen draai geeft aan deze middeleeuwse liefdestragedie. En de stemmen van Arjen en Sharon passen perfect bij de muziek. Mogen mijnheer en mevrouw Storm komen kijken bij de afstudeerpresentatie als de nummers daar ook gespeeld worden? We beloven dat we niet zullen gniffelen.
File: Clemm - The Tristan (EP)
File Under: 10 met een griffel en een kus van de juffrouw
File Audio: [don't let them hold you down][for the noble of heart]

The Libertines – The Libertines
Wat zou Jimi Hendrix nu voor een muziek hebben gemaakt als hij nog zou leven? Wat zou Syd Barrett (Pink Floyd) voor een muziek hebben gemaakt als hij van de LSD was afgebleven? Wat zou Pete Doherty nog voor een prachtplaten gemaakt hebben als hij van de drugs af was gebleven? Ho, wacht even, hij leeft nog steeds. Beter nog, hij maakte samen met zijn vriend Carl Barat een nieuw album. Dit ondanks de slechte berichten over drugs– en drankmisbruik, gevechten, gevangenisstraffen en andere ellende in de media. Dit gaat dus over The Libertines en hun moeilijke tweede plaat met de wereldtitel: The Libertines. Bij de opnames schijnen de twee heren een bodyguard gehad te hebben om te voorkomen dat ze elkaar in de haren zouden zitten. Letterlijk een moeilijke plaat dus, en dat is er ook aan af te horen. Producer Mick Jones (The Clash) kon niet voorkomen dat het een rommelige rammelende plaat werd, maar eerlijk is eerlijk. Ik vind dat niet erg, ik vind het zelfs prachtig. Een album beginnen met een nummer dat klinkt als een einde van een nummer, kom er maar eens op. De 14 korte gave gitaarliedjes liggen in de lijn, of ik kan beter zeggen het lijntje, van de Engelse traditie van The Kinks, David Bowie, The Who, The Clash en Pulp. Liftte hun debuut nog mee op de successen van bands als The Strokes en The White Stripes, nu lijken ze het op eigen houtje te kunnen doen met misschien wel de mooiste gitaarplaat van het jaar. Engelser kan het volgens mij niet. Qua liedjes is alles dik in orde, behalve die stomme drugs en de rest van het rijtje dan. The Libertines gaan zonder Pete op tournee, en er gaan al geruchten dat Carl er zonder hem geen zin meer in heeft. Met zo’n plaat afscheid nemen heeft natuurlijk stijl, maar ik hoop maar dat het niet het einde is van dit unieke bandje, of erger nog dat Pete de volgende drugsdode zal zijn. Wat blijft is in ieder geval deze verslavend lekkere plaat.
File: The Libertines – The Libertines
File Under: Verslavend snoepgoed
File Audio: [The Libertines (3voor12 luisterpaal)]

[Volgens Ewie]

Craig Armstrong - Piano Works
Ik was nog zo gewaarschuwd. Het is het slechtste boek van het jaar, tikte hij. Dat tikte hij dus wel te laat. Want de Da Vinci Code had ik toch maar aangeschaft omdat er geen nieuwe tijdschriften van mijn gading waren bij de AKO op station Amersfoort. Om het dan ongelezen aan de kant te schuiven, ik geloofde hem namelijk op zijn woord, is ook zoiets. Ik zag een lange treinreis in mijn Palm gepland staan naar Maastricht en besloot het er toch maar op te wagen. In twee keer ruim drie uur treinen zou ik het kreng doorspitten. Omdat ik altijd graag lees met een rustig muziekje op de achtergrond koos voor Craig Armstrong's Piano Works als reisgenoot. Armstrong heeft zijn sporen meer dan verdiend met het schrijven van soundtracks en samenwerkingsverbanden met Madonna, Massive Attack en U2. Helaas had hij dus gelijk. Ik was al snel geirriteerd door de Da Vinci Code. Er ontstond tussen Utrecht CS en Maastricht een omgekeerde wereld. Ik zat naar de prachtige instrumentale pianowerkjes van Armstrong te luisteren met als achtergrond letters de Da Vinci Code. Hij stripte nummers die hij gebruikte voor soundtracks tot de kern - de pianopartij dus - en voegde daar enkele nieuwe songs aan toe. Adembenemende kraakheldere schoonheid verpakt in een fabuleuze open productie. De terugreis bleef de Da Vinci Code-code zelfs in de tas, de cd niet.
File: Craig Armstrong - Piano Works
File Under: Modern klassiek
File Video: [Piano Works-trailer]

Asia - Silent Nation
Soms krijg je van die cd’s binnen die je met angst en beven in de cd-speler drukt. Dat heb ik vooral sinds Ome FU mij gebombardeerd heeft tot hoofd van de afdeling AOR/Sympho. Want in dat genre wil er nog wel een groot verschil zitten tussen het kaf en het koren. En met de laatste twee cd’s van Asia (Aura en Arena) en de huidige naam en faam van deze voormalige supergroep in het achterhoofd, had ik Asia al bij het kaf gezet. Vooral omdat Asia met Silent Nation brak met een goede traditie; de titels van de cd's beginnen allemaal met een A. Maar hoewel een goed vooroordeel nooit weg is, had ik hier toch even buiten de waard gerekend. En die waard, in de persoon van Geoff Downes (van Yes en The Buggles faam), realiseerde zich dat hij met Arena en Aura geforceerd hip probeerde te wezen en is daarom terug gegaan naar datgene wat hij wel goed kan: goede classic rock maken. En dat is gelukt. Samen met nieuwe frontman John Payne heeft Geoff Downes een degelijk stukje werk afgeleverd met 10 nummers die allemaal rond 1 thema (de vernietiging van de wereld door de mensheid, vooral de laatste 100 jaar) hangen. Muzikaal is het echter divers genoeg om niet van conceptalbum te spreken. Maar het is goed genoeg om het gereleased te krijgen via Inside Out, het toplabel momenteel in de symphohoek. Het genre gedachtig is Silent Nation geen vernieuwend of spraakmakend album. Silent Nation is, in de woorden van Downes, een verzameling 'good songs that are well played'. Liefhebbers van de eerste drie Asia albums kunnen Silent Nation blind aanschaffen, en liefhebbers van AOR/classic rock geven het album een kansje in de platenzaak. En van die titel maken we gewoon A Silent Nation. Is de traditie ook weer in ere hersteld...
File: Asia - Silent Nation
File Under: Degelijk klassiek...

[Volgens Gr.R.]

Lovers - The Gutter And The Garden
Orange Twin is een piepklein labeltje uit het op muziekgebied niet echt piepkleine Athens (Georgia). Uit deze universiteitsstad komen nogal wat memorabele namen waarvan R.E.M. natuurlijk verreweg de grootste is. Ook the B-52's komen er vandaan en nog een hele trits best interessante bandjes uit de lo-fi/indie-pop hoek. Eén van hen is Elf Power en die runnen Orange Twin. Het toffe - dat vind ik althans - aan Orange Twin is dat ze een deel van de opbrengsten van het label gebruiken voor het inrichten van een eco-dorp in de buurt van Athens. Da's een nobel streven natuurlijk, maar als zo'n label dan waardeloze muziek uitbrengt gaat dat niet hard. Dat valt mee dus. Zeker in het geval van Lovers, de band rond Carolyn Berk. Hun tweede cd The Gutter And The Garden staat vol met subtiele, intieme liedjes die bol staan van schaamteloze persoonlijke ontboezemingen van mevrouw Berk. En dat is nogal wat leed. Wel mooi leed, verpakt in prachtige songs. Een beetje Mazzy Star, maar dan minder dromerig, een beetje Gillian Welch, maar dan minder rootsie. En een productie die je een beetje aan Aimee Mann doet denken. En als je Carolyn Berk steunt steun je ook de goede zaak. Wat wil je nog meer?
File: Lovers - The Gutter And The Garden
File Under: Goede plaat voor de goede zaak

Track Addicts – Handgrenades and Butter
k moet u iets bekennen: ik luister écht helemaal nooit naar hiphop of funk. Of ook maar iets dat daar op lijkt. Maar omdat oppergoeroe Coen hier de dienst uitmaakt en ik dus moet luisteren naar wat hij mij opdraagt zat ik dus op een mooie zomerse dag naar de Track Addicts te luisteren. Funky beats knalden er uit mijn speakers en strakke rimes. Zo schijnen die dingen te heten, “rimes”. Niet dat ik daar verstand van heb, maar goed. “I’ve got rimes” zong een rapper die er best wat van kon. Dat geldt ook voor die rapper van de Track Addicts, gelooft u mij maar. Niet zo gek, want Rockattack Ten doet al die zut rappen. Niet dat ik hem kende, maar mijn vriend Google vertelde me dat hij bij Gotcha! gerapt heeft. Ik geloof dat ik u nog iets moet bekennen: Gotcha! is volledig aan me voorbij gegaan. Oei oei. Maar goed, ik luisterde naar de Track Addicts en voelde er niet zo heel veel bij. Mijn buurvrouw daarentegen kwam al swingend mijn huis binnen en vroeg wat dit voor lauwe zut was. “Iets met Track Addicts” mompelde ik terug. “Te gek man!” Ik keek naar buiten waar zich een swingende menigte gevormd had onder mijn balkon. “Lau” klonk opeens door mijn huiskamer, een heuse Nederlandse rap! Voelde ik daar mijn teen ritmisch bewegen op de vet koele beats? Mocht u eens zin hebben in een funky hiphop cd van vaderlandsche bodem dan moet u vooral eens naar de Track Addicts luisteren. Niks mis mee geloof ik, als ik zo naar mijn buurvrouw kijk, al moet bij mij het kwartje nog vallen…
File: Track Addicts – Handgrenades and Butter
File Under: Vet lauwe funky hiphop zut uit Holland

[Volgens George]

Magnum - Brand New Morning
Ik was nog maar vijf jaar. Toen debuteerde Magnum met Kingdom Of Madness. Een hardrock klassieker pur sang zeg men. En dat op het moment dat alleen punk hip was. Ik was nog jonger - twee - toen Magnum opgericht werd ergens in Birmingham. Ik was een jaar of 15 en vond dat Magnum een band voor mietjes was. Alleen al op basis van de hoes van Wings of Heaven werd deze geneerd. Metal - oke ook nog een beetje symfo - dat was hét en dat was dit dus niet. Nu ben ik 31. De meeste punkers uit die tijd zijn óf dood, óf zijn al lang niet meer trouw aan hun grote woorden uit die tijd. Van de metal pik ik alleen nog mee wat écht goed is. Bij Magnum daarentegen regeert het grote gebaar dik vijfentwintig jaar later nog steeds. Of beter, want er was een adempauze, weer. En oordelen en negeren op basis van hoesjes doe ik nog zelden. Al was de hoes van Brand New Morning in 1988 ook niet zomaar terzijde geschoven. Dat weet ik zeker. Misschien was ik dan wel eerder tot de conclusie gekomen dat Magnum wel deugt. Meer dan deugt zelfs. Tot mijn eigen verbazing gaat de melodieuze rock van Brand New Morning er bij mij in als zoete koek. Van de beetje Survivor-achtige titelnummer tot afsluiter "The Scarecrow" ik peuzel het allemaal gretig op. Ze zeggen wel eens dat AOR en aanverwanten alleen voor 30+ is. Het zal toch niet daarmee te maken hebben dat ik zo zit te genieten?
File: Magnum - Brand New Morning
File Under: Ja lekker, doe mij nog maar een likje

Nine Pound Hammer – Kentucky Breakdown
Het lijkt wel alsof je er tegenwoordig alleen nog maar een beetje bij hoort wanneer je op zijn minst 8 jaar geen plaat meer hebt uitgebracht. Een jaar of tien geleden denderde Nine Pound Hammer mij en mijn vrienden nog volledig omver met het geniaal eenvoudige Hayseed Timebomb. De hierop volgende Europese tournee maakte het helemaal perfect en wij waren in een klap hardcore NPH-fans. De pret werd helaas al snel gedrukt toen gitarist Blaine Cartwright besloot zich fulltime te richten op zijn rol als frontman van het niet minder rockende Nashville Pussy. Nine Pound Hammer was alweer verleden tijd en al wat restte was een briljante plaat en een lading mooie herinneringen. Maar o wee wat een geluk, in het jubeljaar 2004 is daar de onverwachte hereniging! Blijkbaar gaf het trailerpark nog genoeg inspiratie voor een wervelend nieuw album want het is genieten geblazen. Waar Nashville Pussy nog te zien valt als een vuige uitvoering van AC/DC kun je NPH misschien het beste beschrijven als een op hol geslagen Hank Williams en Johnny Cash met een veel te harde elektrische gitaar in hun handen. Toch hoef je helemaal niet van country te houden om dit te kunnen waarderen. Het geluid op Kentucky Breakdown is een unieke georganiseerde chaos en de nummers – standaard niet meer dan drie accoorden – zitten schitterend simpel in elkaar. De teksten lopen over van de foute 'white-trash' toespelingen maar zijn tegelijkertijd een grote parodie (wat te denken van tracktitels als 'Rub yer daddy's lucky belly' en 'Don't remember lovin' you last night'). Na de comeback van the Descendents en Bad Religion is het jaar voor mij nu echt helemaal geslaagd. Acht jaar afwezig en in één klap verder gaan waar je ooit gebleven was. Ik krijg er bijna kippenvel van.
File: Nine Pound Hammer – Kentucky Breakdown
File Under: Vieze vuige rawkende mannen met snorren
File Audio: [Drunk Tired & Mean]

[Volgens Zeke]

Lovedrug - Pretend You're Alive
Papa wordt oud. Dat bleek wel weer afgelopen weekend op Lowlands. Ik had verdorie gewoon spierpijn gisteren en ben er nog steeds niet helemaal van genezen. Om nog maar te zwijgen over de geuren die ik verspreidde door overmatige falafelconsumptie. Ik was dan ook blij dat ik een dag alleen was. Als een brakke Theo hangen achter de computer, maar vooral toch ook op de bank zittend. En dat wilde ik niet. Ik vervloekte de te kleine tweezitter. Ik wilde graag liggend kijken naar de Olympische Spelen. En dat gaat lastig met mijn bijna 1m90 op zo'n te krap designding. Omdat ik geen gepraat aan mijn hoofd duldde zette ik het geluid van de Ria Stalmans en Herbert Dijkstras van deze wereld uit en zette maar een plaatje op dat ik nog wilde recenseren. Ik pakte een willekeurige van de stapels stopte hem zonder te kijken in de cd-speler. Drukte op de speelknop, stortte weer neer op de bank met het hoesje in de hand. En toen moest ik onbedaarlijk hard lachen. Pretend You're Alive stond er op de zijkant, Lovedrug op de voorkant. Inderdaad zo voelde ik me wel ja. Ik liet de melancholie en bombast over me heenkomen. Ik mijmerde wat referenties: Muse, Radiohead, Queen, Mercury Rev en dacht verdomme dit had beter op Lowlands kunnen staan in plaats van dat barslechte - live althans - The Delays. Dan had ik niet zo ver hoeven lopen naar The Hives en aan kunnen schuiven bij Keane. Ik mopperde nog wat, maar genoot stiekem best weer van Pretend You're Alive. Dat deed ik natuurlijk ook al in de weken voor Lowlands.
File: Lovedrug - Pretend You're Alive
File Under: In een kleine tent op Lowlands 2005 graag
File Audio: [Pretend You're Alive-player]

Lali Puna – Faking the books
Zoals wellicht bekend slijt ik nog wel eens wat uurtjes achter het stuur op weg naar optredens in bijvoorbeeld Duitsland. Om de sfeer te verhogen oefenen we als band alvast de Duitse tongval, drinken we Duits bier en luisteren we naar Duitse muziek terwijl het asfalt onder ons door schiet. Vooral een band als the Notwist kraakt en piept aangenaam uit de speakers op dergelijke ritten. De muzikale escapades van de spil van die band, de Acher-broertjes, beperken zich gelukkig niet tot the Notwist alleen. Bij onder meer het Tied and Tickled trio en Ms John Soda hebben ze de nodige inbreng. En bij Lali Puna, want daar gaat dit stukje eigenlijk over. Faking the books is alweer de 3e Lali Puna-plaat. Mooie refreintjes, hoekige electronica en de immer ingetogen zingende Valerie Trebeljahr maken van Faking the books een mooi luisterplaatje, waarbij het fijn meeneuriën is. Knap hoe samples, elektronica en instrumenten met elkaar verweven zijn, zonder dat ‘het liedje’ er onder lijdt. Tja, en dat Lali Puna een cd maakt volgens beproeft recept maakt voor de liefhebbers van the Notwist-stal weinig uit. Bovendien weet ik wat er de komende maand uit de speakers knalt als we weer eens op pad moeten naar de oosterburen!
File: Lali Puna – Faking the books
File Under: Wir fahr'n fahr'n fahr'n auf der Autobahn
File Video: [micronomic]

[Volgens T-tusz]

Lacuna Coil - Comalies (2004 Edition)
Ik kan Century Media geen ongelijk geven dat ze hun best doen Lacuna Coils Comalies uit 2002 nog eens onder de aandacht te brengen door een 2cd versie op de markt te brengen. Op de bonusdisc staan mooie akoestische versies en twee radio-edits. Nu is het namelijk meer dan ooit tevoren de tijd waarin Lacuna Coil kan scoren. Niet dat Comalies het beroerd deed tot nu toe hoor. Integendeel, er zijn er ondertussen al dik 100.000 van verkocht en met de optredens op Ozzfest zal dit aantal nog rap verder stijgen. Toch staat dit natuurlijk in schril contrast met wat vergelijkbare bands die ondertussen doorgebroken zijn verkocht hebben. Een - ik noem maar even en klein verkoopsuccesje van de afgelopen tijd - Evanescence is echt niet zo heel ver verwijderd van wat deze Italianen doen. Sterker nog, als ik moest kiezen tussen Evanescence en Lacuna Coil, dan wist ik het wel. Al was het alleen maar om een wit voetje te halen bij de appetijtelijke frontvrouw Cristina Scabbia. Ook op muzikaal vlak slaat de weegschaal door in het voordeel van haar. Scrabbia vist uit de vijver waar Anneke van Giersbergen ook lange tijd aan de rand zat te snoekbaarsen. Er is echter meer: wanneer ze het gevecht aangaat met de Andrea Ferro - uit de mannenvijver waar Nick Holmes forellen kweekt - wordt het leuk, extra leuk zelfs. En u moet weten, ik houd niet van vis. Kun je nagaan.
File: Lacuna Coil - Comalies (2004 Edition)
File Under: Fijn Vissen in de goth-vijver

Sportfreunde Stiller – Burli
Ik zat in 2002 eens over de site van Rockpalast te surfen, toen mijn oog op een poll viel. De Rockpalast liefhebbers zagen in 2002 graag Sportfreunde Stiller op Bizarre spelen. De vermeende populariteit van de band in Duitsland, samen met de intrigerende naam deed mij een zoektochtje langs de diverse internetkanalen doen. De populariteit van de Stillers kon ik vervolgens volledig onderschrijven. Leuke Duitstalige gitaarrock met veel elektronisch gepiel en grappige teksten. Die Gute Seite, uit 2002, haalde dan ook mijn jaarlijstje. Echter, ondanks dat Die Gute Seite een goede plaat is, twijfelde ik wat aan de houdbaarheid van de Stillers. Want het leek wel een beetje een gimmick allemaal en dat zou best eens kunnen gaan vervelen. Maar hoe dom kon ik zijn in deze kwestie? De Stillers hadden zich immers met die Gute Seite toch al bewezen. En Burli toont opnieuw aan dat het hier niet om een eendagsvlieg gaat. Want Burli is leuker, gevarieerder en beter dan Die Gute Seite! Nog beter? Inderdaad! Nog beter! Geniale teksten (“andere mutter haben auch schöne töchter/doch es gibt nur eine die ich will/für die töchter der andere mütter/fehlt mir das gefühl”). Punkie coupletjes en schlager refreinen in één nummer, (semi)ballads en de typische Stiller nummertjes. Om u wat handvatten te geven: een combinatie tussen de gitaren en teksten van Tocotronic en de bliepjes van The Notwist. Daarmee bewijst Sportfreunde Stiller wederom dat ze tot de top van de Duitse muziek momenteel horen. En nu als de wiederweerga single "Ich Roque" in Nederland uitbrengen en komen optreden. Zodat du und ich eindelijk eens “an die gute seite” kunnen gaan staan met Burli...
File: Sportfreunde Stiller – Burli
File Under: Affengeil

PS: Mocht u na het beluisteren van de cd net als ik de onbedwingbare neiging krijgen om op een gitaar mee te gaan rammen met Sportfreunde Stiller, dan maken de heren het u gemakkelijk. Het is de eerste cd, die ik ken, waarbij naast de teksten ook de akkoordenschema’s zijn opgenomen in het cd-boekje...

[Volgens Gr.R.]

Icy Demons - Fight Back!
In de auto (pt.3)
"Mag die irritante plaat alsjeblieft af?"
"Hoezo?"
"Ik word gek van dit soort zogenaamd kunstzinnige muziek!"
"Vind je het zo erg?"
"Ja, anders vraag ik het je toch niet?"
"Dat snap ik, maar je moet er even door heen bijten in die eerste twee nummers"
"Kan best allemaal, maar wil ik dat? Ik word er nu al kriegelig van"
"Je kunt ook niets hebben zeg"
"Da's gelul, en dat weet je best wel"
"Kijk hier ik skip een track, dit nummer is vast al een stuk beter te verteren voor je?"
"Dit valt wel mee ja. Wie zijn het eigenlijk?"
"Icy Demons en de plaat heet Fight Back. Ze komen uit Chicago en spelen ook nog in andere bandjes namelijk Bablicon en Need New Body"
"Tja, daar word ik niet wijzer van, want die ken ik niet. Dat vorige nummer was wel mooi overigens, dit vind ik weer helemaal niets mag hij er nou uit? Irritant dat er geen titels op die hoes staan overigens"
"Haha, nee joh, hij blijft er nog even in. Ik vind het best leuk eigenlijk. Beetje jazzy, beetje avant-garde, snufje post-rock. Ik zeg: Zappa. De hoes geeft op zich best goed weer hoe de muziek is. Beetje raar. "
"Ja, jij zegt wel meer, maar raar is het wel inderdaad. Met die drums en die klarinetten. Dat zijn het toch he, klarinetten?"
"Volgens mij wel."
"Goed nu doe ik Jasper Steverlinck er weer in hoor. Ik heb er nu genoeg van. Dit luister je maar in de trein of als je alleen in de auto zit."
"Jaja is al goed joh."
File: Icy Demons - Fight Back!
File Under: Zogenaamd kunstzinnige muziek, maar best leuk
File Audio: [Desert Toll]

Royal City – Little Heart’s Ease
In mijn pubertijd was ik helemaal niet bezig met hippe muziek uit die tijd. Nee, ik begon vreemd genoeg met het verleden en kocht om die reden oude elpees. Na een foute uitstap in de symfonische rock kwam ik via Yes bij toetsenist Rick Wakeman terecht. Hij deed weer mee op Aladdin Sane van David Bowie. En vanaf daar kwam het helemaal goed. Ik ontdekte mijn grote held Lou Reed, en al snel lag het werk van zijn jaren ’60 band The Velvet Underground op mijn platenspeler. Weer zesentwintig jaar later is er het derde album van het Canadese Royal City: Little heart’s ease. Eerst meende ik dat ik een cover van The Velvets hoorde in "Can’t you", maar dat bleek niet het geval. De overeenkomsten zijn echter naverwant. De sfeer op Little heart’s ease ligt ergens tussen het ingetogen derde studio–album: The Velvet Underground en hun vierde en laatste, wat meer up-tempo plaat: Loaded. Deed het vorige album van Royal City, Alone in the microphones, er twee jaar over om in Europa uitgebracht te worden. Deze iets minder ruwe, maar toch wel prettige opvolger ligt in Noord–Amerika en Europa, met dank aan Rough Trade, zo ongeveer tegelijk in de winkel. Er zijn meer muzikale referenties, om het even compleet te maken: Neil Young, Will Oldham en Songs: Ohia. Maar mijn gedachten gaan vooral terug naar de tijd dat ik nog elpees draaide, nog moest ontdekken wat ik nu weet. Sommige muziek is tijdloos. Wie weet gebruikt iemand over 26 jaar Little heart’s ease wel als referentie.
File: Royal City – Little Heart’s Ease
File Under: Tijdloos, ergens tussen de 3e en 4e elpee van The Velvet Underground
File Audio: [Bring my father a gift]

[Volgens Ewie]

Tanya Donelly - Whiskey Tango Ghosts
Vroeger kon je me midden in de nacht wakker maken voor de Pixies. Ook voor hun tijdgenoten, The Throwing Muses wilde ik mijn nachtrust wel opofferen. De Pixies gingen uiteindelijk uitelkaar en ook The Throwing Muses gingen ieder huns weegs. Zo gaan die dingen nu eenmaal. Sommigen gaan dan solo verder, zo heb je Frank Black (intussen wel weer met band The Catholics), maar ook de bijna-zusjes Kristin Hersh en Tanya Donelly, de beide stemmen van the Muses, probeerden het in hun eentje. Tanya had ook (na een tijdje in The Breeders en later met Belly rond te hangen) wel zin voor zichzelf te beginnen. Zodoende is er intussen haar derde solo-plaat Whiskey Tango Ghosts. De sprookjesachtige stem van Donelly wordt subtiel aangevuld door voornamelijk akoestische instrumenten, bespeeld door o.a. Dean Fisher, die een deel van het liedjes schrijven deed, en Rich Gilbert, die ook weer vast lid van The Catholics is. Alles haakt weer inelkaar! Of begeven mensen zich slechts in beperkte kringen? Hoe dan ook, het album straalt een ingetogenheid uit, waarbij de liedjes veel luchtiger zijn dan bijvoorbeeld het werk van Kristin Hersh, dat mij persoonlijk vaak wat te huilerig aandoet. Dromerig en wat loom is het hier en daar met een lichte neiging richting country. Steeds is er weer dat evenwichtige; overbodige franje is niet te vinden. Hoogtepunten zijn "Divine Sweet Divide", "Whiskey Tango" en "Story High". Pak een zomers drankje, zoek het balkon, strand of tuin op en neem het er even van en droom weg bij de vraag van Tanya wat een vlinder allemaal teweeg brengt in "Butterfly Effect". Alleen die secret track had er van mij niet bij gehoeven.
File: Tanya Donelly - Whiskey Tango Ghosts
File Under: Muziek voor in de hangmat
File Audio: [Whiskey Tango]

[Volgens Bor]

Karate - Pockets
Geoff Farina's Karate was ik eigenlijk al aan het afschrijven. Na de twee absolute toppers In Place of Real Insight en The Bed is in the Ocean leek het niet meer goed te komen. De intensiteit van de mooie trage en ingehouden songs die alleen op de juiste plaatsen uit de bocht gierden was zo langzamerhand ingewisseld voor een jazzy en laidback geluid. Zo laidback dat het het ene oor in en het andere weer uitging. De melancholieke stem van Geoff Farina begon me zelfs te ergeren. En dan had ik het nog niet eens over het bijna fusion-achtige gitaargepiel waar Karate zich aan bezondigde. Op hun zevende CD Pockets is de jazz-invloed nog lang niet weg, maar waar op bijvoorbeeld Unsolved het geluid me irriteerde, klinkt het hier warm en gloedvol als een jaren '60-opname van een jazzgrootheid. De naar niets voerende gitaarsoli zijn ingewisseld voor heftige uitbarstingen die de ingehouden toon van de songs des te spannender maakt. Raar zijn ze overigens nog steeds. De zang grijpt me weer bij de keel, ook al heb ik nog steeds geen idee waar Geoff Farina het over heeft. Ze slaan terug met deze plaat mag een te flauwe conclusie zijn, waar is het wel.
File: Karate - Pockets
File Under: The Return of Karate

[Volgens Dubbel Mono]

Blackfield - Blackfield
Beste Steven,
Ik word een beetje gek van je. Wel op een fijne manier hoor, maar toch, je doet me duizelen met die honderden - volgens mij overdrijf ik niet - releases. Nu heb je al weer een project toegevoegd aan je toch al duizelingwekkende aantal bijbaantjes naast Porcupine Tree. Ik kan het budgettair en administratief niet meer bijbenen. Het wordt me allemaal een beetje teveel zo. Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat Blackfield, je project met de Israëliër Aviv Geffen (overigens, is hij echt zo'n megaster daar?), niet de moeite waard is hoor. In tegendeel zelfs. Het irritante is dat voor al je activiteiten geldt dat ze meer dan de moeite waard zijn. Blackfield is van al je projecten wel degene die qua geluid het dichtst bij je Porcupine Tree activiteiten ligt, vind ik. Zelfs zo dicht dat ik af en toe denk dat ik naar een nieuwe Porcupine Tree plaat zit te luisteren in plaats van naar een 'uitstapje'. Maar het zij je vergeven. Het vermindert het ongeduldig wachten op de opvolger van het fantastische In Absentia, maar het was misschien wel een goed idee geweest om Aviv wat meer te laten zingen? Iets voor een volgende plaat dan maar? Want zoals in "Pain" waarin hij zingt en jij er doorheen komt in de refreinen is echt prachtig. Sowieso vind ik Blackfield een album zonder vullertjes. Krachtige en voor jouw doen best korte nummers vol met prachtige harmoniën en uitgewerkte arrangementen. Maar goed, ik wist al al wel dat dat je dat met een gerust hart aan jou kunt over laten natuurlijk.

Groet,

Storm
File: Blackfield - Blackfield
File Under: YAGSWR
File Audio: [Hello]

The Fiery Furnaces – Blueberry Boat
The Fiery Furnaces zijn broer en zus Friedman en ze maken muziek op de grens van folk, blues met een flinke dosis indie. Als ik iets over dit duo lees vindt men het of helemaal te gek of vreselijk. Nou, ik zit er een beetje tussenin. Hun eerste album (Gallowsbird’s Bark) stond bol van de leuke rommelige indie-liedjes met geinige verknipte teksten. Ik vond het wel clever en charmant. Alhoewel het overdreven accent en de monotone stem van zus Friedman mij na een paar nummers wel gaan irriteren. Ze lepelt de teksten vaak zo ongeïnteresseerd op, alsof het een boodschappenlijstje is. Het zijn ook een beetje kleuterschoolliedjes. Met dit tweede album Blueberry Boat zijn ze een beetje doorgeslagen in creativiteit. De gaten in de liedjes zijn tot de nok toe gevuld met springerige gefragmenteerde electronica. Er staan zelfs vier nummers van tegen de 10 minuten op, volgepropt met, naar mijn mening overbodige, geforceerde en gezochte muzikale trucjes. Het lijkt alsof ze teveel in dit album wilden proppen en geen keuzes konden maken. Het was even doorbijten maar na het moeilijke eerste 1/3e deel van het album lijken de Friedman's beter op gang te komen en het geneuzel een beetje los te laten. Blueberry Boat is een chaotische verzameling van thema's en muziekstijlen waar ik eerst niet doorheen leek te komen, maar het werd later best leuk. Pianodeuntjes, scherpe gitaren, chaotische melodieën, boeiende tempowisselingen, rommelige zang en een maalstroom van rijmende coupletten. Blueberry Boat is een juweel voor de indieliefhebber. Ik bewaar het voor een melige en creatieve bui, want aanstekelijk dat is Blueberry Boat zeker!
File: The Fiery Furnaces – Blueberry Boat
File Under: Übercreatieve indieplaat
File Audio: [Chris Michaels][Wolf Notes]

[Volgens Charissa]

Soulwax - Any Minute Now
Zien op Lowlands (pt.5)?
De leukste Belgen zijn terug! Niet dat ze echt weg zijn geweest: als 2 Many DJ’s schuimden de Dewaele broers de afgelopen jaren de festivals af in heel Europa. Maar toch. De doorbraakplaat (Much Against Everyone’s Advice) heeft wel lang moeten wachten op een vervolg. Maar nu de platenkoffers opgeborgen zijn en de gitaar en microfoon weer ter hand genomen zijn kunnen we weer gaan genieten van Soulwax. En genieten kunnen we! De opener van deze nieuwe plaat ("E-talking") en de single "Any Minute Now" zorgen voor een dansbaar rockend begin. Snel daarna blijkt dat de DJ-periode ook zijn invloed heeft gehad op de sound. Op de verschillende nummers wordt flink geëxperimenteerd met electro ("NY excuse") en 80’s pop ("Compute"). Een verstilde ballad of een meeslepend rocknummer; ook aan variatie geen gebrek. Het knappe is dat de band ondanks dat alles onmiskenbaar blijft klinken als Soulwax. Mocht deze plaat een commercieel succes worden dan biedt het David en Stephen een rijke muzikale voedingsbodem voor de toekomst. Een electro-plaat van Soulwax? Het zou zomaar kunnen. Voor de Lowlandsgangers hebben ze alvast een advies in petto: ‘Everybody knows, when you dance too slow, no-one comes to say hello..(Slowdance)’. Knoop het in uw oren!
File: Soulwax - Any Minute Now
File Under: Belgische alles-kunners
File Video: [Any Minute Now]

[Volgens T-tusz]

VA - Rock Against Bush (Volume 2)
Ondertussen moet Bush er toch wel een heel klein beetje wakker van gaan liggen. Van al die tegenwind die hij uit de muziekwereld van alle kanten ondervindt. Dat hij in eerste instantie niet maalde om de activiteiten van Punkvoter.com kan ik me nog wel en beetje voorstellen, maar de opstand tegen zijn regime komt ondertussen toch wel van alle kanten of beter vanuit alle genres. De Dixie Chicks, nota bene uit Texas afkomstig, ageerden ongehoord fel voor country chicks, uit de R&B/Rap hoek deden Missy Elliott en Mary J. Blige hetzelfde en namen een nieuwe versie op van de soul-klassieker "Wake up everybody". Vanuit de rockscene kwam onder andere van Bruce Springsteen en de mannen van R.E.M. tegengas. Dan hebben we het niet meer over bandjes die een paar duizend cd's verkopen, het gaat hier om een miljoenenpubliek! Het is wel jammer dat niet al dat volk ook op dezelfde manier reageert als dat uit de punkhoek gebeurt: Met een serie van toffe en belachelijk goedkope compilaties tot de nok gevuld met muziek en een DVD die de boodschap ("Mensen die Bush moet echt afnokken!") krachtig overbrengt. Met hoge verkopen: De macht van de grote getallen. En dat gaat met Rock Against Bush Volume 2 echt wel weer lukken met grote namen als Foo Fighters, No Doubt, Bad Religion en Green Day. Voor ons Hollanders is de boodschap dan misschien wat minder van belang, de 'kleinere' bandjes op deze compilatie zijn zeker wel meer dan de moeite waard om het initiatief te steunen. Grote kans bovendien dat één of meerdere van de 28(!) bands je onbekend zijn en je wat leuks ontdekt. Ik heb in ieder geval al een boodschappenlijstje gemaakt. Moet u ook nodig eens doen.
File: VA - Rock Against Bush (Volume 2)
File Under: Bands Against Bush

Thomas & Sampson – When the lower resembles the higher
Onlangs was ik bij een activiteit waarbij wij, deelnemers, na een korte instructie een schilderij moesten gaan maken. De kunstenaar die dit leidde wist te vertellen dat door de toename van vrije tijd er veel extra talenten boven kwamen drijven. Door het ontbreken van een echte meester, waarbij het neerkwam op het doen wat hij ook deed, werden mensen creatiever. De meester was hoogstens nog nodig om mensen op wetmatigheden te wijzen of de cursisten verder op weg te helpen. Thomas & Sampson lijken ook twee hobbyisten die maar eens aan de slag gegaan zijn om in hun vrije tijd muziek te gaan maken. Uiteindelijk leverde dit zelfs een heus album op. Professioneel klinkt het allerminst, instrumenten tot in den treure beheersen lijken ze evenmin te doen. Toch zijn de Amerikanen lekker creatief bezig met zang, gitaar, keyboard, xylofoon, drumcomputer en ander muziekmateriaal. De twaalf ongewone liefdesliedjes met af en toe mogelijkheden tot een simpel dansje stralen door hun simpelheid veel moois uit. Het is typisch een album dat zijn weg naar een kleine schare aanhangers zal vinden. De massa zal zich nooit van dit radio-onvriendelijke moois bewust zijn. Een fatsoenlijke website ontbreekt en voor de titel zal eerst even diep ademgehaald moeten worden: When the lower resembles the higher there will be harmony upon reflection. Kunst is niet altijd makkelijk, en wordt soms pas na het overlijden van de makers begrepen. Ik hoop echter dat er nog veel tonen uit hun vingers komen voordat dit gaat gebeuren.
File: Thomas & Sampson – When the lower resembles the higher there will be harmony upon reflection
File Under: Een modern meesterwerk
File Audio: [Our Little]

[Volgens Ewie]

California Guitar Trio - White Water
De naam California Guitar Trio is in zoverre terecht, dat de heren Paul Richards, Bert Lams en Hideyo Moriya daar nu resideren. Hun roots liggen namelijk heel ergens anders. Richards komt uit Salt Lake Smitty, Lams is een Belg en Moriya komt uit het land van de rijzende zon. Hoe ze ooit bij elkaar gekomen zijn? Het is de schuld van Robert Fripp die in de jaren 80 (en misschien nu nog wel?)gitaarlessen gaf in Engeland. Daar ontmoetten de drie elkaar en na wat heen en weer getour wonen ze sinds 1991 in Los Angeles en opereren van daaruit onder de naam California Guitar Trio. Tja, da's dus makkelijk raden wat je voor je kiezen krijgt op White Water, de als ik het goed geteld heb 8e cd van deze drie heren: veel gitaarwerk. Ik hoor u denken: "3 virtuozen, 18 snaren én een plaat op een prog-label, dat kan alleen maar een kakafonie van notendiarree opleveren!". Niet dus. Als de drie namelijk iets donders goed weten is het dan overdaad schaadt. De virtuositeit druipt dus wel af van White Water, maar het schiet nergens de bocht uit. Sterker nog, het eerste deel is wel zelfs mellow te noemen met ondermeer een prachtige interpretatie van Bach's ja die dooie klassieke componist) "Prelude Circulation BWV 988". In het tweede deel gaat het gas wat vaker open, maar het blijft toch goed volgbaar wat de heren doen. Met dank ook aan de open en heldere productie van Tony Levin en de meer dan geinige manier waarop "Riders On The Storm" versmolten wordt met de kuntrie evergreen "Ghost Riders In The Sky"
File: California Guitar Trio - White Water
File Under: 3 virtuozen, 18 snaren, 12 schone liedjes

4ft Fingers – A Cause For Concern
Soms is het fijn om, in deze tijd van emo en politiek geëngageerde bands, eens wat minder zware muziek tot je te nemen. 4ft Fingers maakt aanstekelijke drinkmuziek met liedjes die je halfbezopen samen met je maten in de kroeg mee kunt blèren. Iets wat trouwens vooral wat zegt over de boodschap die de band uitdraagt (de wereld gaat naar de kloten maar ik ben te lui om daar wat aan te doen) en niet zozeer over de kwaliteit van de muziek. Op A Cause For Concern worden we weer eens ouderwets verwend. De melodieën zijn van zeer hoog niveau en lekker catchy terwijl vooral de gitaarpartijen zeker niet door een paar beunhazen worden ingespeeld. Deze knapen kunnen spelen! Af en toe heb ik de neiging een vergelijking met The Clash te maken maar dat heeft dan meer met de zang te maken dan de muziek als geheel. Deze valt eerder te plaatsen ergens tussen Pennywise en Dropkick Murphy’s. Dit derde album is duidelijk het resultaat van jarenlang keihard touren en laat dan ook een band horen die zeer goed op elkaar is ingespeeld en waar het speelplezier uit je speakers knalt. Natuurlijk horen we geen schokkende stijlveranderingen, waarom zouden ze ook. Never change a winning team. Al met al heerlijk pretentieloos en daardoor zo verfrissend dat dit voor mij wel eens dé zomerplaat van 2004 kan worden.
File: 4ft Fingers – A Cause For Concern
File Under: Beer Skate Punk
File Audio:[Head Held High][40 Years Of Misery]

[Volgens Zeke]

2000 Monkeys - 2000 Monkeys
Ik weet het, ik weet het. Eigenlijk had ik de plaat van 2000Monkeys door George moeten laten bespreken. Een logischer combinatie dan die van de eigenaar van Baviaan.net met de makers van muziek op 2000Monkeys.be zou er niet geweest zijn. Toch durfde ik het niet aan. Leer mij ze kennen, die bavianen. Geeft ze zo´n kek speeltje als de debuutplaat van deze Belgen en voor je het weet zitten ze er weken mee te vlooien in een hoekje van hun hok. En dat gevaar zat er echt in. Onze George heeft namelijk nogal last van een zwak voor alles wat eindigt op .be. Boel veel een zwak zou hij zelf zeggen. Dus safety first. Ga ook maar na: Tom Pintens (rechterhand van Stef Kamil Carlens bij Zita Swoon) staat aan het hoofd van deze rode billenbrigade, en zijn kolonie diende bij Arno, Vive La Fête, Arsenal en Quetzal. Ik zag het helemaal gebeuren: George weken van de leg door deze plaat vol met poppy liedjes die aanmoedigen tot meeneuriën en dito wiegen op de muziek. Hier en daar flirten met een beetje electronica en - maar dat is logisch - met toch die typisch Belgische afdronk. Beetje dEUS, beetje Zita Swoon, maar toch eigen. Dat is vragen om een lange stilte van zijn kant en dat kan ik niet gebruiken. Nee, ik geef hem wel een banaan in de vorm van een ticket voor het concert in Paradiso in september. Veel verstandiger dan zo'n glimmend zilveren en vooral tof schijfje. De Belgische apen mogen zich weer op de borst slaan.
File: 2000 Monkeys - 2000 Monkeys
File Under: Uberkekke Bavianenzut
File Audio: [One Night]

Solo – Songs and Sounds
'Volgens mij vind jij dit een heel stomme CD'.
'Nee, helemaal niet, er staan juist übermooie liedjes op'.
'Dat vind ik ook, maar ik dacht dat jij het niet stoer genoeg zou vinden. Ofzo.'
'Het is überkekke slaapzut. Ik ben er nog niet helemaal over uit maar het is een stuk beter dan wat Excelsior de laatste tijd heeft uitgebracht.'
'Jij met je gezeik over Excelsior. Excelsior is VET KOEL! Deze lui komen trouwens uit Utrecht.'
‘Kan wel zo zijn, maar het is geen echte Excelsior band. Maar ze komen uit Utrecht? Echt? Dat is verrassend. Echte Hollanders dus, maakt het nog leuker.'
'Heel goed, ben ik blij om. Ik vind het fijne liedjes om goed bij te mijmeren. Maar wat eigenlijk het mooiste is, is dat de CD bij mooi weer heerlijk relaxt maakt en bij slecht weer heerlijk melancholiek. CD voor het hele jaar dus'.
‘Bij mij gaat het anders hoor. Als ik vrolijk ben, maakt ie me verdrietig en als ik verdrietig ben, maakt hij me vrolijk.’
‘Soms spoor jij niet, wist je dat al?’
'Ja, niks nieuws. Maar oké, hij is fijn. Er is alleen één groot nadeel.'
'Ow?'
'Hij is te kort. Ik kan met deze CD niet eens rustig langer dan 35 minuten op de WC zitten'

File: Solo – Songs and Sounds
File Under: Een duo dat ronddobbert op de Stille Zuidzee en knabbelt op een inktvisring…

‘Zeg, moeten we niet vertellen wat voor muziek het is? Zo gaat dat toch bij recensies?’
‘Ben je gek. Dat wij zeggen dat het goed is moet voldoende zijn. Dat het lekker rustige kabbelmuziek is kunnen de mensen zelf ook wel horen.’

[Volgens George en Merel]

Predator - Predator
Met schaamteloos belegen songtitels als "Addicted to Pain" en "Night of the Witches" kan het ook niet anders of we hebben hier te maken met een echte heavy/power-metal band. En dan dus zo een met van die bombastische refreinen, rolllende bassdrums en vooral veel gitaarwerk. Alsof er nooit deathmetal is geweest, de tijd van voor de hardcore-kruisbestuivingen en crossover toen metal nog echt metal was. En alsof we al niet genoeg hadden van een Helloween, Hammerfall of een Gamma Ray knalt het (jawohl!) Duitse Predator hun titelloze debuut op de markt. Goed geproduceerd door de band zelf, goed gespeeld met vakkundige gitaristen en een handvol leuke melodieën. Geen hoogvlieger, dat niet, vanwege de ietwat onnozele teksten en het overduidelijke afkijken bij de groten van vroeger (Priest, Helloween, Blind Guardian), dus het is zoeken naar een origineel moment. Gewoon een in aanleg aardig metaldebuut, mensen met cliche-vrees worden doorverwezen naar de Meshuggah recensie een stukkie terug.
File: Predator - Predator
File Under: Metal From Germany
File Audio: [Addicted to Pain]

[Volgens Marty]

The Planet The - Physical Angel
Ik ben niet zo heel snel in de war, maar The Planet The is dat wel degelijk gelukt. Niet alleen door die rare verwarrende bandnaam, want zeg nou zelf, dat is het toch? Ook de muziek op Physical Angel is verwarrend. Boel veel verwarrend zelfs (ja, die uitdrukking is gejat van George). The Planet The husselt namelijk nogal het één en ander door elkaar. Bijvoorbeeld de tracklisting. Degene die mijn mediaplayertje - inderdaad ding van Microsoft - aangeeft is nogal verschillend van wat er op het doosje staat. En dan heb ik het nog niet over verwarrende tracktitels als "Man Called Wife" of "Wolf, Wolf, Wolf, Wolf, Attack" om het voor niet te lastig maken voor de lezertjes. Eén ding is zeker: Physical Angel opent met de titeltrack die gelijk al wat decennia door elkaar schudt. Het begint als fucked up Devo en eindigt als laidback Pink Floyd. Devo komt nog wel wat vaker terug in de diverse tracks. Ook mathrock met meer dan dikke King Crimson invloeden in combinatie of gevolgd door Rush-achtige synths uit de tijd rond "Tom Sawyer". Maar eigenlijk is het nergens prog. Huh? Ja! Zo zijn d'r maar twee nummertje te spotten met een lengte van meer dan 4 minuten. Nou daar haalt een gemiddeld progbandje zijn instrumenten niet voor van stal. Erg verwarrend allemaal, maar daardoor eigenlijk wel weer erg leuk.
File: The Planet The - Physical Angel
File Under: Geen prog
File Audio: [Man Called Wife][Sidepipe][Marc Artery]

Hitch - Trails Are Ablaze
Hitch kunnen we wel een kleine sensatie uit België noemen. Gelukkig hoeft dat tegenwoordig niet gelijk te betekenen dat we het hier hebben over een dEUS-kloon. In België wordt wel degelijk gerocked, bands als Hulk en Starfighter hebben dat inmiddels wel duidelijk gemaakt. Starfighter heeft trouwens een persoon in de gelederen die deel uit maakt van het vanuit Gent opererende KinkyStar imperium, want naast een gelijknamig café is Kinky-star ook een hip platenlabel met (ooit) namen als Vive la fete, t Hof van Commerce, Starfighter en nu dus.. Hitch. Eerlijk is eerlijk, het kostte me enige tijd om in Trails are ablaze de intense (post)rockplaat te horen waar ik op hoopte. De productie is nogal kaal doch doeltreffend, bijna verwant aan een Steve Albini-opname. Maar Hitch weet zich naast vinnige staccato-riffs ook prima raad met rustige instrumentale stukken en repeterende patronen zoals in het einde van het nummer "Escape from Squaresville". Een van de hoogtepunten is het nummer "Last night my head died", welke de schrijver dezes herinnert aan een weinig bekende Britse band van 10 jaar geleden genaamd Fenn (wie kent ze?). Her en der doet de droge productie afbreuk aan de afwisseling van de plaat, maar meer nog doet Trails are ablaze uitkijken naar de komende live-shows. Met de vele optredens in het verschiet (o.a Pukkelpop) zijn er kennelijk meer mensen die dat begrepen hebben. Een kwestie van niet missen dus!
File: Hitch - Trails Are Ablaze
File Under: Dwarse noiserock.. uit Belgie!?
File Audio: [Escape From Squaresville]

[Volgens T-tusz]

Colour of Fire – Pearl Necklace
Zien op Lowlands (pt. 4)?
"A Pearl Necklace for Her Majesty", het lijkt alsof de heren van Colour of Fire het beste voor hebben met de Britse Queen maar schijn bedriegt. Deze `paarlen ketting' blijkt uit een heel ander materiaal te bestaan dan het bekende sieraad. De precieze invulling laat ik aan uw eigen creativiteit over. Alleen al deze dubbelzinnige titel zegt een hoop over de aanpak van Colour of Fire. Als een wolf in schaapskleren houden ze ons aan de plaat gekluisterd met veelal zeer lieve liedjes die ingepakt zijn in een venijnig en giftig hoesje. De vergelijkingen met alle mogelijke emo-bands zijn logisch en vooral de tour met Placebo heeft duidelijk zijn sporen achter gelaten. Misschien dat daardoor het feest der herkenning zo sterk is en je soms precies kunt raden wie model heeft gestaan voor een bepaalde passage. Dit gebrek aan een echte eigen identiteit doet toch helemaal niets af aan het feit dat de plaat vol staat met zeer knappe liedjes die al meteen bij de eerste draaibeurt de oren strelen. Qua hype en muziekstijl worden ze in Engeland alsmaar vergeleken met het zwaar overgewaardeerde The Vines terwijl wij maar hopen dat hun optreden op Lowlands straks het tegendeel zal bewijzen. Het schijnt live een hele belevenis te zijn dus de verwachtingen zijn zeer hooggespannen en ondertussen hebben ze mij nog maar weer eens aangetoond dat een goede band niet altijd hoeft uit te blinken in originaliteit. Dit is geen groeibriljant maar een kant en klare parel.
File: Colour of Fire – Pearl Necklace
File Under: Het heilige vuur
File Audio: [Robot Rock]

[Volgens Zeke]

Transglobal Underground - Impossible Broadcasting
Ik ontdekte Transglobal Underground op een voor mij nou niet echt gebruikelijke manier. Dat gebeurde namelijk niet echt aan de hand van muziek, maar puur op basis van plaatjes. Een (ondertussen) ex-collega tipte mij op Natacha Atlas en toen ik haar zag op het hoesje van Gedida was ik gelijk verkocht. Dat moest ik zien ehhh horen. En ziedaar, niet alleen een goddelijk buikdansend lijf, ook een goddelijke stem. Bleek ze ook nog eens haar stem met enige regelmaat te lenen voor een bandje. Nou eigenlijk twee DJs die óók live speelden. Dat was dus Transglobal Underground en dat bleek ook nog eens meer dan de moeite waard te zijn om me in te verdiepen. Transglobal Underground maakt namelijk een intrigerende mix van allerhande transglobale ondergrond geluiden (tja hoe verzint'ie het he?). Dub, reggae, Aziatisch, Afrikaans, Arabisch, Bulgaarsche meisjes. Werkelijkwaar alles wat maar riekt naar etnisch wordt in de blender gestopt met en gemixt met dance ritmes en hiphop invloeden. Dat is op Impossible Broadcasting dus niet veel anders. En deze is een flinke verbetering ten opzicht van voorganger Yes Boss Food Corner. Alles loopt net wat soepeler, de liedjes zijn beter en één van de Bulgaarse meisjes steelt de show. Letterlijk een wereldplaat.
File: Transglobal Underground - Impossible Broadcasting
File Under: Wereldplaat
File Audio: [Vanilka (extract)]

Pit er Pat – Emergency (EP)
Het recenseren van cd’s is een prima manier om allerlei leuke muziek en bands te leren kennen die normaliter langs me heen waren gegaan. Het recenseren van cd’s vind ik minder leuk als ik muziek en bands leer kennen waar ik weinig mee heb en kan. Neem nu deze e.p. van het Amerikaanse drietal Pit er Pat genaamd Emergency. De muziek is niet standaard. Dat pleit voor ze. De gitaar ontbreekt. Grappig. Als baspartij wordt een keyboard ingezet. Weer eens wat anders. Hierachter zit een stuwende percussie om het geheel op te zwepen. Goed gedaan. Er tussendoor komt een zangeres met een iel, bijna vals stemgeluid, hetgeen het extra bijzonder maakt. Anders. Het geheel doet wat loom aan, een beetje lounge. Relaxt. Of zou ik beter zeggen een beetje psychedelische jazz –rock à la Soft Machine. Historie. Het totaal doet me echter weinig. De truc ken ik wel na een paar nummers, het wordt al snel saai.
File: Pit er Pat – Emergency (EP)
File Under: Anders is niet altijd beter

[Volgens Ewie]

Woodstar – Life Sparks
De Ierse band Woodstar stond eerder dit jaar op Tombola in Paradiso. Ik was toen niet erg onder de indruk van de band en ik moet zeggen dat ik het Life Sparks ook niet al te spannend vind. De band maakt teveel intieme stemmige popliedjes uit het doosje dertien in een dozijn. Mooi, dat zeker, prachtig geproduceerd, dat ook (de helft van het album kwam voor rekening van Stephen Street, bekend van onder meer Blur en The Smiths). Maar het lijkt allemaal wel erg op Elbow, Mercury Rev en Sparklehorse, maar dan minder pompeus. En dat maakt die bands nu juist zo goed en origineel. Er is geen onderscheid ten opzichten van alle andere indie gitaarbands en dat is het grootste probleem. Muzikaal is het namelijk wel prima in orde. Zanger Fin Chambers' breekbare stem is heel dichtbij opgenomen en wordt omringd door sprankelende, maar subtiele arrangementen. Alleen ik mis toch echt de hooks en opvallende deuntjes, deze liedjes verwaaien en blijven niet hangen. Het klinkt allemaal te ingehouden en braaf, nergens raakt het me echt of word ik er opgewonden van. Het is wel een album om met koptelefoon op een avondje lekker depressief bij te zwelgen. De intieme productie werkt, omdat het zo dichtbij is opgenomen, hypnotiserend. Maar als achtergrondmuziek doet deze cd het ook uitstekend. Niemand zal er last van hebben. Jammer, maar ik vind dat deze band nog wat werk aan de winkel heeft. Laat ze maar eens wat ballen krijgen!
File: Woodstar – Life Sparks
File Under: Stemmige indie popliedjes
File Video: [Amphetamine Lights]

[Volgens Charissa]

The (International) Noise Conspiracy - Armed Love
De buiskijkende lezertjes hier die ook nog wel eens een popquizje spelen gaat gelijk een belletje rinkelen bij de naam: Billy Preston. Weet u het nog? Hij zou, volgens de makers van de Popquiz-a-gogo, de enige zijn die zowel op een plaat van de Stones (o.a Sticky Fingers) en Beatles (White Album) meegespeeld heeft. Dat was niet waar. Er was ook nog Nicky Hopkins. Het hield de gemoederen nog lang bezig in het gastenboek van het programma. De vraag kon makkelijk sluitend gemaakt worden, want dan hadden ze The (International) Noise Conspiracy toe moeten voegen aan die twee grootheden. Producer Rick Rubin wist Preston zo ver te krijgen om een aantal riedeltjes mee te spelen in de nummers op Armed Love. En verdomd, de man is het nog niet verleerd blijkt wel op de vier nummers waarop hij zijn orgels inzet. Het maakt de soulvolle punk (of punkvolle soul zo u wilt) er nog swingender op dan deze toch al was. Wel grappig dat deze legende zich inlaat met de revolutionairen van T(I)NC, want zelden de liefde en de rebellie gaat hand in hand op Armed Love. Voor je het weet sta je mee te brullen met "Let's Make History" of "Communist Moon" en word je door de 'sublimial messages' omgeturnd tot rode rakker. Ach, dat was ik al, dus wat the hack, stoelen aan de kant en voetjes van de vloer!
File: The (International) Noise Conspiracy - Armed Love
File Under: Dansen met de vuist omhoog
File Video: [Black Mask]

Sun Sour Hippie Qué – Punch & Judy
In 2003 schreef ik nog niet voor File Under. In 2003 was er wel Punch & Judy van het Venlose Sun Sour Hippie Qué. Normaliter had ik deze laten liggen, maar de actualiteit maakt dat ik hierop terugkom. Wat is er namelijk aan de hand? De typische Excelsior–band verdwijnt. Daryll–Ann is ermee gestopt, de nieuwe Johan laat lang op zich wachten, Benjamin B. vertrok naar LVR Records. Er kwamen wel nieuwe namen: Spinvis, Gem, zZz en LPG. Hoe leuk ook, het zijn geen typische Excelsior–bands. Het karakteristieke geluid wordt nu alleen nog gebracht door Caesar. En dan is er dus nog Sun Sour Hippie Qué. In 2003 brachten zij hun tweede door Frans Hagenaars, de Excelsior–huisproducer, in eigen beheer uit. Een bloedstollend mooi album dat vreemd genoeg niet opgepikt is door de platenbazen. Ingetogen gitaarwerk, ondersteund door een basic drumgeluid en bas, en opgefleurd met synthesizers en keyboards. En er is het prettige stemgeluid van Marcel Tabbers in de traditie van Chris Martin van Coldplay. Een album dat ik persoonlijk meer waardeer dan pak hem beet de laatste van Daryll-Ann. Genoeg reden lijkt me om deze jongens alsnog een platencontract aan te bieden. En dan graag een hele reeks optredens, ook buiten Limburg. Dertien augustus staan ze bijvoorbeeld in Arnhem, kun je ze zelf ontdekken. Handiger zou het echter zijn dat de band enkele mp3’s op hun website zou zetten. Het zou zonde zijn dat dit moois allen tot Limburg beperkt bleef.
File: Sun Sour Hippie Qué – Punch & Judy
File Under: Opletten daar bij Excelsior!

[Volgens Ewie]

Mus - Divina Lluz
Hoe bepaal je nu van te voren hoe je je kind noemt. Ik vond dat bij de eerste redelijk eenvoudig voor een jongetje, voor de tweede was dat iets minder eenvoudig, maar we waren er toch redelijk snel uit. Meisjesnamen, dat lag van meet af aan als een stuk ingewikkelder. Geen idee of het raar is, maar de meisjesnaam die we voor de eerste in gedachte hadden viel voor de tweede gelijk af, want die was voor een ander bestemd die er nooit kwam omdat het een jochie werd. Dus opnieuw peinzen. Op de één of andere manier kwamen we een tijdlang steeds op vogelnamen uit. Merel vonden we mooi, Mees ook een tijdje, maar die laatste klinkt een beetje gemeen vonden we. Mus ging nog het langste mee. Uiteindelijk werd het toch wat anders, maar Mus had eigenlijk heel aardig gepast. Omdat het zo lief en zacht klinkt en zij ook zo is. Net als Divinia Lluz het derde album van de gelijknamige band uit Gijon. Dat is - en dat weten kenners - duidelijk niet de zonnigste kant van Spanje. Dus geen vrolijke Spaanse liedjes op Divinia Lluz. Mus, meestal is het Monica Vacas die zingt, fluistert in je oor. Met haar rustgevende softe post-rock die zich uitstekend leent voor de lange zwoele zomeravonden. Om jezelf tot rust te brengen of als slaapliedjes voor kleine kinderen die niet kunnen slapen, maar wel voorzien zijn van vaders met de 'betere' muzieksmaak.
File: Mus - Divina Lluz
File Under: Lief, mooi en zacht
File Video: [Al Debalu]

Meshuggah - I (EP)
Da's voor Meshuggah-begrippen aardig snel na voorganger Nothing, binnen twee jaar alweer een EP en de volledige nieuwe plaat is ook op alweer komst. En deze EP is niet zomaar wat: een song van 21 minuten, alles samenvattend van wat Meshuggah is en vooral doet. En dat is de standaard leggen voor het compromisloze progressieve metalgebeuk voor de komende jaren. De gehele trucendoos wordt weer opengegooid wat betreft ritmiek. Gitaristen Marten Hagstrom en Fredrik Thordenal laten weer een aantal meesterlijke monster-riffs en dwarse soundscapes horen. Zanger Jens Kidman schreeuwt zich weer helemaal het leplazarus en met name drummer Tomas Haake blinkt uit en laat weer een paar schier onmogelijke ritmes synchroon door elkaar lopen (que?). Sneller, intenser en verbetener dan ooit in bepaalde stukken. In andere stukken juist subtieler dan ooit, paradoxaler, dieper en zoals altijd onnavolgbaar. Mensen die van een gewaagde luistersessie houden en niet bang zijn voor zwaar metalgebeuk dan wel avantfusion (denk richting Allan Holdsworth) gaan een plezierige trip tegemoet met deze meesterlijke EP. En dan komt begin volgend jaar Catch 33 ook nog.
File: Meshuggah - I (EP)
File Under: Extreem progmetal meesterwerk

[Volgens Marty]

Oceansize - Effloresce
Zien op Lowlands (pt.3)?
Met mijn CD-koopaanvallen valt het de laatste tijd mee. Dit jaar heb ik er pas twee achter de rug, waaronder eentje al in januari. Toen kocht mede op aanraden van FU de u allen welbekende pareltjes van Anathema en The Fire Theft. Een ander plaatje wat ik in dezelfde winkel kocht, heeft deze twee juweeltjes lange tijd vergezeld in de cd-wisselaar in de auto, maar moet het nu zonder zijn oude vriendjes doen. De houdbaarheid blijkt namelijk een stuk langer te zijn. Vijf maanden lang houdt hij het nu dus vol om gemiddeld minimaal eens per dag door mij beluisterd te worden en dat was voorheen slechts voorbehouden aan enkele hele grote op deze aardkloot - Aenima van Tool heeft dat een jaar weten vol te houden. Opeens was ik weer benieuwd hoe ik zo op dit bandje ben gekomen en ik check FU... Hij staat er niet op! Ze staan wél op Lowlands, hebben wél in de Oor gestaan en op London Calling , maar dus niet op FU! Een britse band die Amerikaans klinkt: drum, bas, drie gitaren; Brits en toch postrock; rockend, rustig en explosies a la Mogwai; 3 nummers klokken over de 9 minuten een zanger die zich kan meten met de grote der aarden. 4 nummers die elke zichzelf respecterende band als laatste nummer zou willen hebben, maar het gaat maar door! Schande FU dat je Effloresce, de parel die Oceansize ruim een half jaar geleden heeft gemaakt niet op je site had staan! Braaf dat je dit nu alsnog doet en ze tipt voor Lowlands.
File: Oceansize - Effloresce
File Under: Beetje laat maar vreselijk lekker (zeker checken op LL!)
File Audio: [Catalyst][Remember Where You Are]
File Video: [Catalyst]

[Volgens Eric]

PJ Olsson - Beautifully Insane
Ik vind het altijd wel grappig om te zien waar artiesten die ik waardeer om wat ze doen hun basisinkomsten vandaan halen. Francis Dunnery - u weet wel van It Bites - had er een handje van om precies op de juiste albums mee te doen om een flinke bak centen binnen te halen. Met zowel Robert Plant, Santana als Lauren Hyll haalde hij als begeleider de top 10 in de jaren 90. Je kunt ze slechter uitkiezen dunkt me. P.J. Olsson, bij wie ik tijdens het luisteren van zijn meer dan leuke derde album Beautifully Insane veel aan Dunnery moet denken, heeft ook een leuke bron van (neven?)inkomsten. Hij zingt een moppie mee met Alan Parsons in zijn projecten van de laatste jaren en als het goed is op een nieuw te verschijnen cd. Ook hier geldt: Je kunt het slechter treffen. En hetzelfde kunnen we ook zeggen over zijn cd: we hadden het veel slechter kunnen treffen. Beautifully Insane staat vol frisse popliedjes . We weten wel wat we u voorstellen bij deze temperaturen natuurlijk. Het aardige van Olsson is dat'ie het avontuur niet schuwt en zijn nummers opleukt met allerhande overdubs, samples en electronica. Een beetje a la Beck, maar dan wat minder pretentieus? Hmm ja zit wat in!
File: PJ Olsson - Beautifully Insane
File Under: Tussen Beck & Francis Dunnery

Sparta – Porcelain
Er was eens… een best aardige band die eigenlijk vrij onopvallend een paar bovengemiddelde platen afleverde. Helaas verdeelden onderlinge conflicten de band in twee kampen en was de scheiding onafwendbaar. Plotsklaps werd de band postuum gehyped en betiteld als peetvader van het momenteel zo florerende `emocore'. De twee kampen startten beiden hun eigen spin-off en de twee debuutplaten laten direct horen waar het meningsverschil vandaan kwam. De ene kant – de meer charismatische – kiest voor een totaal freaky geluid en een album dat barst van de experimenteerdrift en groeit direct uit tot vaandeldrager van het nieuwe genre. Dit terwijl de andere kant gematigder is en verdrinkt onder al dit geweld. The Mars Volta (want daar heb ik het natuurlijk over) deed Sparta vorig jaar degraderen naar de eerste divisie en werd dus logischerwijs gezien als de enige rechtmatige erfopvolger van At the Drive-in. Maar dat zouden de heren van Sparta niet zomaar laten gebeuren… Op Porcelain, het nieuwste werk, doet Sparta krampachtige pogingen om ook dat unieke geluid en die opwindende `vibes' te benaderen. Af en toe slagen ze hier in, vooral op die momenten wanneer zanger Jim Ward bíjna het stemgeluid van Volta's Cedric Bixler weet te kopiëren. De valse noten gaan hier echter wel irriteren en ook de productie komt soms wat slordig over. Het blijft bij een verzameling respectabele liedjes die weliswaar het niveau van de debuutplaat ontstijgen maar vast niet genoeg zullen zijn voor de o zo gewenste Sparta-hype. De instrumentale intermezzo's komen ietwat nutteloos over en ook de teksten lijken haastwerk. Misschien was mij een andere mening toegedaan wanneer deze plaat drie jaar eerder was uitgekomen maar nu is er al te veel moois aan vooraf gegaan om hem nog echt als relevant te betitelen.
File: Sparta – Porcelain
File Under: Wannabee maar kan het nie
File Audio: Breaking the Broken

[Volgens Zeke]

Palinckx - Spam, Scores & Encores
Spam, Scores & Encores is geen gewone Palinckx-cd zeggen de heren Palinckx. Het is een verzameling rariteiten en 'toegepaste' muziek van de vijf Palinckx-leden en hun bonte stoet van muzikale vrienden. Tja, dat zal wel, maar dat kun je dan wel over elke Palinckx-cd zeggen. Want vragen of er zoiets bestaat als een normale Palinckx-cd is zo ongeveer hetzelfde als vragen of er een normale Zappa-cd bestaat. Zodra Palinckx ook maar één ordinaire cd maakt mogen ze zich van mij gelijk opheffen. Gelukkig zijn de cd's die ik van ze ken It's a frontal dog en Momentum and wag ook al alles behalve normaal. En dat geldt dus ook voor Spam, Scores & Encores. Hooguit is wat de broertjes Jacq en Bert Palinckx en band je voorschotelen nog diverser. Spam, Scores & Encores is één grote potpourri namelijk. Maniakaal gitaarspel in "Edward V". Wijze levenslessen voor ouders met kleine kinderen in "Spat Niet Met Pap" - Daar zouden die twee van mij eens naar moeten luisteren, want bij ons mogen de muren wel eens gesaust worden. En een bizarre variatie op "Ik Heb Geen Zin" in de vorm van "Het Heeft Geen Zin". Palinckx husselt pop, jazz, avant-garde en rock, maar is nooit normaal. Gelukkig maar.
File: Palinckx - Spam, Scores & Encores
File Under: Mooi rariteitenkabinet

Jack Stafford Foundation - The Hard Way (EP)
Het is een slimme en relatief goedkope manier om je als muzikant onder de aandacht brengen bij een breed publiek. Je neemt als bandje zelf eens het initiatief en mailt met een aantal sites of ze niet een recensie willen schrijven over je nieuwe singletje. Natuurlijk willen we dat wel, maar we kunnen je natuurlijk niet bij voorbaat garanderen dat we je ook een aantal pauwenveren in de bips zullen steken. Jack Stafford nam dus zelf het initiatief mailde en zond vervolgens zijn singeltje. Zo zien we het graag. En zijn muziek luisteren we ook nog eens graag. Of in ieder geval het deel van ons dat dit stukje schrijft. Op The Hard Way staan namelijk twee leuke liedjes. Beide liedjes die zich nog het beste laten beschrijven als een mix van wat Blur deed in de jaren 90 met wat New Order al sinds de jaren 80 doet. Dus een mix van rock met beats en samples en bovenal typisch Brits ook. Ja, dat ram je er ook niet zo 123 uit bij een naar Amsterdam geëmigreerde Brit. Zeker niet als hij zich laat omringen door twee leden van wijlen Supersub.
File: Jack Stafford Foundation - The Hard Way (EP)
File Under: Zulke Cd-tjes ontvangen we gaarne
File Audio: [The Hard Way]

The Prodigy – Always Outnumbered, Never Outgunned
Wie zat er nog te wachten op een nieuwe plaat van The Prodigy? Na een wachttijd zo lang als sinds Fat of the Land kun je als band twee dingen doen: of nog een keer dezelfde plaat maken, maar dan met de middelen van nu (Wire!) of aanhaken bij de geluiden-du-jour (jezelf doorontwikkelen heet dat dan). The Prodigy’s Always Outnumbered, Never Outgunned hinkt op beide gedachten. Vandaag doen we het met de jaren tachtig en dus plukt The Prodigy uit die periode wat ze gebruiken kunnen. De track "Phoenix" (met een sample uit "Love Buzz" van Shocking Blue) klinkt bij tijd en wijle als PiL op electro, terwijl de springerige beats van "Memphis Belle" op een eerdere Prodigy-plaat hadden kunnen staan. "Girls", de tweede track, heeft weer verradelijke jaren 80-synths meegekregen, maar dan klinkend alsof ze van een kapotte 12" zijn getrokken. De herrie-track "Wake Up Call" (met Kool Keith) is nog de beste track en de enige waarin iets van noodzaak doorklinkt. Het is in elk geval stukken beter dan "You Will Be Under My Wheels", dat volgens Liam Howlett in een interview in Q als vullertje gebruikt is. Slappe hap waar je ook nog eens zeven jaar op moest wachten.
File: The Prodigy – Always Outnumbered, Never Outgunned
File Under: Outdated

[Volgens DM]

Mark Lanegan - Bubblegum
Luttele maten muziek en drie woorden zang heeft Mark Lanegan maar nodig om de zomer op zijn kop te zetten. Bubblegum is nog maar amper begonnen of het begint om me heen te spoken. Gisteren was het toch 30 graden? Waarom trekt de hemel dan nu dicht, zijn de korte rokjes weer uit het straatbeeld verdwenen en verschieten de bladeren aan de bomen van kleur? Dat een man met zijn stem en muziek zoveel impact kan hebben op je omgeving. Bubblegum, die titel alleen al. Alsof Lanegan in staat is iets te maken dat ook maar in de verste verte lijkt op zoete soepel kauwbare massa om bellen mee te maken. Echt niet! Als het ergens mee te vergelijken is, is het wel met van die ranzige nicotine kauwgom. Die je wel in moet nemen, omdat je anders weer ten prooi zult vallen aan je verslaving. Intiem duetterend met PJ Harvey in "Come To Me", waarbij ik niet anders kan doen dan sneaky om een hoekje staan gluren met koontjes op de wangen. Intens rockend in het al van de EP Here Comes That Weird Chill bekende "Methamphetamine Blues" en "Sideways in Reverse" en flirt met een opzwepende beat in "Can't Come Down". Lanegan laat zich van al zijn goede kanten horen en klinkt, vergezeld door een heel peloton aan rocksterren, vitaler als ooit te voren. Voor zover dat woord in zijn woordenboek voorkomt natuurlijk. Zijn beste plaat tot nu toe, zonder twijfel.
File: Mark Lanegan - Bubblegum
File Under: Gruwelijk goed
File Audio: [VPRO-luisterpaal]
File Video: [Sideways In Reverse]

Hearse – Armageddon, Mon Amour
“Melodieuze Death Metal, dat is nu typisch iets voor Zeke om te bespreken” moet Storm gedacht hebben. En ik maar schrikken toen Armageddon, Mon Amour in mijn bakje viel. Gelukkig kende ik Arch Enemy natuurlijk wel en dus stond ik niet geheel afwijzend tegenover deze uitdaging. Hearse – want daar hebben we het over – is namelijk de nieuwe band van voormalig AE zanger Johan Liiva. Het is niet gek dat iemand met zo’n herkenbaar en afwijkend zanggeluid ook direct hier zijn stempel weet te drukken. Toch betekent dit wel dat als je al niet veel van Arch Enemy moest hebben, je hier maar beter helemaal niet aan kunt beginnen. De muziek is freaky en combineert naast de al eerder genoemde Death Metal een keur aan stijlen en genres. Positief hoogtepunt is de cover van (nota bene) Kim Wilde’s "Cambodia". Af en toe gaat de overdaad en prestatiedrang wel een beetje irriteren en een volledige en complete draaibeurt heeft de plaat bij mij dan ook nog niet gehad. Mondjesmaat is hier de beste aanpak. De band zou juist door de diversiteit genoeg in zich kunnen hebben om een breed metalpubliek aan te spreken. De flirts met punk en stonerrock maken het ook voor anderen interessant. Toch ontbreekt het aan echte originaliteit en vooral pakkende nummers om te kunnen zeggen dat dit een goed album is. Daarvoor staan er simpelweg te weinig écht sterke nummers op en lijkt het soms meer op een uit de hand gelopen hobbyproject dan een volwaardige plaat. Metalland zal hier geen seconde van wakker liggen.
File: Hearse – Armageddon, Mon Amour
File Under: Overdreven experimenteerdrift
File Audio: [Turncoat]

[Volgens Zeke]

Threshold - Subsurface
Waarom heb ik toch eigenlijk een zwak voor Threshold? Progmetal is toch maar in beperkte mate mijn ding? Waarom gaat dan elke cd er weer in als gesneden koek. Het hangt blijkbaar niet af van de samenstelling van de band, want Threshold is al jaren een grote duiventil. Nu heeft mede oprichter Jon Jeary het pand verlaten en is vervangen door Steve Anderson. Niet dat je dat merkt hoor. Anderson neemt moeiteloos de honneurs waar. Misschien dat het live op gaat vallen omdat Jeary daar de tweede vocalen deed. Aan de kwaliteit van Subsurface verandert het weinig. Die is namelijk zoals ik gewend ben van Threshold: adembenemend hoog. Blijkbaar maakt het niet zoveel uit met wie het songschrijvertrio West (toetsen), Groom en Midson (gitaren) een plaat opneemt. Ik denk dat de bron voor mijn zwak voor Threshold hierin schuilt. Dit solide trio waakt er namelijk wel voor dat er niet vervallen wordt in eindeloze notendiarree waar menig progmetalband nog wel eens in vervalt. Bovendien schuwen de heren het ook niet om wat 'ordinaire' hardrock en AOR-invloeden - ik ben geneigd Kansas en Boston aan te halen - toe te laten tot de nummers. Subsurface mag dan wat technischer en harder zijn dan voorganger Critical Mass, ik stoor me er geen moment aan. Sterker nog, ik zing lekker hard mee met zanger Andrew 'Mac' McDermott: Subsurface is gewoon weer een stap vooruit tov het al niet misselijke Critical Mass
File: Threshold - Subsurface
File Under: Progmetal (eigenlijk voer voor Eddy, maar die kent u niet)
File Audio: [Mission Profile]

Willard Grant Conspiracy - From a distant shore: Live in the Netherlands
Op een podium staan, en ook nog succes hebben geeft een geweldig gevoel. Het liefst zou ik dan ook zanger zijn geworden. Helaas is het nooit zover gekomen. Ik heb andere talenten. Toch is er nu mijn eerste officiële cd uit. Ik sta dan wel niet op het podium van Metropool in Hengelo (O), maar doe mijn ritmische geklap en geschreeuw tussen de nummers door vanuit de zaal. De cd is goed geworden, dat kan ik je verzekeren. Helaas moet je de cd zelf importeren via Glitterhouse. Waar het over gaat? Het gaat over een live registratie van Willard Grant Conspiracy. De belangrijkste man is Robert Fisher. Een persoon waar je letterlijk niet omheen kan, en in het bezit van een prachtige zwaar stemgeluid. Ze brengen hun lugubere alt.country-liedjes met verve. De 9 tracks uit het concert die op deze cd From a distant shore: Live in the Netherlands zijn terecht gekomen zijn grotendeels terug te vinden op het vorig jaar verschenen Regards the end. Ze zijn aangevuld met een paar oudere nummers en een nieuwe: "Dance with me". Dit album is een prima gelegenheid om kennis te maken met de geweldige band, dat ene nummer toe te voegen aan je collectie W.G.C. of om dus mijn eerste officiële cd in huis te halen. Wel een klein punt van kritiek. De opnames vonden op 7 oktober plaats, en niet in september 2003, zoals de hoes vermeldt. Bovendien staan er echt geen Engelstalige teksten op de (toen opgebroken) straten in het centrum van Hengelo.
File: Willard Grant Conspiracy - From a distant shore: Live in the Netherlands
File Under: Mijn eerste officiële cd

[Volgens Ewie]

No Code - Crimson
Na de zomervakantie gaat NoCode de studio in voor een volledige CD. Dat zou best eens verrassend uit kunnen pakken... , schreef ik in juni vorig jaar over de demo Tuella van NoCode. En dat meende ik oprecht, want alhoewel niet overal even briljant toonde het wel aan dat NoCode duidelijk potentie had. Potentie hebben is natuurlijk nog geen garantie voor een goede plaat, helaas. Dat blijkt wel op Crimson. Maar niet gelijk, want Crimson begint namelijk lekker met een Tool-achtige drwiging in "Hunger". Ha, had ik mooi even gelijk, dacht ik. En dan begint Johanneke te zingen en daalt de stemming. Verdorie, nu loopt ze toch weer tegen de muziek op te boksen waarbij ze d'r eigen stem bijna kraakt! Dat moet ze niet doen, want dat kan ze domweg niet! Althans niet goed genoeg. Andere dingen kan ze veel beter. Echt zingen bijvoorbeeld. Haar 'normale zangstem is namelijk wél erg goed. Donders jammer allemaal en het irriteert me een beetje dat de band dit zelf niet doorheeft. Als je zoveel talent in je gelederen hebt, dan zorg je ook dat je daar wat mee doet! De nummers blijven namelijk best de moeite waard voor mensen die houden van muziek uit het straatje King Crimson / Tool. Het inlossen van de belofte moet dan maar gebeuren op een volgende EP of CD. En dan gelijk ook met een echte producer achter de knoppen om het geluid wat beter in balans te brengen. Back to the drawing board!
File: No Code - Crimson
File Under: Progressive Rock, waar nog aan gesleuteld moet worden
File Audio: [Crimson-player]

Arno - French Bazaar
Tja. Soms is het schrijven van recensies een verschrikkelijk vak. Vooral als je een recensie moet schrijven over het nieuwste werkje van een man die er in geslaagd is om in een kleine 30 jaar een redelijk constant oeuvre op te bouwen. Een man bovendien die zijn achternaam al jaren geleden afgeschud heeft en inmiddels simpel door het leven gaat als Arno. Want French Bazaar, zijn nieuwe, is wederom geen tegenvaller. 12 Franstalige nummers, waaronder een voortreffelijke cover van Jacquel Brel's "Voir un ami pleurer". En dat allemaal in de typische Arno stijl, al lijken er her en der wat scherpe randjes te verdwijnen. Zou de man dan eindelijk ouder worden? Ik kan dan gaan googlen om feitjes op te gaan lepelen en 's mans TC Matic-verleden weer naar boven halen. Om zo een recensie vol te praten. Maar dat doe ik allemaal niet. Ik houd het kort. Want de liefhebber van zijn werk en van de Europese grotestadsblues heeft French Bazaar allang in huis. En de rest zal zijn schouders ophalen. Helaas. Maar probeer'm eens live te zien. Want dan zal het kwartje ongetwijfeld vallen, zoals bij ondergetekende. En vanaf dat moment kijkt u reikhalzend uit naar iedere Arno release...
File: Arno - French Bazaar
File Under: Vertrouwde klasse

[Volgens Gr.R.]

The Album Leaf - In A Safe Place
IJsland staat op mijn verlanglijstje van bestemmingen nog steeds in de top-5 en daar moet maar eens verandering in komen eigenlijk. Ik ben jaloers op Jimmy LaValle van The Album Leaf (maar vooral ook van instrumentale post-rock grootheden Tristeza). Hij mocht namelijk op uitnodiging van de heren van Sigur Ros vakantie komen vieren in IJsland. Nu ja vakantie, een album opnemen zul je bedoelen! De heren van Sigur Ros en LaValle waren vriendjes geworden tijdens een gezamenlijke tour door Amerika en Jon Thor Birgisson en zijn bandmaatjes wilden graag dat dat zo bleef en bleven hem daarom maar vragen over te komen naar IJsland. Uiteindelijk is het ze dus geluk, want In A Safe Place is grotendeels in de Mosfellsbaerstudio op IJsland opgenomen. En in IJsland heeft LaValle ook voor het eerst besloten vocalen toe te voegen aan enkele nummers van In A Safe Place. En dat is even wennen. Hij zingt zelf niet echt fantastisch, maar in combinatie met Pall Jenkins (Black Heart Procession) werkt het net. Dan is de combinatie met het 'hopelandisch' van Jon Thor Birgisson in "Over The Pond" vele malen geslaagder te nomen. Maar het mooist zijn toch de instrumentale nummers met de dominante zachte klanken van de Rhodes van Lavalle zelf in combinatie met minimale elektronica en beats.
File: The Album Leaf - In A Safe Place
File Under: Soft Post-Rock
File Audio: [On Your Way]

Spearmint – A Leopard And Other Stories
Uberbritse indieband Spearmint levert met "A Leopard And Other Stories" hun vijfde studio-album af. De plaat is samengesteld uit vijf jaar materiaal dat niet op de vorige albums paste, maar te goed was om tot b-kanten te worden gedoemd. "This is not a b-side, it's a future album track", aldus Shirley Lee (ja, zo heet hij echt!), zanger van de band. Gelukkig betekent dit niet dat de plaat een bijeengeraapt zooitje is geworden. De meeste albums van Spearmint focussen zich namelijk op één onderwerp, maar dit zijn gewoon meerdere korte verhaaltjes geworden. Ieder lied is een verhaal op zich. Het album is hierdoor een leuke mix geworden met alle essentiële Spearmint ingrediënten: pure pop, britse humor, intelligentie, catchy deuntjes en geinige scherpe monologen (rants à la Trainspotting, bijv. over het onderwerp van films in "Say Something Else"). Ook erg grappig is het lied "Meet Mr Marsden", een gedetaileerd levensbeschrijving met teksten als: '71 Christmases", 130.00 cups of tea, 852 tubes of toothpaste, one death experience', etc. Ze mogen dan erg Brits zijn, maar gelukkig hebben ze niets gemeen met het Britse weer. A Leopard And Other Stories staat garant voor een zonnige bui. Een prima soundtrack voor mooie zomerdagen en een fris humeur!
File: Spearmint – A Leopard And Other Stories
File Under: Happy-go-lucky Britse popmuziek

[Volgens Charissa]

Archive - Noise
Zien op Lowlands (pt.2)?
Eigenlijk kwam hij te vroeg, die nieuwe plaat van Archive. Want ik had de vorige plaat, You All Look The Same To Me, net ontdekt. Of herontdekt eigenlijk. Want toen ik'em uiteindelijk vond, vond ik'em al heel goed. Maar na een fietstocht door de troosteloze randen van Utrecht, met You All Look the Same To Me me op de walkman viel er ineens een kwartje. En realiseerde ik me ineens dat You All Look The Same een geniale plaat was, in plaats van goed. Ik draaide: You All ... dan ook keer op keer op keer op keer. Tot ineens Noise uitkwam. Bij een onderzoekje naar Noise bleek dat ik ondertussen al de soundtrack van Michel Vaillant film gemist had. De film ook, maar dat is een ander verhaal. Goed, Noise dus. Wederom uitgekomen op de Franse tak van East West en Michel Vaillant was ook al een Franse film, dus ogenschijnlijk "not your average English band". Maar genoemde invloeden zijn Engels. En Archive is zo Engels als wat, al heeft zanger Craig Walker niet die typische Engelse sneer. Maar na me verloren te hebben in You All... kostte het me toch wat moeite om in Noise te duiken. Echter, na wat draaibeurten begon ook hier het kwartje te vallen. Gelukkig wat sneller dan bij You All.... En dan komt de onvermijdelijke vraag: "Is Noise beter dan zijn voorganger?" (de soundtrack tellen we niet mee, want hoewel typisch Archive, heeft deze plaat toch een ander doel). Een antwoord is lastig. Er zit wat meer variatie in Noise, en sommige stukken lijken meer behapbaar. Vooralsnog overtreft Noise niet de impact die You All... op mij had. Het zal u echter ongetwijfeld een worst wezen welke impact Noise op mij had, u wilt de impact op u weten. U wilt namen en hokjes, dus u krijgt namen en hokjes, want daar kunt u wat mee. Wat dacht u van een kruising tussen Radiohead's OK computer, Pink Floyd's Wish You were here en Air's Moon Safari? Voor de kenner, een betere The Cooper Temple Clause. Nog beter? Inderdaad, nog beter. Kenners staan dan ook op zondagmiddag om 13:30 uur in de Bravo en de rest zou er moeten staan om zich vervolgens kenner te noemen. En om met grote glimlach te kunnen zeggen: "ik was erbij" als het over legendarische concerten op Lowlands gaat. Archive. Gaat dat zien...
File: Archive - Noise
File Under: Gaat dat zien (Zondag 13:30 Bravo)
File Audio: [Noise-jukebox]

[Volgens Gr.R.]